IV SA/Wa 2887/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2017 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO w [...], Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 71 ust. 2 pkt 1 i ust. 2 pkt 2, art. 82, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm., dalej: u.u.i.ś., ustawa), w następstwie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 marca 2016 r., sygn. IV SA/Wa 3381/15, po rozpatrzeniu odwołania D. P. (dalej: strona, skarżąca) oraz odwołania mieszkańców ul. [...] w W., pod którym podpisali się wyżej wymieniona oraz A. S., G., C. K. i D. S. od decyzji Burmistrza W. (dalej: organ I instancji) z [...] lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji w W., ul. [...] na działkach nr ew. [...] i [...]. W decyzji z [...] sierpnia 2016 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy przestawiał się następująco: K.G. (dalej: wnioskodawca, inwestor) wnioskiem z 17 listopada 2014 r. wystąpił o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji w W. ul. [...] na działkach nr ew. [...] i [...]. Z uwagi na to, że analizowana inwestycja jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm., dalej: rozporządzenie z 2010 r.), organ prowadzący postępowanie wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ w [...]) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. (dalej: PPIS w W.) o określenie warunków realizacji przedmiotowej inwestycji. PPIS w W. zaopiniował warunki realizacji inwestycji wydając opinię sanitarną z [...] grudnia 2014 r. nr [...] oraz z [...] lutego 2015 r. nr [...], po uzupełnieniu raportu o oddziaływaniu na środowisko (dalej: raport) przez inwestora. RDOŚ w [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia wydając postanowienie z [...] lutego 2015 r. nr [...] i nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy. Organ I instancji w decyzji z [...] lipca 2015 r. znak: [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wskazał, że w obrębie działek nr ew. [...] i [...] funkcjonuje punkt zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji, zużytego sprzętu elektronicznego oraz punkt skupu odpadów. Ponadto zaznaczył, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta W. dla kwartału ulic: [...], [...], [...], [...], I [...], uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w W. z [...] czerwca 2013 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 14 sierpnia 2013 r. poz. [...]) działki inwestycyjne położone są na terenie przeznaczonym w części pod zabudowę usługową nieuciążliwą - mieszkaniową, a w pozostałej części pod zabudowę przemysłowo-usługowo-składową. Z załączonej do wniosku dokumentacji wynika, że planowana inwestycja zostanie zrealizowana w obrębie części nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę przemysłowo-usługowo-składową. W granicach ww. obszaru dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W oparciu o powyższe uznał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto wyjaśnił, że planowana działalność będzie realizowana na terenie przemysłowym, zabudowanym, przekształconym antropogenicznie. Natomiast RDOŚ w [...] prowadząc postępowanie nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: D. P. oraz ww. mieszkańcy ul.[...] w W. Zdaniem odwołujących, decyzja organu I instancji stoi w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ustalonym dla tej okolicy. Na tym terenie dopuszcza się bowiem tzw. usługi podstawowe, a planowana działalność do takich nie należy. Ponadto dojazd do miejsca planowanego przedsięwzięcia będzie odbywał się ciągiem pieszo-jezdnym ul. [...], który nie jest przystosowany do ruchu pojazdów o zwiększonym tonażu. Podkreślono także, że na tym terenie dopuszcza się jedynie prowadzenie działalności nieuciążliwej. SKO w [...] w decyzji z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza W.. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że stosownie do art. 72 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia (w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę) i nadal pełni wobec niego w istocie funkcję prejudycjalną. W skardze na powyższą decyzję Kolegium z [...] sierpnia 2015 r. D. