IV SA/Wa 2898/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją nr [...] z [...] września 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E.K. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] [...] [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] znak [...] ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] [...] w Dzielnicy [...] [...], utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją [...] kwietnia 2017 r., Zarząd Dzielnicy [...] [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] 3[...] w Dzielnicy [...] [...] [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła E.K. wnosząc o uchylenie decyzji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniosła, iż na obszarze analizowanym istnieje zabudowa mieszkalna jednorodzinna, ale w ilości 1 dom na 1 działkę. Ponadto na osiedlu nigdy nie były rozbudowane domy w głębi działek, a jedynie wzdłuż istniejącej linii zabudowy z bezpośrednim dostępem do drogi publicznej, co wiązało się z geodezyjnym podziałem działek, bądź rozbudowano domy jednorodzinne na dwulokalowe. Po rozpoznaniu odwołania SKO w [...] wydało powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą wydania decyzji były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 2017r., poz. [...]) wraz z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr [...], poz.[...]). Wskazano, że w przedmiotowej sprawie w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzona analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego spełnia wymagania, o jakich mowa w wyżej wymienionych przepisach, w tym w szczególności w rozporządzeniu. Teren inwestycji oznaczony jako działka nr [...] położony jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zabudowanej budynkami mieszkalnymi wolno stojącymi, w zabudowie bliźniaczej i szeregowej. Tak zabudowane działki sąsiednie - dostępne z tej samej drogi publicznej - pozwalają określić wymagania dotyczące nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Funkcja projektowanego budynku nie jest zatem sprzeczna z przeważającymi funkcjami otoczenia, natomiast proponowane rozwiązanie przestrzenne nawiązywać będą do zrealizowanych już budynków. Wskaźniki powierzchni zabudowy do powierzchni działek gruntu w obszarze analizowanym średnio wynosi 0,2, przy czym w części opisowej sporządzonej analizy terenu szczegółowo wskazano wskaźniki zabudowy dla konkretnych nieruchomości z uwzględnieniem znajdującej się na nich zabudowy. Organ pierwszej instancji ustalił max. wskaźnik dla ww. działki, będących przedmiotem zainwestowania, w wysokości 0,32, wskazując, że co prawda przekracza on średni wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym, jednak jego ustalenie uzasadnia zbliżona powierzchnia zabudowy na działkach bezpośrednio sąsiadujących z inwestycją - co odpowiada § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Wskazano, że inwestycja ma nie zmieniać szerokości elewacji frontowej w związku z czym szerokość ta ma pozostawać bez zmian. Istniejąca zabudowa nie będzie nadbudowywana, w związku z czym wysokość elewacji frontowej nie ulegnie zmianie. Natomiast wysokość rozbudowy ma wynieść 11 m, co organ odwoławczy uznał za dopuszczalne, gdyż budynki znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie mają taką wysokość jak wynika z analizy dołączonej do wniosku. Powołano, że w analizowanym obszarze budynki posiadają w większości dachy płaskie lub z niewielkim spadkiem, w związku z powyższym dopuszczalne jest zaakceptowanie dla planowanej inwestycji dachu płaskiego o nachyleniu połaci do 12°. Dla planowanej inwestycji linia zabudowy nie ulega zmianie. W ocenie organu odwoławczego sporządzona przez organ pierwszej instancji analiza terenu w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, iż zamierzenie inwestycyjne spełnia warunek, określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem istnieje odniesienie w zabudowie na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i form architektonicznej, obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ponadto wskazano, że zamierzenie inwestycyjne spełnia pozostałe warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy : teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W toku postępowania dokonano niezbędnych uzgodnień w trybie art. 53 ust. 4 ustawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że konkretne usytuowanie budynków na działce jak i zachowanie przepisów przeciwpożarowych są oceniane na etapie pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła E.K.. Decyzji zarzucono naruszenie art. 7-9 i 11 kpa, 77, 80, 81, 107 § 3 kpa mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie § 12 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, naruszenia art. 140 i 144 kc, naruszenie § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji i zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu. Wskazała, że decyzja zezwala na realizację dwóch budynków