IV SA/Wa 2901/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP - oddala skargę - IV SA/Wa 2901/13 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].10.2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].10.2012 r., odmawiającą obywatelowi [...] p. D. N. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach tzw. abolicji, a mianowicie na podstawie ustawy z dnia 28.07.2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (określanej dalej ustawą abolicyjną). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika następujący stan faktyczny sprawy i zastosowane rozwiązania prawne. Decyzją z dnia [...].10.2012r. Nr [...] Wojewoda [....] na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 cyt. ustawy odmówił udzielenia p. D. N. wnioskowanego zezwolenia. Stwierdził, iż nie można uznać pobytu wnioskodawcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za nieprzerwany w myśl art. 3 ust. 4 cyt. ustawy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyjaśnienia złożone przez cudzoziemca oraz dodatkowe ustalenia dokonane przez organ I instancji wskazują, iż przebywał on na terytorium Republiki Czeskiej i Republiki Federalnej Niemiec, co najmniej od czerwca 2007 r. do marca 2009 r., gdzie starał się o zalegalizowanie swego pobytu. W ocenie organu I instancji, zeznania dot. sposobu przekroczenia granicy polsko - czeskiej wskazują na to, że na terytorium Polski wjechał po dniu 20.12.2007 r. tj. po wejściu Polski do Strefy Schengen. Organ I instancji stwierdził, iż nie jest możliwe, by bez kontroli przed tą datą cudzoziemiec przekroczył granicę w samochodzie ciężarowym. Z tej przyczyny Wojewoda [...] uznał za zasadne twierdzenie, iż cudzoziemiec składając przedmiotowy wniosek zawarł w nim fałszywe informacje dot. daty przyjazdu do Polski. Ponadto organ I instancji podkreślił, że zeznania wnioskodawcy są niespójne i wzajemnie się wykluczają. Uznanie pobytu za nieprzerwany wyłącza ujawnienie takich okoliczności sprawy, które według zasad logicznego rozumowania powinny wzbudzić poważne wątpliwości co do tego, że cudzoziemiec rzeczywiście mógłby przebywać na terytorium Polski co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. W ocenie Wojewody [...], takimi okolicznościami są próby zalegalizowania pobytu na terytorium Niemiec i Czech oraz nieposiadanie przez cudzoziemca jakichkolwiek dokumentów, mogących świadczyć o pobycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i funkcjonowaniu w polskim społeczeństwie. Od wskazanego rozstrzygnięcia I. Instancji w ustawowym terminie pełnomocnik strony - adw. M. F. złożyła odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a., - art. 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 3 ust. 5 ustawy abolicyjnej, - art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony podkreślił, iż p. D. N. przebywając na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie od czerwca 2007 r. kwalifikuje się do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i miał ewidentne oraz słuszne uzasadnienie do skorzystania z tego prawa. W ocenie pełnomocnika, Wojewoda [...] wysnuł całkowicie nieuprawnione wnioski, stwierdzając iż cudzoziemiec przebywał na terytorium Czech i Niemiec, co najmniej w okresie od czerwca 2007 r. do marca 2009 r., gdzie starał się o zalegalizowanie pobytu oraz, że wjechał na terytorium Polski po dniu 20 grudnia 2007 r. Odnosząc się do treści zaskarżonej decyzji w części dot. pobytów zagranicznych oraz nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w badanym okresie pełnomocnik wskazując na treść art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy abolicyjnej podniósł, iż: " Cudzoziemiec zatem miał prawo w wyżej zakreślonych granicach czasowych przebywać poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i z tego prawa skorzystał. Cudzoziemiec swoimi wyjazdami nie naruszył obowiązujących granic czasowych. (...) Błędny wniosek Wojewody [...] odnośnie pobytu Cudzoziemca na terytorium Czech i Niemiec co najmniej w okresie od czerwca 2007 r. do marca 2009 r. nie może być traktowany jako pewnik; mający wpływ na całokształt oceny dotyczącej wnioskodawcy i nie predestynuje do tego, aby uznać, że jego pobyt w Polsce nie posiada statusu nieprzerwalności. Cudzoziemiec faktycznie nie przebywał stale na terytorium Czech i Niemiec, pragnąc koncentrować swoje wysiłki w kierunku pozostania w swojej drugiej ojczyźnie - Polsce, gdzie przebywał już od czerwca 2007 r. Jego pobyt zatem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - mimo wskazanych przez niego we wniosku wyjazdów zagranicznych - należy uznać w świetle obowiązujących przepisów prawnych za nieprzerwany. (...)". Odnosząc się do złożonego w dniu [...].01.2008r. wniosku