IV SA/Wa 2890/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie: Sędzia WSA Monika Barszcz Sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi I. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...]; 2) zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego I. C. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2019 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2019 r., Stan sprawy przedstawia się następująco: Pismem z dnia 19 lipca 2019 r., Wójt Gminy [..] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej na działce nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...]. W przesłanym projekcie decyzji o warunkach zabudowy w pkt. 3.1 a) organ planistyczny wskazał, że zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonym przez Radę Gminy [...] Uchwałą nr [...] z dnia [...].11.2010 r. teren objęty wnioskiem położony jest na obszarze zabudowanym - skupiona zabudowa wsi [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując w uzasadnieniu, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], tj. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ I instancji uznał też, że w sprawie nie zachodzą okoliczności umożliwiające zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, określonych w ww. Uchwale. Inwestor – I. C., wniósł zażalenie na postanowienie wydane przez organ I instancji, zarzucając nieprzeprowadzenie analizy stanu faktycznego spraw oraz naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [..] października 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2019 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że przedmiotowe postępowanie dotyczyło uzgodnienia z zakresu ochrony przyrody z racji położenia działki inwestycyjnej na obszarze objętym ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na działce nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], w granicach Obszaru Chronionego [...], którego funkcjonowanie reguluje Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Organ po przeanalizowaniu sprawy uznał, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. Organ odwoławczy ustalił, że część terenu inwestycji znajduje się w pasie 100 m od linii brzegu jeziora [...] (na podstawie mapy stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz ortofotomapy i mapy sytuacyjno- wysokościowej dostępnej pod adresem www.geoportal.gov.pl), a w związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie będzie miał zastosowanie zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Organ uznał, że nie jest możliwym zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, dotyczących urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Powołano, że planowana zabudowa nie jest urządzeniem wodnym. Ponadto inwestycja ta nie może być zaliczona w poczet inwestycji związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej bądź rybackiej, albowiem przez obiekty służące racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej należy rozumieć obiekty przeznaczone wyłącznie do prowadzenia tego rodzaju gospodarki, a budynek mieszkalny nie stanowi obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ uznał również, że nie mają w sprawie zastosowania odstępstwa od ww. zakazu, określone w § 5 ust. 2 oraz ust. 5-6 Uchwały. Planowana do realizacji inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego, a także wykonywania zadań wynikających z planu ochrony. Organ wskazał, że ponieważ 100 m strefa ochronna dotyczy jeziora [...], które nie jest urządzeniem wodnym w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne o powierzchni do 0,5 ha, wykonanym na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, to nie zachodzi odstępstwo określone w § 5 ust. 5 pkt 1 Uchwały. Organ powołał, że charakter planowanej inwestycji nie pozwala na zastosowanie odstępstwa określonego § 5 ust. 5 pkt 2 Uchwały, gdyż ww. inwestycja nie dotyczy terenów rekreacji w formie bulwarów, parków, terenów zieleni wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami małej architektury położonych w granicach administracyjnych miast, o których mówi odstępstwo. Organ stwierdził również, że brak jest możliwości zastosowania odstępstwa z § 5 ust. 5 pkt 3 Uchwały. W tym zakresie powołano, że ww. zakaz nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku obszarów, dla których przed wejściem w życie Uchwały uchwalono studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w którym nie określono granic zwartej zabudowy miasta lub wsi, również obszarów wskazanych w obowiązującym studium jako tereny zabudowane. Organ wskazał, że teren inwestycji nie znajduje się na terenie zwartej zabudowy miast i wsi. Powołano, że na mapie będącej załącznikiem do Uchwały Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], działka nr [...] znajduje się w granicach strefy ochronnej jeziora z przeznaczeniem na cele funkcji mieszkalno usługowej. Na mapie studium teren oznaczono jako [...] - obszary wskazane pod zabudowę usług turystycznych i mieszkaniową jednorodzinną, w związku z powyższym teren ten nie stanowi zwartej zabudowy miast i wsi. Organ wskazał, że z zaleceń części opisowej ww. studium wynika, że wznoszone obszary pod zabudowę letniskową i jednorodzinną