IV SA/Wa 2888/17

Dnia 30 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Shengen postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca T. G., wniosła za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika – J. K. skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchylającą decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] maja 2016 r. w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, orzekającą o nowym terminie dobrowolnego powrotu i nowym okresie powyższego zakazu oraz o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji w pozostałej części. W skardze pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazł, że zmuszenie skarżącej do powrotu [...] bez możliwości powrotu do Polski przez okres 3 lat uczyni iluzorycznym prawo do bezpośredniej obrony jej praw przed Sądem. Podniesiono również, że wyjazd z Polski narazi ją na niepowetowaną szkodę w postaci utraty dochodów z pracy w Polsce, z których skarżąca utrzymuje matkę staruszkę i siostrę inwalidkę, pozostające bez środków do życia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić przy tym trzeba, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. W ocenie Sądu wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że opuszczenie przez skarżącą terytorium RP przed zbadaniem sprawy przez Sąd nie pozbawi skarżącej prawa do sądu, albowiem skarżąca w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, co – w powiązaniu ze specyfiką tego postępowania, które nie wymaga osobistego udziału strony na rozprawie i zasadą orzekania na podstawie akt sprawy (art. 107 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a.) – wyklucza przyjęcie, że do zapewnienia stronie prawa do sądu konieczne jest orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca ogólnie wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej niepowetowanej szkody w postaci utraty dochodów z pracy w Polsce. Należy stwierdzić, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to jednak, że samo przekonanie strony skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Twierdzenia strony odnoszące się do przesłanek wstrzymania wykonania aktu powinny być potwierdzone dokumentami źródłowymi, których w niniejszej sprawie zabrakło. Należy podkreślić, że skarżąca nie dołączyła - na poparcie swoich twierdzeń – żadnych dokumentów z których wynikałoby że jest aktualnie zatrudniona, u jakiego pracodawcy, czy posiada uprawnienie do legalnego wykonywania pracy, czy posiada tytuł pobytowy w Polsce. Nie sposób zaś jedynie na podstawie twierdzeń strony ocenić jakie skutki na sytuację materialną skarżącej będzie miało wykonanie zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez stronę ochrony tymczasowej. Ponadto, w ocenie Sądu istotną okolicznością jest fakt, że dane cudzoziemki na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] grudnia 2015 r. zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany w związku z popełnieniem przez nią przestępstwa. Jak wskazuje organ, wpis danych do przedmiotowego wykazu obowiązuje do 27 grudnia 2018r. Przywołana okoliczność, w ocenie Sądu również przemawia za tym, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania żądanej przez skarżącą ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.