o azyl i złożonych na tę okoliczność zeznań, które w ocenie organu I instancji są niespójne, pełnomocnik Strony wyjaśnił, iż: "nie było to celowe i świadome, a wynikało jedynie z oczywistej ludzkiej pomyłki i ułomności ludzkiej pamięci. (...)". W celu potwierdzenia swojej argumentacji pełnomocnik powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08,04.2009r. sygn. II OSK 636/08. W dalszej części odwołania podniesiono, iż nielegalny pobyt uniemożliwił wnioskodawcy dokonywanie czynności prawnych na potwierdzenie, których mógłby przedstawić odpowiednie dokumenty. Zgodnie z odwołaniem cudzoziemiec wcześniej nie ujawniał oficjalnie swojego pobytu w Polsce, ponieważ obawiał się z tym związanych konsekwencji. Kontakty interpersonalne p. D. N. ograniczały się do kontaktów z obywatelami jego ojczystego kraju. D. N. spełnia zatem wszystkie przesłanki, przemawiające za udzieleniem mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zgodnie z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po przeprowadzeniu ponownej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie udzielenia p. D. N. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podzielil stanowisko I. instancji. Organ odwoławczy posiłkował się zapisami w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT". Z systemu tego nie wynikało, by p. D. N. ubiegał się na terytorium Polski o nadanie statusu uchodźcy, w związku z czym organ potwierdził, że wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki określone w art. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy abolicyjnej. D. N. w części E pkt V wniosku dot. podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat wskazał: "od 01/2008r. do 03/2008r.: Niemcy; od 03/2008r. do 05/2008r.: Czechy. Jako datę ostatniego wjazdu wskazał czerwiec 2007 r. Do wniosku dołączył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię dokumentu podróży, wydanego w dniu [...].01.2012r. przez Ambasadę [...] Republiki [...] w W., z terminem ważności do dnia [...].01.2022 r. W celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy Wojewoda [...] pismem z dnia [...].02.2012 r. wezwał pełnomocnika strony do dołączenia do akt sprawy dokumentów potwierdzających nieprzerwany pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 20.12.2007 r. do 01.01.2010 r. W odpowiedzi do akt sprawy dołączono jedynie oświadczenie cudzoziemca z dnia [...].03.2012 r. informujące, iż przebywa on w Polsce nieprzerwanie od czerwca 2007 r., lecz nie posiada żadnych dokumentów potwierdzający ten fakt. Wobec tego, w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy organ I instancji pismem z dnia [...].05.2012 r. zwrócił się do Ambasady Republiki Federalnej Niemiec w W. z prośbą o poinformowanie, czy p. D. N. HA ubiegał się o tytuły pobytowe na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Ambasada Republiki Federalnej Niemiec w W. poinformowała organ I instancji, iż p. D. N. na terytorium Niemiec wjechał w dniu [...].01.2008 r. Cudzoziemiec legitymował się wówczas paszportem nr [...]. W dniu [...].02.2008r. p. D. N. złożył w B. wniosek o udzielenie azylu. Wniosek ten rozpatrzono negatywnie. W dniu [...].03.2008 r. p. D. N. został wydalony z terytorium [...]. Ponadto pismem z dnia [...].07.2012 r. organ I instancji zwrócił się do Zarządu ds. Cudzoziemców Komendy Głównej Straży Granicznej z prośbą o poinformowanie, czy p. D. N. posiadał lub występował o tytuły pobytowe lub wizy we właściwych organach Republiki Czeskiej. W odpowiedzi na powyższe przesłano pismo z dnia [...].07.2012r. [...] Oddziału Straży Granicznej informujące, iż: - p. D. N. wydano wizę ważną od dnia [...].05.2007 r. do dnia [...].05.2008 r. o nr [...]; - w dniu [...].03.2008 r. cudzoziemiec złożył wniosek o azyl. W dniu [....].03.2009r. umorzono postępowanie; - granicę Republiki Czeskiej p. D. N. przekroczył przez międzynarodowe lotnisko P. w dniu [...].06.2007 r. - obecnie p. D. N. nie posiada tytułu pobytowego na terytorium Republiki Czeskiej. W dniu [...].09.2012 r. p. D. N. .