samodzielnych na jednej działce, co jest sprzeczne z zabudową na terenie analizowanym, ponadto, że decyzja ustala warunki zabudowy innej inwestycji niż we wniosku. Podniosła, że niezgodnie z prawem została określona maksymalna wysokości nadbudowy, jak również, że planowana inwestycja polegająca na budowie w odległości ok. 2,5 metra wzdłuż południowej granicy jej działki ograniczy zagospodarowanie jej nieruchomości na przyszłość. Zarzuciła decyzji brak określenia rodzaju i przeznaczenia planowanej inwestycji albowiem nie wiadomo czy będzie to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna czy mieszkaniowa wielorodzinna, a może zabudowa usługowa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja, ani ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 2017r., poz. 1073) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz.1588). Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Natomiast zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek dotyczący inwestycji na działce ew. [...] w obrębie [...]. Na przedmiotowej działce znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny wolno stojący. W bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolno stojąca, bliźniacza i szeregowa. Teren inwestycji znajduje się w zasięgu miejskiej infrastruktury technicznej. Działka stanowi własność osoby fizycznej. We wniosku wskazano, że zamierzeniem inwestycyjnym jest rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego. Powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji max.60,71m2, liczba kondygnacji nadziemnych - max. 3, wysokość zabudowy - max. 11 m, projektowany jest dach płaski. Nieruchomość jest położona na terenie dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ustalając: - wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki o nr. ew. [...] - 0,32, szerokość elewacji frontowej - bez zmian, - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki- bez zmian; - wysokość budynku (projektowanej rozbudowy) - max. 11,00m, - geometra dachu: dla projektowanej rozbudowy budynku ustala się: dach płaski, max. kąt nachylenia połaci dachowych: do 12° (wg przepisów odrębnych dachy płaskie to dachy do 12°). - minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - 25%. Wskazano, że należy zastosować nieagresywną kolorystykę elewacji budynku, dachu i elementów wykończeniowych, umożliwiającą wkomponowanie się projektowanej inwestycji w otaczającą zabudowę. Ustalono, że sposób zagospodarowania i zabudowy terenu nie może naruszać prawnych interesów osób trzecich wynikających z prawa budowlanego oraz prawa własności właścicieli sąsiednich nieruchomości (art. 140 Kc). Wskazano, że ustalone decyzją parametry inwestycji określone zostały jako maksymalne, umożliwia się ich zmniejszenie na etapie pozwolenia na budowę, co pozostanie bez wpływu na ład przestrzenny. Powołano w decyzji, że szczegółowe usytuowanie projektowanej inwestycji rozstrzygnięte zostanie na etapie pozwolenia na budowę, w oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz. 1422 j.t.) oraz ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r. poz. 290 j.t.) Ustalono również, że projektowaną inwestycję należy tak sytuować, aby nie oddziaływała na działki sąsiednie w sposób ograniczający potencjalne możliwości inwestycyjne na tych działkach. W decyzji określono również warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, warunki obsługi w zakresie komunikacji, a w pkt. 2.6 warunki zabudowy wynikające z przepisów szczególnych w tym: Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 12, § 204, § 206), ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W pkt. 3 określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich powołując, że zgodnie z art. 63 ust 2 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. (Dz.U. z 2016r., poz. 778 j.t.) decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ustalono, że w ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interes osób trzecich przed m.in. pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Jak wynika z akt sprawy ustalenia zostały poprzedzone analizą urbanistyczną sporządzoną według art. 53 ust. 3 ustawy p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy zasadniczej, za front działki przyjęto granice działki ew. nr 17, gdzie zlokalizowanej jest główne wejście. Obszar został wyznaczony w odległości większej niż 50 m, granice terenu poszerzono tak, aby objąć analizą całe działki ewidencyjne, czyli aby granica obszaru analizowanego nie dzieliła działek, na których są zlokalizowane obiekty budowlane stanowiące odniesienie dla planowanej inwestycji. Z analizy wynika, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, występują budynki wolno stojące, z zabudowie bliźniaczej i szeregowej. Ustalono, że realizacja projektowanej inwestycji stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej występującej w obszarze analizowanym i będzie stanowić uzupełnienie istniejącego układu osiedla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Uznać więc należy, że organ właściwie wyznaczył granice obszaru analizowanego, uzasadniając należycie przyjęcie odległości większej niż trzykrotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem - § 3 ust. 2 rozporządzenia. Z przeprowadzonej jednoznacznie analizy wynika również, że możliwe było określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Dla projektowanej inwestycji linię zabudowy wyznaczono bez zmian ponieważ budynek ma być rozbudowany od strony ogrodu, a nie frontu, a więc zgodnie z § 4 rozporządzenia. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalono na 0,32. Z analizy wynika, że na obszarze wskaźniki wynoszą od 0,13 do 0,33, średni wskaźnik wynosi 0,2. Natomiast wskazano również, że wszystkie rozbudowy w osiedlu WAT, które powstało w latach 70-80 ubiegłego wieku, posiadają wyższy wskaźnik zabudowy niż średni, a nieruchomości położone w sąsiedztwie działki nr [...] mają znacznie wyższy wskaźnik zabudowy niż średni ( ul. [...] [...] i [...] – 0,27, ul. [...]- 0,3, ul. [...] [...] i [...] – 0,28, [...] [...] – 0,29, ul. [...] [...] i [...] – 0,33). Na innych podanych w analizie działkach również średni wskaźnik jest przekroczony. Natomiast nieruchomości na których budynki nie były rozbudowane mają niższy wskaźnik niż średni. Wyznaczenie wyższego wskaźnika niż średni uzasadniono wyższym wskaźnikiem zabudowy na działkach sąsiednich wskazując, że takie ustalenie nie spowoduje zakłócenia ładu przestrzennego. W ocenie Sądu zasadnie ustalono wskaźnik na 0,32 biorąc pod uwagę przytoczone okoliczności i zachodziła podstawa do zastosowania odstępstwa z § 5.2 rozporządzenia albowiem dopuszczalne jest wyznaczenie innego wskaźnika zabudowy niż średniego, jeśli wynika to z analizy. Dla projektowanej inwestycji ustalono prawidłowo, że szerokość elewacji frontowej pozostaje bez zmian albowiem rozbudowa będzie z tyłu budynku. Podobnie ustalono, że wysokość górnej elewacji frontowej będzie bez zmian albowiem elewacja frontowa nie będzie rozbudowana – co jest zgodne z § 7 rozporządzenia. Wysokość budynku (projektowana rozbudowa) ustalono maksymalnie do 11 metrów. W analizie wskazano, że można dopuścić w rozbudowanej części wyższą wysokość budynku nawiązującą do budynków na działkach sąsiednich – tj. [...] 1 i 5. Wysokość 11 metrów nie przewyższy zabudowy znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie tj. budynków przy ul. [...]i [...]. To ustalenie również jest w ocenie Sądu prawidłowe i zgodne z § 7 ust. 4 rozporządzenia, które dopuszcza wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Geometria dachu również została ustalona zgodnie z § 8 rozporządzenia. W ocenie Sądu wszystkie powyższe ustalenia, zostały dokonane zgodnie z § 3 – 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. Teren ma dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) oraz dostęp do mediów - spełnione zostały więc warunki z art. 61 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy. Teren planowanej inwestycji wg ewidencji gruntów oznaczony jest symbolem B (tereny mieszkaniowe) i nie wymaga w świetle ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zgody na zmianę przeznaczenia, teren przedmiotowej inwestycji według ustaleń organu, nie był przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31.12.2003r., na realizację celu publicznego ujętego w programie zadań rządowych bądź samorządowych, toteż brak było podstaw prawnych do dokonywania uzgodnień projektu decyzji nie spełniającego warunku, o którym mowa w art. 53 ust.4 pkt 10 ww. ustawy – spełniony został zatem warunek z art. 61 ust. 1 pkt. 4. Został spełniony również warunek z art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy. Organ dokonał wszystkich wymaganych uzgodnień. Zarządca drogi zaopiniował pozytywnie obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji, a wskazane przez zarządcę warunki zostały wskazane w pkt. 2.5 decyzji. W pkt. 2.6 wskazano, że projekt budowlany powinien spełniać warunki wynikające z przepisów odrębnych. Tym samym uznać należy, że prawidłowo ustalono zaistnienie wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 uzasadniających wydanie pozytywnej decyzji. Brak jest jakichkolwiek podstaw uzasadniających stwierdzenie naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy p.z.p., w szczególności poprzez naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa. Wbrew twierdzeniom Skarżącej w sprawie została w sposób prawidłowy przeprowadzona analiza, z której jednoznacznie wynika, że projektowana zabudowa stanowi kontynuację dotychczasowej funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w obszarze analizowanym. Dla tego ustalenia bez znaczenia pozostają okoliczności rozbudowy budynku od strony ogrodu, jak również brak podziału geodezyjnego działki. Wskazać również należy, że zgodnie z ustawą z dnia 7 .07.1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r. poz. 290 j.t): przez budynek mieszkalny jednorodzinny - należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W treści przedmiotowej decyzji ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce na [...]