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji zarzucając: 1) niepełne i niedostateczne ustalenie warunków realizacji przedsięwzięcia w postaci niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkuje brakiem określenia właściwego obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, jak również nieuwzględnienia wszystkich stron w sprawie; 2) przyzwolenie na inwestycję, bez uwzględnienia interesu stron, czyli mieszkańców pozostających w sąsiedztwie inwestycji, co uzasadnia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko; 3) pominięcie istotnych elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przyzwolenie na przeniesienie uciążliwości przemysłowej na tereny sąsiednie i sąsiadujące, o przeznaczeniu nieprzemysłowym, przeznaczonym pod zabudowę usługową nieuciążliwą i mieszkaniową; 4) brak nałożenia na inwestora obowiązku posiadania dla inwestycji dostępu do drogi publicznej nie kolidującego z interesem osób mieszkających w części nieprzemysłowej; 5) ograniczenie swobody stron w zakresie dysponowania własnością zgodnie z jej przeznaczeniem przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 15 marca 2016 r. skarżąca złożyła uzupełnienie skargi z 14 marca 2016 r. podtrzymując skargę oraz wskazując, że: - organ I instancji pominął w swojej decyzji przeznaczenie działki nr [...] wyznaczone przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz fakt, że drogą lokalną, w tym przypadku, jest ciąg pieszo-jezdny, który nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. - błędnie uznano, że w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji nie występują tereny wykorzystywane rekreacyjnie i wypoczynkowo, bowiem jest to teren z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, - pominięto również, że w tym rejonie działa huta, przebiega linia kolejowa oraz obwodnica, które stanowią źródło zanieczyszczeń czy też hałasu, - planowane przedsięwzięcie nie zasługuje na miano ekologicznego, bowiem jego charakter, przygotowanie i organizacja tego nie potwierdzają. SKO w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku rozpoznania skargi D. P. na powyższą decyzję Kolegium, wyrokiem z 15 marca 2016 r., sygn. IV SA/Wa 3381/15 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd stwierdził, że SKO w [...] rozpatrzyło wniesione odwołania od decyzji organu I instancji. Jednakże w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniło i nie uzasadniło dlaczego uznało, że osoby te, oprócz D. S., mają legitymację strony w tym postępowaniu, skoro nie posiadały jej przed organem I instancji. Z akt administracyjnych nie wynika również, kiedy została doręczona D. S. decyzja organu I instancji, a tym samym czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Według Sądu, Kolegium musi szczegółowo ustalić z czego odwołujący się wywodzą swój interes prawny do bycia stroną w tym postępowaniu. Ustalenia wymaga również wykazanie, że odwołania zostały wniesione w terminie. W decyzji z [...] sierpnia 2016 r. Kolegium ponownie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2016 r. Kolegium wyjaśniając, czy osoby odwołujące mają legitymację strony w przedmiotowym postępowaniu i czy ich odwołania od zaskarżonej decyzji zostały wniesione w ustawowym terminie, wskazało, że odwołujące: D. P., A. S., G., C. K. i D. S. mają legitymację strony w przedmiotowym postępowaniu, pomimo że ich nieruchomości nie graniczą bezpośrednio z terenem działek, na którym ma być zlokalizowane planowane przedsięwzięcie. Zdaniem Kolegium, analiza akt przedmiotowej sprawy pozwala na wyciągnięcie wniosku, że nieruchomości odwołujących mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Odwołujące wywodzą swój interes prawny do bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu tym, że: dojazd do miejsca przedsięwzięcia będzie odbywał się ulicą, przy której zlokalizowane są ich nieruchomości; będzie zwiększony ruch pojazdów, często o zwiększonym tonażu; demontaż pojazdów będzie wymagał odbioru materiałów pozyskanych z demontażu, olejów, paliw i wielu innych w pojemnikach przystosowanych do tego celu i z pewnością o dużych gabarytach i ciężarze; ruch wielotonowych pojazdów w tej przestrzeni na gruncie, który nie jest przystosowany do takiego ruchu może oddziaływać na kondycję posadowionych przy ulicy budynków oraz spowoduje to zakłócenia ciszy i spokoju. Zdaniem organu odwoławczego, odwołania zostały wniesione w ustawowym terminie. Kolegium wyjaśniło, że z uzupełnionego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że zaskarżona decyzja organu I instancji została doręczona podmiotom uznanym przez ten organ za strony postępowania w dniach od 10 do 29 lipca 2015 r., natomiast odwołania zostały wniesione w dniach 21 i 23 lipca 2015 r. W ocenie Kolegium, wniesione odwołania nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja organu I instancji o środowiskowych uwarunkowaniach ma oparcie w obowiązujących w tym zakresie przepisach ustawy, jak również została wydana po przeprowadzeniu postępowania zgodnego co do samej zasady z przepisami procedury administracyjnej. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, że zaskarżona decyzja organu I instancji spełnia wszelkie wymogi zarówno materialnoprawne wynikające z przepisów ustawy, jak również wymogi uregulowane w przepisach procedury administracyjnej (zwłaszcza zaś jeśli chodzi o jej uzasadnienie faktyczne i prawne - art. 107 § 3 k.p.a.). Według Kolegium, zgodnie z wymaganiami wynikającymi z przepisów art. 82 ustawy, w zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy ustalono: w pkt I określającym jakie należy podjąć działania na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia; w pkt II określającym wymagania dotyczące ochrony środowiska jakie należy uwzględnić w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w "art. 72 ust. ustawy (w projekcie budowlanym)"; w pkt III określającym ścisłe przestrzeganie zaleceń ograniczających negatywny wpływ inwestycji na środowisko, wymienionych w rozdziale 10.1, 10.2, 10.3 załączonego raportu pt. "Opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko" w fazie budowy, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia oraz zaleceń zawartych w załączonym uzupełnieniu nr 1 do raporty, ze stycznia 2015 r. Zdaniem organu odwoławczego, istota zarzutu stron skarżących sprowadza się do tego, że planowana lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W. określającego przeznaczenie terenu działek nr ew. [...] i [...] objętych zamierzeniem inwestora. Kolegium uważa, że wbrew zarzutom podniesionych w odwołaniu, organ I instancji trafnie ocenił i stwierdził zgodność lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W.. Z załączonej do wniosku inwestora dokumentacji wynika, że planowana inwestycja zostanie zrealizowana w obrębie części nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę przemysłowo-usługowo-składową oznaczoną symbolem 1 P/U. W ocenie organu II instancji, podniesiona w odwołaniach argumentacja, leży poza zakresem postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, a należy do odrębnego postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, zatwierdzenia projektu budowlanego. W skardze z [...] października 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. P. (dalej: skarżąca) wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji. Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów poprzez: niepełne i niedostateczne ustalenie warunków realizacji przedsięwzięcia - pomimo stwierdzenia przez Kolegium, że skarżący mają legitymację strony, nie umożliwiono stronom czynnego udziału i przedstawienia argumentów, w szczególności w początkowych etapach planowania inwestycji i na etapie podejmowania obecnej decyzji; przyzwolenie na inwestycję bez uwzględnienia interesu stron - sąsiadów pozostających w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia i bliskie sąsiedztwo gospodarstw domowych od planowanej inwestycji uciążliwej; pominięcie istotnych elementów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (dalej: MPZP) oraz przyzwolenie na przeniesienie uciążliwości przemysłowej na tereny sąsiednie i sąsiadujące, o przeznaczeniu nieprzemysłowym, przeznaczonym pod zabudowę usługową nieuciążliwą i mieszkaniową; przyzwolenie na łamanie prawa przez inwestora poprzez niezgodne z MPZP przeznaczenie i korzystanie z trzeciej działki niewspomnianej w decyzji Burmistrza, a graniczącej z planowaną inwestycją; 5. brak nałożenia na inwestora obowiązku posiadania dla inwestycji dostępu do drogi publicznej, który nie koliduje z interesem osób mieszkających w części nieprzemysłowej; 6. ograniczenie swobody stron w zakresie dysponowania własnością zgodnie z jej przeznaczeniem przewidzianym w MPZP. Skarżąca wniosła także o wznowienie postępowania i ustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji oraz sposobów rozwiązania wskazywanych przez strony negatywnych skutków planowanej inwestycji, w tym negatywnych skutków korzystania z ciągu pieszo jezdnego przez ciężki transport samochodowy obsługujący planowaną inwestycję. Ponadto wniosła o wpisanie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, że warunkiem zgody na inwestycję jest zachowanie zasad dobrego sąsiedztwa i wybranie przez inwestora innego skomunikowania planowanej inwestycji z drogą publiczną. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że nie satysfakcjonuje ją informacja Kolegium, że sprawa dostępu do drogi publicznej należy do późniejszych etapów realizacji inwestycji, skoro SKO w [...] nie wskazało stronom skarżącym w wydanej decyzji sposobu egzekwowania właściwego rozwiązania skomunikowania inwestycji z drogą publiczną, zgodną z żądaniami mieszkańców działek graniczących z ciągiem pieszo-jezdnym. Kolegium nie podało również zasad monitoringu poprawności działania inwestycji. Zdaniem skarżącej, uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest nieprecyzyjne i niejednoznaczne. Skarżąca wyjaśnia, że najbliższe zabudowania o charakterze stałej jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej, zlokalizowane są w sąsiedztwie zachodniej granicy działki nr ew. [...], w odległości ok. 6 m. Odległość powyższych zabudowań od projektowanych miejsc magazynowania odpadów wynosi ok. 60 m. Zdaniem skarżącej, należy uściślić, że obszar przekształcony antropogenicznie dotyczy tylko działki Inwestora. W ocenie skarżącej, w głównej mierze z powodu "funkcjonowania punktu zbiórki pojazdów wycofanych z eksploatacji, zużytego sprzętu elektronicznego oraz punktu skupu odpadów" prowadzonej uciążliwej działalności na tym obszarze. Według skarżącej, brak prawidłowych zabezpieczeń realizacji inwestycji może w sposób niekorzystny zmienić również działki sąsiednie oraz stosunki wodne. Teren okalający stanowią nie nieużytki jak je określa inwestor, tylko jeszcze niezagospodarowane przez właścicieli, ale nie zdegradowane, atrakcyjne działki, których atrakcyjność znacząco straci na swojej wartości przy uruchomieniu omawianej inwestycji. Pozostała część omawianego terenu, to sąsiedztwo ciągu pieszo-jezdnego i położonej wzdłuż niego jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem skarżącej, objęte zamierzeniem inwestycyjnym przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w tak bliskim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, dlatego skarżąca nie zgadza się z "decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], który nie stwierdził "(...) konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy". Według skarżącej, zauważalne jest pomijanie istotnych elementów MPZP i przyzwolenie organu wydającego decyzję na przenoszenie uciążliwości przemysłowej na tereny sąsiednie i sąsiadujące o przeznaczeniu pod zabudowę usługową nieuciążliwą-mieszkaniową. Taka działalność nieuchronnie prowadzi do degradacji tych ostatnich, na co nie może być społecznego przyzwolenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie z 21 marca 2017 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 23 marca 2017 r. zatytułowanym "Uzupełnienie skargi", skarżąca ponownie wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji organu II instancji. Skarżąca podkreśla, że naruszenie wskazanych przez nią przepisów przez organ I instancji oraz organ odwoławczy miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W uzupełnieniu skargi skarżąca przedstawiła także szczegółowe swoje stanowisko odnoszące się do treści zawartych w raporcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z powodu zarzutów w niej podniesionych. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły przepisy prawa materialnego obejmujące: § 5; § 6 ust. 1, 2, 3; § 7 ust. 1, i ust. 2 pkt 2, 3, 4; § 8 ust. 1 i 2; § 9 ust. 2 oraz § 10 ust. 2a, ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 r. Nr 143 poz. 1206 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie minimalnych wymagań). W decyzji organu I instancji nie powołano ww. aktu prawnego, a wskazane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wymagania dla wyodrębnionych organizacyjnie sektorów w planowanej do realizacji stacji demontażu mają ograniczony oraz ogólny charakter uniemożliwiający. Tym samym treść decyzji organu I instancji nie pozwala na prawidłową identyfikację zakresu obowiązków prawnych prowadzącego