- uprzedzony o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 K.k. za składanie fałszywych zeznań - złożył zeznania do protokołu przesłuchania. Zainteresowany zeznał, iż w Polsce przebywa od czerwca 2007 roku. Odnosząc się do pobytów na terytorium Republiki Czeskiej i Republiki Federalnej Niemiec Pan D. N. wyjaśnił: " Byłem tylko 2 dni w Czechach na początku czerwca 2007 roku i potem pojechałem do Polski. (...) Europejczyk zabrał mnie do Polski. Nie wiem gdzie wjechałem do Polski w czerwcu 2007 r. Pojechałem z Polski do Niemiec w 2008 roku w styczniu i przebywałem do początku marca 2008 roku, zostałem zatrzymany przez Policję w B. i odesłany do Republiki Czeskiej. (...) Miałem paszport i była w nim wiza czeska. (...) ". Na pytanie: "Czy składał Pan wniosek o status uchodźcy, o azyl w Republice Czeskiej, w Niemczech?" cudzoziemiec odpowiedział: "Nie składałem żadnych wniosków o azył, o status uchodźcy." Pomimo powyższego następnie cudzoziemiec zapytany o wniosek złożony w dniu [...].01.2008 r. w B., wyjaśnił, że: "Tak składałem, numeru paszportu nie pamiętam (...)" Na pytanie: "Czy otrzymał Pan decyzję o wydaleniu z Niemiec lub Republiki Czeskiej? " Pan D. N. odpowiedział: "Nie, nigdy nie otrzymałem coś takiego, dostałem tylko jeden dokument o przekazaniu z Niemiec do Czech (...) Podpisałem jakieś dokumenty, tak mi powiedział tłumacz i jak podpiszę to będę mógł zostać w Czechach. Nie wiem, w którym obozie przebywałem w sprawie azylu. (...) Przebywałem tam od marca do maja i w maju 2008 r. byłem już w Polsce". Na pytanie: "Jaki był pierwszy kraj w Europie do którego przybył Pan z [...]?" Cudzoziemiec odpowiedział: ..Z [...] do Francji i z Francji do Czech do Pragi przyleciałem w czerwcu 2007r.". Zapytany o poprzednio posiadany dokument podroży cudzoziemiec zeznał, iż został on zniszczony w Czechach, w 2008 r. D. N. oświadczył, iż nie posiada dokumentów potwierdzających jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od dnia 20.12.2007r., jednak może wskazać świadków, którzy mogliby potwierdzić ten fakt. Jednocześnie cudzoziemiec nie pamiętał dokładnych danych personalnych osób mogących potwierdzić jego pobyt w naszym kraju, w badanym okresie. Odnosząc się do miejsca zamieszkania na terytorium Polski p. D. N. zeznał, iż mieszkał w [...], jednak nie pamięta numeru lokalu mieszkalnego. Zgodnie z zeznaniami od stycznia lub lutego 2012 r. p. D.N.zamieszkuje przy ul. [...] w W.. Szczegółowa analiza przytoczonego protokołu przesłuchania pozwalała na stwierdzenie, iż p. D. N. wykazał się znajomością języka polskiego w zakresie podstawowym, pozwalającym na dokonywanie czynności życia codziennego. Cudzoziemiec potrafi przedstawić się i powiedzieć, gdzie zamieszkuje w Polsce. Ponadto p. D. N. wykazał się znajomością: zwrotów grzecznościowych, oraz słownictwa z zakresu artykułów spożywczych. Szczegółowa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała – jak podkreślił organ odwoławczy- iż p. D. N. , niezależnie od złożonych przed organem I. instancji zeznań oraz treści odwołania w dniu [...].02.2012r. wniosek złożył świadomie nie wskazując w jego części E pkt V wszystkich podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat oraz zatajając faktyczną datę ostatniego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (część E pkt IV lit. b pkt 2 wniosku). Informacje zawarte w części E pkt IV lit. b pkt 2 i pkt V formularza wniosku, dot. ostatniego wjazdu oraz podróży i pobytów zagranicznych p. D. N. w okresie ostatnich 5 lat mają istotne znaczenie dla stwierdzenia, czy jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w badanym okresie był nieprzerwany w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej. Jak podkreślił Szef Urzędu, na 7 stronie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest zamieszczone oświadczenie dot. m.in. konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznania nieprawdy lub zatajenia prawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zainteresowany w dniu składania wniosku podpisał wniosek i ww. oświadczenie, potwierdzając prawdziwość podanych we wniosku informacji i świadomość ww. konsekwencji. Odnosząc się do powyższego należy podkreślić, iż formularz wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawiera pola, które z punktu widzenia ustawodawcy są istotne dla prowadzonego postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i co do zasady warunkują kierunek prowadzonego postępowania dowodowego, zmierzającego między innymi do stwierdzenia, od kiedy cudzoziemiec przebywa w Polsce i czy jego pobyt jest nieprzerwany w rozumieniu ustawy o cudzoziemcach, a tym samym stwierdzenia, czy wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy abolicyjnej. Ustalenia dokonane przez organ I instancji jednoznacznie, iż strona w części E pkt V wskazując: " od 01/2008r. do 03/2008r.: Niemcy; od 03/2008r. do 05/2008r.: Czechy" nie podała wszystkich wyjazdów zagranicznych odbytych we wskazanym okresie 5 lat przed złożeniem wniosku tj. od dnia 24,02.2007r. do dnia 24.02.2012r., a tym samym zataiła prawdę. Należy zauważyć, iż analiza całego materiału dowodowego zgromadzonego sprawie, ze szczególnym uwzględnieniem zeznań złożonych w dniu [...]