IV SA/Wa 290/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] października 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz skarżącego Z. S.A. z siedzibą w L. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - dalej k.p.a., art. 3 ust. 1 pkt 5, art. 63 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 21, art. 84 ust 1 i 2, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199; poz. 1227 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 41-47 i § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z nr 213 poz. 1397) - po rozpatrzeniu odwołania Z. S.A. od decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] października 2013 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z [...] maja 2013 r. K.J. [...] wystąpił do Wójta Gminy R. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na: "Magazynowaniu, a następnie przesianiu w mobilnym przesiewaczu gromadzonego odpadu o kodzie 20 03 03 odpady z czyszczenia placów i ulic na działce nr [...] w miejscowości L. ul. [...]". Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię mapy z zaznaczonym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie. Wójt Gminy R. zakwalifikował wnioskowane zamierzenie inwestycyjne do II grupy przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), zwanym dalej rozporządzeniem. W toku postępowania przed organem pierwszej instancji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz obowiązek sporządzenia raportu określając jednocześnie jego zakres. Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] - Wydział Spraw Terenowych I w S. postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Wójt Gminy R. nie stwierdził potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Następnie, decyzją z dnia [...] października 2013 r. Wójt Gminy R. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem organu pierwszej instancji rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia (w tym jego skala, brak kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w stopniu powodującym wystąpienie znacznych uciążliwości dla otoczenia), usytuowanie przedsięwzięcia na obszarze produkcyjno-usługowym oraz w dużej odległości od budynków mieszkalnych, ograniczenie źródła emisji hałasu do pojazdów transportujących odpady i pracy przesiewacza, prowadzą do stwierdzenia, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na etapie realizacji i eksploatacji na środowisko przyrodnicze. Od tej decyzji odwołanie złożyła spółka Z. S.A. z siedzibą w L. W wyniku rozpatrzenia odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. została wydana opisana na wstępie decyzja z dnia [...] grudnia 2013r. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane m.in. dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów wydawanego na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Rodzajem przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41- 47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów (§ 2 ust. 1 pkt 41-47 i § 3 ust 1 pkt 80 rozporządzenia). Organ odwoławczy wskazał, że do wniosku z dnia [...] maja 2013 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, z której wynika, że szacowana ilość odpadów do magazynowania i przetwarzania to 1000 Mg rocznie, a przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jako instalacja związana z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów (tzn. inna niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów - § 2 ust. 1 pkt 41-47 i § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia). Odpady z zamiatania ulic i placów będą magazynowane na utwardzonym terenie o pow. 500 m2, a mobilny przesiewacz wraz z terenem manewrowym dla ładowarki, kontenera na odpady i samochodu samowyładowczego zajmie pow. 375 m2. Magazynowanie i odzysk odpadów będzie prowadzone na powierzchni już utwardzonej i wykorzystywanej do parkowania samochodów ciężarowych. Przesiana frakcja nad sitowa (o kodzie 19 12 12 - inne odpady - w tym zmieszane substancje i przedmioty) w ilości ok 20 Mg rocznie będzie przeznaczona do selektywnego gromadzenia zawartego w nim materiału, a frakcja pod sitowa (o kodzie 19 12 09 - minerały- np. piasek i kamienie), w ilości ok 980 Mg rocznie będzie przekazywana podmiotom posiadającym zezwolenie na jego zagospodarowanie. Magazynowane odpady będą przykryte plandeką lub innym materiałem zabezpieczającym przed pyleniem, mobilny przesiewacz, spełniający normy hałasu (wg załączonych badań hałasu), będzie pracował do 10 h rocznie. Przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na obszar Natura 2000. Z załączonych map, wypisów i wyrysować wynika, że działka o nr [...] jest oznaczona jako 4PBS, czyli podstawowym przeznaczeniem tego rodzaju terenu jest przeznaczenie go pod m.in. pod tereny baz, składów i magazynów. Kolegium zaznaczyło, że w odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji do uzupełnienia wniosku, w dniu 19 sierpnia 2013 r. inwestor złożył wyjaśnienia do wniosku