oraz te ze zmienioną dominującą funkcją do opracowania planu (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) nie powinny wkraczać bezpośrednio w strefę ochrony jezior, zgodnie z oznaczeniem na rysunku nr 2b studium. W ocenie organu z analizy mapy będącej załącznikiem studium wynika, że teren inwestycji znajduje się poza terenami oznaczonymi jako "obszary zabudowane - skupiona zabudowa" - tereny te znajdują się na zachód od planowanej inwestycji. Organ uznał, że nie zachodzą również odstępstwa mówiące o uzupełnieniu zabudowy. Powołano, że odstępstwo określone w § 5 ust. 5 pkt 4 Uchwały dotyczy uzupełnień zabudowy pod warunkiem nie zmniejszania odległości zabudowy od brzegów wód ustalonej w odniesieniu do zabudowy występującej na działkach budowlanych bezpośrednio przylegających. Organ ustalił, na podstawie projektu decyzji oraz ortofotomapy i mapy sytuacyjno-wysokościowej dostępnej pod adresem www.geoportal.gov.pl, że tylko jedna działka przylegająca jest zabudowana, tj. działka nr [...]. Poza tym zabudowa na ww. działce, zlokalizowana jest poza pasem 100 m od linii brzegu jeziora, zatem nie może być podstawą do zastosowania ww. odstępstwa, gdyż planowana inwestycja zmniejszy odległość zabudowy od brzegu jeziora. Organ również uznał, że nie może mieć zastosowania w sprawie odstępstwo z § 5 ust. 5 pkt 5 Uchwały mówiące o budowie nowych oraz odbudowie, nadbudowie i rozbudowie obiektów budowlanych w granicach zabudowanej budynkiem działki budowlanej, pod warunkiem nie zmniejszania dotychczasowej odległości zabudowy od brzegów wód ustalonej w odniesieniu do zabudowy w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie organ ustalił, że budynek znajdujący się na działce [...], znajduje się poza 100 m pasem ochronnym jeziora, a teren planowanej inwestycji mieści się w jego obszarze. Organ uznał również, że nie zachodzi podstawa do zastosowania odstępstw z § 5 ust. 5 pkt 6-8 Uchwały. Powołano, że teren planowanej inwestycji nie jest siedliskiem rolniczym, a na jego terenie nie planuje się lokalizowania obiektów budowlanych niezbędnych do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani na wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenach dostępu do wód publicznych, realizacji infrastruktury technicznej na potrzeby tych terenów, oraz lokalizowania ścieżek rowerowych, ciągów pieszych oraz infrastruktury technicznej i obiektów małej architektury służących utrzymaniu porządku. W odniesieniu do odstępstwa wymienionego w § 5 ust. 6 Uchwały, to również organ uznał, że nie będzie miało ono zastosowania w sprawie, albowiem z akt sprawy nie wynika, aby teren inwestycji był kiedykolwiek objęty ustaleniami planu miejscowego. Organ wskazał, że planowana do realizacji inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego, a także wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych, a w związku z powyższym nie zachodzi żadne z odstępstw określonych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Organ zauważył, że Skarżący w zażaleniu powołał się na opinię biegłego dotyczącą zapisów w obowiązującym studium gminy [...] oraz uchwale Sejmiku Województwa. Wskazano, że opinia ta nie została załączona do zażalenia, w związku z powyższym organ II instancji nie miał możliwości się do niej odnieść. I. C.i złożył skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] lipca 2019 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżący zarzucił: 1) naruszenie z § 5 ust 5 pkt 3 uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 roku w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], zmienioną uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] maja 2014 roku poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że nie zachodzi wyjątek od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych skutkujące odmową odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej na działce nr[...], położonej w obrębie [...], gmina [...]; 2) naruszenie zapisów Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]uchwalonego przez Radę Gminy [...] Uchwałą nr [...] z dnia [...].11.2010 roku poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że nie zachodzi wyjątek od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych skutkujące odmową uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając skargę Skarżący zarzucił, że organy administracji dokonały błędnej wykładnie przepisów § 5 ust 5 pkt 3 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 roku w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], zmienionej uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] maja 2014 roku. Strona powołał, że określenie zawarte w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonego przez Radę Gminy [...] Uchwałą nr [...] z dnia [...].11.2010 roku dotyczące obszaru zabudowanego i doprecyzowanie go jako zabudowę skupioną należy rozumieć przez wykładnię językową. Oznacza to tym samym, że zarówno "skupiony" jak również "zwarty" są synonimami dla określenie tego samego stanu. Skarżący załączył do skargi opinię sporządzoną przez biegłego z zakresu urbanistyki oraz planowania przestrzennego mgr. Inż. M. R., wskazując, że w powołanej opinii omówiono szczegółowo kwestię prawidłowej wykładni spornych przepisów. Skarżący wniósł o uwzględnienie opinii jako załącznika do treści skargi Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Organ wskazał, że jego opinii, część działki [...] wyznaczona jako teren inwestycji w projekcie decyzji, znajduje się poza obszarem oznaczonym na mapie będącej załącznikiem do Uchwały Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], jako "obszary zabudowane - skupiona zabudowa". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - zwanej dalej: p.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2019 r. narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 poz. 1945 ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do obszarów objętych ochroną, innych niż parki narodowe i ich otuliny. Uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Kompetencja organu wydającego rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie wynikała z faktu położenia działki, na której planowana jest inwestycja na obszarze objętym ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Mianowicie inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na działce nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], którego funkcjonowanie reguluje Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], zmieniona Uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] maja 2014 r. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały, zakazane jest lokalizowanie obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Na podstawie mapy stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz ortofotomapy i mapy sytuacyjno-wysokościowej dostępnej pod adresem www.geoportal.gov.pl, organ odwoławczy ustalił, że część terenu inwestycji znajduje się w pasie 100 m od linii brzegu jeziora [...], a w związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie będzie miał zastosowanie zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały. Powyższa okoliczność nie była kwestionowana w sprawie. Jednocześnie organ po przeanalizowaniu sprawy uznał, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do żadnego z odstępstw od zakazu, wymienionych kolejno w § 5 ust. 5 pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 Uchwały, z przyczyn szczegółowo opisanych w uzasadnieniu decyzji i przywołanych we wstępnej części uzasadnienia. W szczególności, co zostało zakwestionowane w skardze, organ stwierdził, że w sprawie nie ma zastosowanie zwolnienie od zakazu wymienione w § 5 ust. 5 pkt 3 Uchwały. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. do obowiązków organu odwoławczego należało podjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, tak aby interes strony nie został naruszony. Organ zobowiązany był do dołożenia wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz wnikliwego przeanalizowania sprawy we wszelkich jej aspektach oraz odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Odzwierciedlenie tej analizy winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, a ocena organu winna zostać oparta na przekonujących podstawach, przedstawionych w treści decyzji. Stosownie do zasady prawdy obiektywnej, organy w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów. Wskazać należy, że w przesłanym przez Wójta Gminy [...] projekcie decyzji o warunkach zabudowy w pkt. 3.1 a) organ planistyczny wskazał, że zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonym przez Radę Gminy [...] Uchwałą nr [...] z dnia [...].11.2010 r. teren objęty wnioskiem położony jest na obszarze zabudowanym - skupiona zabudowa wsi [...]. Natomiast organ I instancji wskazał, że obszar, na którym planowana jest rzeczona inwestycja nie stanowi obszaru zwartej zabudowy miasta/wsi w studium ukierunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], ani też nie są to obszary wskazane jako zabudowane, powołują się na dokument studium dostępny w wersji elektronicznej pod adresem http://milkie-mapa.net/. Organ II instancji również uznał, że teren inwestycji nie znajduje się na terenie zwartej zabudowy miast i wsi. Powołano, że na mapie będącej załącznikiem do Uchwały Nr [...] Rady Gminy w [...]z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], działka nr [...] znajduje się w granicach strefy ochronnej jeziora z przeznaczeniem na cele funkcji mieszkalno usługowej. Na mapie studium teren oznaczono jako [...] - obszary wskazane pod zabudowę usług turystycznych i mieszkaniową jednorodzinną, w związku z powyższym teren ten nie stanowi zwartej zabudowy miast i wsi. Organ wskazał, że z zaleceń części opisowej ww. studium wynika, że wznoszone obszary pod zabudowę letniskową i jednorodzinną oraz te ze zmienioną dominującą funkcją do opracowania planu (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) nie powinny wkraczać bezpośrednio w strefę ochrony jezior, zgodnie z oznaczeniem na rysunku nr 2b studium. W ocenie organu z analizy mapy będącej załącznikiem studium wynika, że teren inwestycji znajduje się poza terenami oznaczonymi jako "obszary zabudowane - skupiona zabudowa" - tereny te znajdują się na zachód od planowanej inwestycji. Zauważyć należy, że tym samym, organy wyspecjalizowane w zakresie ochrony przyrody, podważyły ustalenie dokonane przez wyspecjalizowany organ planistyczny – art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie Wójta Gminy [...], który w przesłanym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy w pkt. 3.1 a) wskazał, że zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonym przez Radę Gminy [...] Uchwałą nr [...] z dnia [...].11.2010 r. teren objęty wnioskiem położony jest na obszarze zabudowanym,- skupiona zabudowa wsi [...]