IV SA/Wa 2892/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K. i A. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego postanawia: oddalić wniosek Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej utrzymał w mocy decyzję nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2012 r. stwierdzającą z urzędu wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wody na jazie rzeki [...] (decyzja z dnia [...] kwietnia 2001 r.) oraz udzielającą pozwoleń wodnoprawnych M. Sp. z o. o. z siedzibą w L. do celów związanych z funkcjonowaniem Zbiornika [...]. Skargę na decyzję z dnia [...] października 2012 r. złożyli: I. K. oraz A. K. (dalej: skarżący). Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku skarżący wskazali, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego narusza interes skarżących – właścicieli elektrowni wodnej, ponieważ pozwolenie nakazuje im usunięcie urządzeń tej elektrowni. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił wniosek skarżących. Zdaniem Sądu, wykonanie zaskarżonej decyzji, na mocy której nałożono na skarżących obowiązek usunięcia urządzenia wodnego przed zbadaniem legalności kontrolowanej decyzji, może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Zażalenie na postanowienie z dnia 11 lutego 2013 r. wniósł M. Sp. z o.o., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie. Postanowieniem z dnia 7 maja 2012 r. (sygn. akt II OZ 3381/13) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie z dnia 11 lutego 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał między innymi, że przedmiot sprawy stanowi decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2012 r. Mocą tej decyzji stwierdzono z urzędu wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wody na jazie rzeki [...] oraz na pobór wody udzielone M. w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. oraz udzielono temu Ośrodkowi pozwoleń wodnoprawnych do celów związanych z funkcjonowaniem Zbiornika [...]. W kolejnych punktach tej decyzji określono okres obowiązywania tego pozwolenia, zatwierdzono i przekazano do stosowania "Instrukcję gospodarowania wodą dla Zalewu [...]" określono, do czego będzie zobowiązany adresat tej decyzji oraz zawarto informację, że udzielone pozwolenie nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do ich realizacji oraz nie narusza ono praw własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec nieruchomości i urządzeń. Tak więc – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że wykonanie kontrolowanej w przedmiotowej sprawie decyzji spowoduje obowiązek usunięcia przez skarżących urządzenia wodnego nie było trafne. Skarżona w niniejszej sprawie decyzja określała bowiem jedynie uprawnienia i obowiązki M. Sp. z o.o., a nie skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 P.p.s.a. jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Orzecznictwo sądów administracyjnych zwraca uwagę, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że w niniejszej sprawie nie doszło do spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Decyzja z dnia [...] października 2013 r. odnosi się bowiem jedynie do uprawnień i obowiązków M. Sp. z o.o. Nie zmienia więc sytuacji prawnej skarżących. Co więcej, wbrew twierdzeniom skarżących, wykonanie tej decyzji nie spowoduje obowiązku usunięcia przez skarżących urządzenia wodnego. Tym samym, nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.