w żądanym zakresie, m.in. wskazując planowany proces odzysku, podając miejsce magazynowania odpadów powstających w wyniku procesu technologicznego odzysku odpadów o kodzie 20 03 03 tj. odpadów o kodach 19 12 12 i 19 12 09. Odnośnie sposobu zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem wskazane zostało, że teren wraz ze zgromadzonym nań odpadami o kodzie 20 03 03 zabezpieczony będzie plandeką i zabezpieczony przed podciekaniem za pomocą okrawężnikowania. Przesiewacz z uwagi na wydajność i długość procesu technologicznego będzie pracował w dni bez opadów atmosferycznych. Wody opadowe z dwóch budynków i terenów utwardzonych odprowadzane będą do sieci kanalizacji deszczowej, z czterech budynków wody opadowe odprowadzane są powierzchniowo do kanalizacji deszczowej. SKO podkreśliło, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] września 2013 r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w uzasadnieniu nie kwestionował informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i uzupełnienia przedstawionego przez inwestora. Wskazało, że organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [...] września 2013 r., po uzyskaniu wymaganych opinii, stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyż w związku z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia, ze względu na jego charakter i skalę nie wystąpią oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności, a planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. W ocenie organu odwoławczego, decyzja Wójta Gminy R. zapadła po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sposób prawidłowy. Spełniono wszelkie prawne wymogi, uzyskano stosowne opinie i zapewniono czynny udział stronom postępowania. Zaskarżona decyzja zawiera prawnie wymagane informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W konsekwencji powyższych ustaleń organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta Gminy R. wskazując, że ze względu na charakter planowanego przedsięwzięcia i jego skalę nie wystąpią oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności, a planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że w zakresie braku odniesienia się organu pierwszej instancji do opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. stwierdzającej konieczność przeprowadzenia oceny na środowisko, organ pierwszej instancji winien się ustosunkować do tego faktu, jednak nie jest to uchybienie istotne. Organ opiniodawczy w wydanej opinii nie podał żadnych konkretnych przyczyn, dla których uznał potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy podkreślił, że ustawodawca nie przewidział związania organu orzekającego opiniami organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. W sytuacji wyrażenia sprzecznych opinii przez oba te organy, organ mógł przychylić się do stanowiska jednego z nich. Organy te mają różne kompetencje i przedmiot działania oraz mogą w różny sposób dokonać oceny konieczności sporządzenia raportu. Zdaniem Kolegium, oceniając uzasadnienie opinii, jego zakres, szczegółowość i zastosowaną argumentację, uznać należy, iż opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska była szczegółowa, wnikliwa i przekonywująca, odwołująca się do okoliczności tej konkretnie sprawy. Natomiast opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zawierała wprost przeniesienie brzmienia przepisu ustawy i uzasadnienie, z którego nie wynikało, jakie konkretnie okoliczności w tej sprawie przemawiają za sporządzeniem raportu. W zakresie zarzutu niedostatecznego wyjaśnienia kwestii przyjmowania odpadów niebezpiecznych, organ odwoławczy wskazał, że magazynowaniu będą podlegały odpady o kodzie 20 03 03, a zatem odpady nie zawierające substancji niebezpiecznych. Kolegium zauważyło ponadto, że środowisko gruntowo-wodne przed zanieczyszczeniem będzie zabezpieczone w ten sposób, że teren wraz ze zgromadzonym nań odpadami o kodzie 20 03 03 zabezpieczony będzie plandeką i zabezpieczony przed podciekaniem za pomocą okrawężnikowania. Wody opadowe z dwóch budynków i terenów utwardzonych odprowadzane będą do sieci kanalizacji deszczowej, z czterech budynków wody opadowe odprowadzane są powierzchniowo do kanalizacji deszczowej. Powyższe rozwiązanie zdaniem RDOŚ i organu pierwszej instancji zabezpieczy zgromadzony odpad na tyle, że zbyteczne jest przeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko. SKO dodało, że okoliczność, iż z planowaną inwestycją sąsiaduje zakład [...] M. Sp. z o.o., co do którego Wójt Gminy R. uznał za konieczne opracowanie raportu oddziaływania na środowisko dla tego zakładu, nie może być przesłanką uzasadniającą taki wymóg w rozpatrywanej sprawie, gdyż są to dwie różne inwestycji, o różnej skali i przedmiocie. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła spółka Z. S.A. z siedzibą w L., zarzucając: - naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku art. 137 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska przez niedostateczne wyjaśnienie kwestii czy odpady z ulic i placów, w tym też odpady niebezpieczne jako komunalne odpady zmieszane będą przyjmowane bez uprzedniej segregacji do magazynowania i przetwarzania, - niedostateczne wyjaśnienie kumulacji oddziaływań projektowanego przedsięwzięcia z istniejącym i bezpośrednio graniczącym z działką wnioskodawcy Zakładem [...] należącym do M. Sp. z o.o. w O. , gdyż zarówno organ pierwszej, jak i organ drugiej instancji pominęły problem kumulacji oddziaływań projektowanego przedsięwzięcia z istniejącym zakładem segregacji zmieszanych odpadów komunalnych, nie dokonując żadnej analizy w tym zakresie, - naruszenie art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 i art 64 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku w związku z art. 46 ust. 3 i art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego przez stwierdzenie braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na magazynowaniu, a następnie przesianiu w mobilnym przesiewaczu gromadzonego odpadu o kodzie 20 03 03 - odpady z czyszczenia placów i ulic, na działce nr [...] w miejscowości L. ul. [...], w sytuacji gdy nie dokonano analizy oddziaływania tego przedsięwzięcia na stężenia w wodach opadowych odprowadzanych do kanalizacji deszczowej lub kanalizacji ściekowej w postaci zawiesin ogólnych, związków metalicznych, substancji ropopochodnych do rzeki C. bez rozważenia wymagań w zakresie separatorów, osadników, podczyszczalni oraz zapylenia w czasie rozładunku odpadów działania mobilnego przesiewacza, a także kumulacji oddziaływań z Zakładem [...] M. Sp. z o.o. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona zakwestionowała stwierdzenie Kolegium, że "zaskarżona decyzja zawiera prawnie wymagane informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy uwzględnianych przy stwierdzeniu braku potrzeby oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko". Skarżąca podniosła, iż Wójt Gminy R. stwierdził, że nie przewiduje się kumulowania oddziaływań w stopniu powodującym znaczne uciążliwości dla otoczenia, nie wspominając o istniejącym zakładzie [...] komunalnych stanowiącym znaczną uciążliwość dla środowiska, bezpośrednio graniczącym z działką, na której mają być składowane odpady z placów i ulic. Nie dokonano żadnej analizy w tym zakresie. Zdaniem skarżącej Spółki oddziaływania istniejącego zakładu i przedmiotowego przedsięwzięcia będą się kumulowały, gdyż są to wszystko odpady komunalne, a działki na których istnieje Zakład [...] i ma być zlokalizowane przedsięwzięcie bezpośrednio graniczą ze sobą. Skarżąca zwróciła uwagę, że przewidywane przedsięwzięcie obejmie 1000 ton odpadów z placów i ulic, które zawierają niewątpliwie - wbrew twierdzeniom Kolegium - odpady niebezpieczne typu: oleje, detergenty, farby, lakiery, filie, papiery powlekane, alergeny, toksyny, gnijące resztki organiczne, sole przemysłowe, zasady, kawas siarkowy itp. Spowoduje to - wskutek składowania tych odpadów przez dłuższy okres - niebezpieczeństwo zanieczyszczenia wód opadowy, a w konsekwencji rzeki C. Ponadto skarżąca podniosła, że rozładowywanie przedmiotowych odpadów, gdy są to tzw. zmiotki powodować będzie emisję pyłów, co według organów nie ma żadnego wpływu na sąsiedztwo. Organy obu instancji nie rozważyły kwestii ładowania i rozładowywania odpadów i nie zwróciły uwagi na to, że przy każdym rozładunku samochodu z odpadami musi następować odkrycie co najmniej części składowiska i pylenie odpadów. Nie przewidziano bowiem składowania odpadów w pojemnikach, a plandeka - zdaniem skarżącej - nie może być wystarczającym zabezpieczeniem. Nadto skarżąca Spółka podniosła, że organy obu instancji nie odniosły się do faktu, iż działka na której ma być zlokalizowane przedmiotowe przedsięwzięcie bezpośrednio graniczy z działką skarżącego, który prowadzi zakład przetwórstwa mięsnego i jego surowiec i przetwory mięsne będą bezpośrednio narażone na szkodliwe pyły z projektowanego składowiska odpadów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w granicach sprawy, nie będąc związany - stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, jak również utrzymania nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materiolnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r, poz. 1235 j.t. ze zm.), zwanej dalej ustawą ocenową. Zgodnie z art. 59 ust. 1 powołanej ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W art. 60 ustawy zawarta jest delegacja dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaju przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Na podstawie zacytowanego powyżej przepisu Rada Ministrów rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), dokonała stosownej klasyfikacji przedsięwzięć, o których mowa w art. 60 ustawy. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo uznały, że wnioskowane przez stronę przedsięwzięcie, polegające na magazynowaniu i przetwarzaniu odpadów o kodzie 20 03 03 pochodzących z czyszczenia placów i ulic w ilości 1000Mg rocznie, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 80 powołanego powyżej rozporządzenia. Prawidłowo również Kolegium wskazało, że w przypadku planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ocenę przeprowadza się, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony postanowieniem na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, również jest wydawane stosowne postanowienie. Postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy (art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, art. 63 ust. 1, 2 ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy w związku z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy, art. 156 ustawy i art. 174 ustawy). W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy). Z tego rodzaju też decyzją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawy. Zaznaczyć należy, iż uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów k.p.a., w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinna zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust 1, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W sprawie niniejszej należy zatem ocenić, czy zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy ocenowej. Przeprowadzona przez Sąd akt administracyjnych niniejszej sprawy, w tym wniosku strony, wykazała, że informacje przedłożone przez inwestora w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie są wystarczające dla określenia faktycznego wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko, w szczególności na środowisko gruntowo-wodne i emisję zanieczyszczeń do atmosfery. Ważnym aspektem jest fakt, że aktualnie na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanego przedsięwzięcia prowadzona jest działalność, m.in. segregacja odpadów komunalnych i przetwórstwo mięsne. W zaistniałej sytuacji może dochodzić zatem do kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia i innych przedsięwzięć istniejących w bezpośrednim sąsiedztwie. Eksploatacja wnioskowanego przedsięwzięcia niewątpliwie będzie źródłem emisji substancji do środowiska, które dodatkowo wzmożone będą w związku z bezpośrednią lokalizacją istniejących w/w zakładów. Należy podzielić stanowisko strony skarżącej, co do konieczności przeprowadzenia analizy oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na stężenie związków metalicznych, substancji ropopochodnych w wodach opadowych odprowadzanych do kanalizacji deszczowej lub ściekowej, a w konsekwencji do rzeki Czeczotki. Informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia są niewystarczające, aby ocenić faktyczny wpływ planowanej inwestycji na środowisko hydrogeologiczne, natomiast organy obu instancji w kwestii tej nie poczyniły żadnych ustaleń. Jak trafnie podniesiono w skardze, Wójt Gminy R. ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że skala i zakres planowanego przedsięwzięcia nie przewiduje kumulowania się oddziaływań w stopniu powodującym wystąpienie znacznych uciążliwości dla otoczenia. Krytycznie należy również odnieść się do stwierdzenia organu pierwszej instancji, że przykrycie plandeką odpadów składowanych na placu utwardzonym i okrężni kowanym, zabezpieczy środowisko gruntowo-wodne przed negatywnym wpływem przedmiotowego przedsięwzięcia. Słusznie zwrócono uwagę w skardze, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, odpady pochodzące z czyszczenia ulic i placów niewątpliwie zawierają substancje niebezpieczne, jak oleje, detergenty, farby, lakiery, filie, papiery powlekane, alergeny, toksyny, sole przemysłowe i inne związki chemiczne. Brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie wyklucza, prowadzi do stwierdzenia, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie dokonały wystarczającej analizy bezpośrednich i pośrednich skutków wnioskowanego przedsięwzięcia dla elementów środowiska i wzajemnych oddziaływań między nimi. Ponadto zaznaczyć należy, iż stosownie do art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy ocenowej, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązany jest do uwzględnienia uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w tej kwestii w ogóle nie zajął stanowiska, zaś organ pierwszej instancji wskazał jedynie, że przedmiotowa działka inwestycyjna położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy R. , uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] grudnia 2006 r., symbolem PBS, tj. tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Organ nie wyjaśnił, jakie są szczegółowe ustalenia planu obowiązujące dla wymienionej jednostki terenowej. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wykazała, iż nie odpowiadają one wymogom prawa oraz że organy nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wobec powyższego należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, albowiem doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 tej ustawy.