stację demontażu oraz nie odzwierciedla rzeczywistej treści minimalnych wymagań dla stacji demontażu przewidzianych w ww. rozporządzeniu. Wskazane przepisy określają minimalne wymagania związane z ochroną środowiska, które powinny spełniać organizacyjnie wyodrębnione sektory na stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Generalnym celem wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji jest zapobieganie powstawaniu odpadów z pojazdów, a następnie umożliwienie ponownego użycia i recyklingu lub innych form odzysku pojazdów wycofany z eksploatacji i ich części – taki sposób, aby zmniejszyć ilość odpadów do unieszkodliwienia i polepszyć wyniki działań związanych z ochroną środowiska, podejmowanych przez wszystkie podmioty gospodarcze zaangażowane w pełny cykl "życia" pojazdu, a szczególnie bezpośrednio zaangażowane w przetwarzanie pojazdów wycofanych z eksploatacji. Cel ten wynika bezpośrednio z przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269 z 21.10.2000 r., s. 34, Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, s. 224 ze zm.). Określając środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji organ powinien mieć na uwadze, że zasadniczym obowiązkiem adresowanym do prowadzącego stację demontażu jest zapewnienie bezpiecznego dla środowiska i zdrowia ludzi przetwarzania pojazdów wycofanych z eksploatacji i powstających z nich odpadów. Zapewnieniu realizacji tego obowiązku służą minimalne wymagania przewidziane dla stacji demontażu oraz dotyczące sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji określone w ww. rozporządzeniu. Zgodnie z art. 22 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, minimalne wymagania dla stacji demontażu oraz sposób demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji powinny zostać ustalone przez wskazanego ministra w drodze rozporządzenia. Minister wydając ww. rozporządzenie musiał w szczególności uwzględnić wymagania ustalone w załączniku I do dyrektywy 2000/53/ WE, w której wykonaniu przyjęta została ustawa z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 803 ze zm.). Przechodząc do przedstawienia sposób naruszeń przepisów prawa materialnego obejmujących: § 5; § 6 ust. 1 i 2, 3; § 7 ust. 1, ust. 2 pkt 2, 3, 4; § 8 ust. 1 i 2; § 9 ust. 2, oraz § 10 ust. 2a, ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji wskazać należy co następuje: 1. Sektor przyjmowania pojazdów (str. 4 decyzji środowiskowej) nie obejmuje obowiązku wyposażenia szczelnej powierzchni w system odprowadzania ścieków przemysłowych – zamiast w tego w decyzji środowiskowej nałożono na inwestora obowiązek wyposażenia w wewnętrzną kanalizację deszczową oraz separator substancji ropopochodnych. Wskazać należy, że separator substancji ropopochodnych jest urządzeniem służącym do przeprowadzania rozdzielania ścieków, i nie jest tożsamy z systemem odprowadzania ścieków przemysłowych. Systemu odprowadzania ścieków przemysłowych nie może też zastąpić kanalizacja deszczowa. Organ I instancji określają w ten sposób wymagania dla sektora przyjmowania pojazdów naruszył treść § 5 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu. 2. Sektor magazynowania pojazdów (str. 4 decyzji środowiskowej) nie przewiduje obowiązku wyposażenia tego sektora w system odprowadzania ścieków przemysłowych (§ 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań). 3. W decyzji środowiskowej wskazano, że powstające z tego terenu odcieki będą odprowadzane do separatora substancji ropopochodnych o odpowiedniej przepustowości. W decyzji środowiskowej nie przewidziano: wyposażenia tego sektora w szczelną powierzchnię, magazynowania pojazdów w sposób zabezpieczający je przed wyciekami paliw i płynów eksploatacyjnych (§ 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań); zakazu magazynowania pojazdów w pozycji na boku i na dachu (§ 6 ust. 3 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań). Odnosząc się do braku określenia obowiązku wyposażenia tego sektora w system odprowadzania ścieków przemysłowych wskazać należy, że jednym z podstawowych obowiązków prowadzącego stację demontażu, będącego jednocześnie dostawcą ścieków przemysłowych, a jednocześnie odpowiedzialnym za ścieki powstałe w ramach swojej działalności, jest zapewnienie odpowiednich parametrów (standardów) odprowadzanych ścieków. Organ I instancji określają w ten sposób wymagania dla sektora magazynowania pojazdów naruszył treść § 6 ust. 1 i 2, 3 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań). 