. W aktach sprawy znajduje się jako załącznik do projektu decyzji mapa, na podstawie której nie można ustalić, czy teren działki [...] znajduje się na obszarze terenu oznaczonego na rysunku Studium, a oznaczonego w legendzie jako "obszary zabudowane – skupiona zabudowa". Z rysunku studium również nie można w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, gdzie dokładnie położna jest działka ewidencyjna [...], albowiem na tym rysunku nie zaznaczono żadnych granic ewidencyjnych poszczególnych działek ani ich numerów. W aktach sprawy znajduje się również wydruk fragmentu rysunku przedmiotowego Studium, na którym zaznaczono działkę [...]. Nie wiadomo kto dokonał tego ręcznego oznaczenia lokalizacji działki ani na jakiej podstawie. Na podstawie tego właśnie oznaczenia, organ przyjął, że tereny oznaczone jako "obszary zabudowane – skupiona zabudowa" w Studium, znajdują się na zachód od planowanej inwestycji. Dodatkowo w uzasadnieniu decyzji, organ stwierdził, że skoro działka [...]. znajduje się na terenie Studium oznaczonym jako [...] – czyli obszaru wskazanego pod zabudowę usług turystycznych i mieszkaniową jednorodzinną, to teren ten nie stanowi zwartej zabudowy miast. Natomiast zgodnie z oznaczeniem obszaru załącznika graficznego Nr 2a do Studium, obszar [...] został opisany jako przeznaczony pod usługi turystyczne i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jako dominujące funkcje terenu wskazanego do opracowania planu (2.1.6 tekst Studium), a z rysunku Studium wynika, że m.in. na obszarze [...] został zaznaczony również "obszar zabudowany – skupiona zabudowa". Z załączonego w aktach sprawy wydruku z geoportalu nie wynika położenie działki względem oznaczeń graficznych Studium. Wobec powyższego, Sąd uznał, że na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie można w sposób jednoznaczny ustosunkować się do zarzutu skargi w zakresie naruszenia § 5 ust. 5 pkt 3 Uchwały Sejmiku. Zauważyć należy, że jeśli organ dokonujący uzgodnienia, miał wątpliwości w zakresie lokalizacji terenu inwestycji na działce [...] na obszarze określonym w Studium jako terenu zabudowanego (a taka lokalizacja wynika jednoznacznie z nadesłanego przez organ kompetentny w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego) projektu decyzji o warunkach zabudowy, to winien zgromadzić rzetelny materiał dowodowy, na podstawie którego, byłoby możliwe dokonanie odmiennych ustaleń, niż tych wynikających z nadesłanego projektu o warunkach zabudowy. Na pewno nie stanowi takiego dowodu wydrukowany fragment Studium z ręcznie naniesioną długopisem lokalizacją działki [...]. Nie wiadomo kto dokonał tego naniesienia, czy ta osoba ma kompetencje w zakresie dokonywania tego typu ustaleń, ani na jakiej podstawie zostało ono dokonane. Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, że wg. twierdzeń Inwestora, jego nieruchomość zlokalizowana jest na obszarze zwartej zabudowy. Wobec uznania, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, obowiązkiem organów będzie ponowne rozpoznanie sprawy, to jest rozważenie możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji w kontekście zakazu określonego w Uchwale i odstępstwa od zakazów określonego w § 5 ust 5 pkt 3. Postępowanie powinno zostać przeprowadzone z zachowaniem zasad ogólnych (art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 15 k.p.a.) i dowodowych (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) postępowania administracyjnego oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. W szczególności, w toku ponownego rozpoznania sprawy, organ winien również przeprowadzić wnikliwe postępowanie dowodowe w zakresie lokalizacji terenu inwestycji na działce [...] w kontekście oznaczeń wynikających ze studium, a dotyczących obszarów zabudowanych. W tym zakresie organ winien zwrócić się do organu gminy o przesłanie stosownego wypisu i wyrysu z obowiązującego Studium w zakresie działki [...], w tym z naniesieniem granic terenu planowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora . Zgromadzenie powyższego materiału dowodowego jest kluczowe w przedmiotowej sprawie. Na tej podstawie będzie można ustalić, czy teren inwestycji zlokalizowany jest w na terenie "obszary zabudowane – skupiona zabudowa" oznaczonym w Studium i dokonać oceny, czy możliwe jest zrealizowanie inwestycji z uwzględnieniem odstępstwa od zakazu określonego w § 5 ust. 5 pkt 3 Uchwały. Z uwagi na stwierdzone uchybienia w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie. Stwierdzone uchybienia dotyczyły również rozstrzygnięcia organu I instancji, co uzasadniało uchylenie postanowienia RDOŚ w [...] na zasadzie art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a., na które to koszty składa się opłata od skargi.