IV SA/Wa 2900/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 12 listopada 2013 r. A. D. (dalej "skarżący"), reprezentowany przez adw. P. K. (dalej "pełnomocnika"), zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. (dalej "zaskarżonej decyzji") w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł za dokonanie poza stacją demontażu: usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Uzupełniając na wezwanie Sądu przedmiotowy wniosek pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 13 stycznia 2014 r. przedstawił argumenty uzasadniające w jego ocenie zastosowanie w stosunku do skarżącego instytucji ochrony tymczasowej. Pełnomocnik wskazał, że sytuacja materialna skarżącego jest trudna. Prowadzona przez niego działalność nie dostarcza dochodów w takiej wysokości, aby możliwe było uiszczenie tak wysokiej kary pieniężnej, bez znacznego uszczerbku dla utrzymania koniecznego skarżącego oraz osób pozostających na jego utrzymaniu, przy jednoczesnym zapewnieniu płynności finansowej prowadzonego przedsiębiorstwa. Nałożona na skarżącego kara w wysokości 30.000 zł jest na tyle duża, że trudno byłoby pokryć ją nawet ze znikomych oszczędności skarżącego. Wyłożenie takiej kwoty w chwili obecnej byłoby możliwe jedynie po uzyskaniu kredytu. Reasumując pełnomocnik stwierdził, że w powiązaniu z sytuacją majątkową skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji w chwili obecnej spowoduje znaczną szkodę, której naprawienie wymagałoby dużego nakładu sił i środków lub byłoby po prostu niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przesądu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. W wyniku dokonania analizy wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł za dokonanie poza stacją demontażu: usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone. Skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, wskazał, iż wykonanie decyzji na etapie postępowania sądowoadministracyjnego wyrządziłoby szkodę w jego majątku. W ocenie Sądu, przytoczona przez skarżącego argumentacja może uzasadniać stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Skarżący powołując się na okoliczności w postaci braku wystarczających oszczędności, ograniczonych możliwości płatniczych uprawdopodobnił, że uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł może rodzić trudności finansowe prowadzonej przez niego firmy. W związku z tym zatem, że w razie niewstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, kara podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, istnieje prawdopodobieństwo spowodowania tym znacznej szkody dla skarżącego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.