. Wbrew zarzutom skarżącej rodzaj zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jednoznacznie wynika z treści decyzji, w sentencji decyzji ani uzasadnieniu nie wskazano na zmianę rodzaju zabudowy. Decyzja jest również zgodna z wnioskiem inwestora, który wniósł o wydanie warunków dla rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i nie wnosił o zmianę rodzaju zabudowy. Z tych względów uznać należy, że niezasadne są zarzuty naruszenia art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 1 ustawy o p.z.p. Zaskarżona decyzja określa rodzaj inwestycji oraz wszystkie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w szczególności w zakresie wskazanych w pkt. 2 a-e art. 54 ustawy o p.z.p. Niezasadne są również zarzuty odnośnie naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W decyzji wskazano, że projekt budowlany powinien być zgodny z przepisami szczególnymi, w tym przedmiotowego rozporządzenia, ustawy Prawa budowlane. Jak słusznie wskazały organy kwestia usytuowania budynku i jego wysokości będzie rozpatrywana na etapie wydawania pozwolenia na budowę, po sporządzeniu projektu budowlanego określającego konkretnie parametry budynku, w tym wysokość budynku zgodnie z przepisami technicznymi. Na podstawie sporządzonego projektu budynku i zagospodarowania terenu inwestycji będzie możliwe ustalenie parametrów budynku, odległości od granic z sąsiednią nieruchomością i weryfikacja projektu w oparciu o m. in. § 12 ust. 3 rozporządzenia z 12.04.2002 r. W toku tego postępowania rozpatrywane będzie również zacienianie budynków sąsiednich. W toku postępowania o wydanie warunków zabudowy nie są rozstrzygane kwestie techniczne dotyczące konkretnych parametrów budynków. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi tylko informację dla inwestora odnośnie możliwości realizowana inwestycji w aspekcie zgodności z wymogami ładu i zagospodarowania przestrzennego i wytycza ogólne kierunki planowanej inwestycji. W decyzji wskazano również w pkt. 3 wymagania dotyczące interesów osób trzecich. Zarzuty naruszenia art. 140 i 144 kc są bezzasadne, decyzja o warunkach zabudowy nie umożliwia bowiem realizacji inwestycji, następuje to dopiero na kolejnym etapie procesu budowlanego – w toku sprawy o wydanie pozwolenia na budowę. Również nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące ustalenia wskaźnika zabudowy sformułowane przez Skarżącą, albowiem wskaźnik ten był wyliczony na podstawie wielkości 184,18 m2, wskazanej jako łączna powierzchnia zabudowy po rozbudowie (istniejąca i projektowana). Z korekty wniosku wynika, że powierzchnia zabudowy istniejącej to 123,47 m2 a projektowanej 60,71 m2 (a więc łącznie 184,18 m2). Ten sam wynik łączny 184,18 m2 jest wskazany w analizie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 7 ust. 4 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003r., to jak wskazano wyżej w uzasadnieniu, z przeprowadzonej analizy wynika dopuszczalność ustalenia wysokości nadbudowy do maksymalnie 11 metrów z uwagi na wysokość budynków na działkach bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością. Ponadto z § 7 ust. 1 wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zarówno działka na ul. [...] jak i [...] są zabudowane budynkami i na podstawie właśnie ich wysokości wyznaczono maksymalną wysokość części dobudowywanej. Okoliczność, że rozbudowa budynku będzie miała miejsce z tyłu budynku, nie wyłącza możliwości ustalenia takiej wysokości, tym bardziej, że zostało to w sposób wyczerpujący uzasadnione w analizie. Niezasadne są również zarzuty naruszenia prawa procesowego. Wbrew twierdzeniem Skarżącej postępowanie było prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7-9, 11, 77, 80, 81 kpa. Organy wszechstronnie zebrały i wnikliwie oceniły zebrany materiał dowodowy. Wydana decyzja odpowiada prawu, została wydana przy uwzględnieniu wniosku inwestora. Zgromadzono kompletny materiał dowodowy, ocena dokonana przez organy nie jest oceną dowolną, rozważono wszelkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja zawiera wszystkie elementy prawem wymagane, a uzasadnienie zostało sporządzone zgodnie z treścią § 3 art. 107. W szczególności organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania wskazując, że konkretne usytuowanie budynków na działce i zachowanie przepisów przeciwpożarowych będzie oceniane na etapie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy rozważył również wszechstronnie sprawę w kontekście art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł też w zaskarżonej decyzji, ani w decyzji organu I instancji, uchybień uzasadniających stwierdzenie nieważności, bądź ich uchylenia. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.