3.W sektorze usuwania z pojazdów elementów substancji niebezpiecznych w tym płynów na str. 4 decyzji środowiskowej nie przewidziano obowiązku wyposażenia obiektu budowlanego w szczelne podłoże (obowiązek wynikający z § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań). W decyzji środowiskowej nie przewidziano warunku, według którego oznakowane pojemniki na usunięte lub wymontowane z pojazdów następujące odpady: a) odpadowe oleje silnikowe, przekładniowe, ze skrzyń biegów, hydrauliczne powinny spełniać wymagania wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z 5 października 2015 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z olejami odpadowymi (Dz. U z 2015 r. poz. 1694), b) pozostałe usunięte paliwa i płyny eksploatacyjne: płyny chłodnicze, płyny ze spryskiwaczy, płyny hamulcowe, c) akumulatory - pojemniki wykonane z materiałów odpornych na działanie kwasów, e) usunięte z układów klimatyzacyjnych substancje zubożające warstwę ozonową - pojemniki spełniające wymagania dla zbiorników ciśnieniowych, f) układy klimatyzacyjne, g) katalizatory spalin, h) filtry oleju, i) zawierające materiały wybuchowe, j) zawierające rtęć; 3) pojemnik na wymontowane z pojazdów odpady kondensatorów, powinny spełniać wymagania wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z 24 czerwca 2002 r. w sprawie wymagań w zakresie wykorzystywania i przemieszczania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska oraz wykorzystywania i oczyszczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska (Dz. U. Nr 96, poz. 860); 4) sorbenty do neutralizacji ewentualnych wycieków paliw i płynów eksploatacyjnych z tych pojazdów. Wymontowane z pojazdów zbiorniki z gazem powinny być usuwane niezwłocznie z sektora, o którym mowa w § 7 ust. 1. Organ I instancji określają w decyzji środowiskowej wymagania dla sektora usuwania z pojazdów elementów substancji niebezpiecznych w tym płynów naruszył treść § 7 ust. 1, ust. 2 pkt 2, 3, 4 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu. 4. W odniesieniu do sektora "demontażu" (taka nazwa tego sektora znajduje się w decyzji środowiskowej), według § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań, sektor ten nazywa się sektorem demontażu z pojazdów przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia oraz elementów, w tym odpadów nadających się do odzysku lub recyklingu albo unieszkodliwienia, brak jest w decyzji środowiskowej wymogu wyposażenia tego sektora w pojemniki na: 1) szyby hartowane; 2) szyby klejone; 3) przedmioty wyposażenia i części zawierające metale nieżelazne. Organ I instancji określają w ten sposób wymagania dla sektora demontażu z pojazdów przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia oraz elementów, w tym odpadów nadających się do odzysku lub recyklingu albo unieszkodliwienia, naruszył treść § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań. 5. W odniesieniu do sektora magazynowania wymontowanych z pojazdów przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia oraz sektora magazynowania odpadów, brak jest w decyzji środowiskowej określenia obowiązku, według którego wymontowane z pojazdów przedmioty wyposażenia i części nadające się do ponownego użycia magazynuje się w sposób zabezpieczający je przed uszkodzeniem oraz uniemożliwiający ewentualne wycieki płynów eksploatacyjnych (§ 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań) oraz obowiązku dotyczącego magazynowania zbiorników z gazem o których mowa w § 7 ust. 3, według którego zbiorniki z gazem powinny być magazynowane zgodnie z przepisami działu III, rozdziału 3 "Magazynowanie gazu płynnego w butlach" rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063). W decyzji środowiskowej dla tego sektora nie przewidziano także obowiązku wynikającego z treści § 10 ust. 3 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymaga ń, według którego zużyte opony pochodzące z demontażu pojazdów magazynuje się w wydzielonym miejscu, wyposażonym w urządzenia gaśnicze, w stosach zabezpieczonych przed osunięciem. Organ I instancji określając w ten sposób wymagania dla ww. sektora, naruszył treść § 9 ust. 2 oraz § 10 ust. 2a, ust. 3 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań. Należy podkreślić, że w decyzji środowiskowej organ I instancji określając wymagania przewidziane w pkt II decyzji nie wskazał, ani nie powołał się w uzasadnieniu decyzji środowiskowej na podstawę prawną obejmującą rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Podnieść należy, że RDOŚ w [...] w postanowieniu z [...] lutego 2015 r., znak: [...], w którym uzgodniono realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określono warunki jego realizacji i eksploatacji na str. 4 uzasadnienia powołał się na treść rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji wskazując jakie sektory zostaną wyodrębnione w ramach planowanej działalności. Oznacza to, że organ uzgadniający wskazał organowi I instancji podstawę prawną, którą powinien uwzględnić przy wydawaniu decyzji środowiskowej. Z akt sprawy wynika także, że do stacji demontażu pojazdów przyjmowanych będzie ok. 780 pojazdów na rok o łącznej masie ok. 850 Mg/rok. W stacji demontażu pojazdów prowadzone będą działania związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów. W trakcie ww. działań będą powstawały określone rodzaje odpadów w tym odpady niebezpieczne. Prowadzący stację demontażu będzie jednocześnie wytwórcą odpadów. Jako wytwórca odpadów podmiot ten będzie obowiązany do uzyskania decyzji w tym zakresie. Zgodnie z art. 180a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. ustawy Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. 672 ze zm., dalej: p.o.ś.), pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wymagane do wytwarzania odpadów: 1) o masie powyżej 1 Mg rocznie - w przypadku odpadów niebezpiecznych lub 2) o masie powyżej 5000 Mg rocznie - w przypadku odpadów innych niż niebezpieczne. Ponieważ pozwolenie emisyjne jest decyzją prewencyjną, to wynikające z akt niniejszej sprawy ilości dotyczą odpadów zamierzanych do wytworzenia w przedmiotowej stacji demontażu. Prowadzący instalację w postaci stacji demontażu, który zakłada, że granic tych nie przekroczy, musi jednak prowadzić ewidencję odpadów i pilnować, by takie przekroczenie rzeczywiście nie nastąpiło. Wystąpienie o wymaganą zgodę dopiero po przekroczeniu jest naruszeniem prawa, chyba że funkcjonowanie instalacji skutkujące wytwarzaniem odpadów zostanie wstrzymane do czasu uzyskania pozwolenia. Z uwagi na to, że stacja demontażu jest instalacją w rozumieniu przepisów p.o.ś. inwestor będzie obowiązany spełniać wymagania wynikające dla prowadzącego instalację tego rodzaju. Wskazać należy również, że w decyzji środowiskowej Burmistrza Wyszkowa z 8 lipca 2015 r. nie zostały określone tego rodzaju wymagania dla inwestora prowadzącego instalację w rozumieniu przepisów p.o.ś. Organ I instancji wydając decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu przedmiotowej stacji demontażu naruszył wskazane wyżej przepisy prawa materialnego w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić w dwojaki sposób: poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Pierwszy sposób naruszenia prawa materialnego polega na mylnym zrozumieniu treści zastosowanego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie, to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego z hipotezą odnośnej normy prawnej i poddanie tego stanu ocenie prawnej na podstawie treści tej normy. Według Sądu organ naruszył przepisy prawa materialnego poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie w związku z ustaleniem środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Z tego też względu zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji będzie zobowiązany do ponownego i wyczerpującego rozważenia całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z obwiązującymi w tym zakresie przepisami prawa materialnego i procesowego. Analiza w tym zakresie winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia skonstruowanym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Popełnione przez organy naruszenie norm prawa materialnego niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. Organ ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę ocenę dokonaną przez Sąd w niniejszym postępowaniu i na nowo zbada czy zachodzą przesłanki do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W tym stanie rzeczy Sąd nie wdając się w ocenę zasadności zarzutów skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.