..09.2012 r. przez Stronę oraz ustaleń dokonanych przez organ I instancji w porozumieniu z właściwymi organami w sprawie pobytów p. D. N. na terytorium Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Czeskiej wykazała, iż p. D. N. : -nie wskazał faktu pobytu we Francji w czerwcu 2007r. (powyższy fakt ujawniono dopiero podczas przesłuchania - k. 37); -nie wskazał faktu pobytu na terytorium Republiki Czeskiej w czerwcu 2007 r. (powyższy fakt wynika z protokołu przesłuchania oraz pisma Straży Granicznej k. 39 i k. 33). Ponadto analiza materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, iż strona w części E pkt IV lit. b pkt 2 formularza wniosku poprzez wskazanie jako daty ostatniego wjazdu: czerwiec 2007 r. podała nieprawdę. Data ta, w ocenie organu odwolawczego, stoi w sprzeczności z protokołem przesłuchania oraz ustaleniami dokonanymi w porozumieniu z właściwymi organami, z których jednoznacznie wynika, iż w 2008 r. p. D. N. przebywał na terytorium Republiki Czeskiej oraz Republiki Federalnej Niemiec, a tym samym ostatni wjazd nie miał miejsca w czerwcu 2007 r. Mając na uwadze te okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, zasadne jest stwierdzenie, iż p. D. N. w przedmiotowym wniosku podał nieprawdę, co wyczerpuje przesłankę z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Jednocześnie organ wskazał na wzajemną niespójność zeznań złożonych przez cudzoziemca oraz niespójność jego zeznań ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Podważa to wiarygodność cudzoziemca. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje bowiem, iż pobyt p. D. N. w Polsce rozpoczął się po dniu 20 grudnia 2007 r. Wobec powyższego stanu faktycznego uzasadnione jest stwierdzenie, że strona świadomie i celowo próbowała wprowadzić w błąd organ rozpoznający sprawę co do daty ostatniego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz okresu pobytu na terytorium Polski, a także faktu wielokrotnych pobytów na terytorium Republiki Czeskiej oraz pobytu na terytorium Republiki Francuskiej, które to okoliczności mają zasadnicze znaczenie w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Organ odowoławczy potwierdził ustalenia I. Instancji, iż cudzoziemiec swoim działaniem utrudniał wyjaśnienie kluczowych przesłanek umożliwiających wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Jego wyjazdy zagraniczne mają zaś duże znaczenie dla oceny tego, czy pobyt cudzoziemca w Polsce co najmniej od dnia 20.12.2007 roku był nieprzerwany w rozumieniu art 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Wobec tego Szef Urzędu potwierdził trafność stanowiska organu I. instancji, dotyczącego złożenia przez cudzoziemca wniosku zawierającego fałszywe informacje, co skutkowało zastosowaniem przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Organ odowoławczy nie zgodził się z pełnomocnikiem cudzoziemca, że niespójność zeznań oraz zatajenie faktycznej daty ostatniego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także niewskazanie w przedmiotowym wniosku wszystkich podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat jest nieistotne i nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Prawidłowe wypełnienie wniosku, zgodnie ze stanem faktycznym, warunkuje kierunek prowadzonego postępowania dowodowego, zmierzającego miedzy innymi do stwierdzenia, od kiedy cudzoziemiec przebywa w Polsce i czy jego pobyt jest nieprzerwany w rozumieniu ustawy o cudzoziemcach, a tym samym stwierdzenia, czy wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy abolicyjnej. Jednocześnie należy wskazać, iż w przypadku wątpliwości, co do daty ostatniego wjazdu czy zasadności podania wszystkich pobytów zagranicznych we wskazanym we wniosku okresie p. D. N. zobowiązany był poprosić pracownika urzędu wojewódzkiego o pomoc. Szef Urzędu podkreślił, że problematyka należytej staranności cudzoziemca aplikującego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony była przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 01.03.2011 r. V SA/Wa 1720/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pn: "każdy cudzoziemiec ma obowiązek starannego wypełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po zaznajomieniu się z zawartym w nim pouczeniem i z przewidzianymi w nim konsekwencjami prawnymi udzielenia błędnych lub fałszywych informacji. To wnioskodawcę konsekwencje te obciążają. Skarżący opatrzył wniosek własnoręcznym podpisem, powinien być więc świadom skutków wiążących się ze złożeniem wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje. Jeśli nie włada dostatecznie językiem polskim powinien posłużyć się tłumaczem lub zgłosić ten problem pracownikom organu przyjmującego wniosek." Sąd zwrócił wówczas uwagę na konieczność zachowania przez cudzoziemca należytej staranności podnosząc, iż w razie wątpliwości mógł on zasięgnąć informacji u pracownika przyjmującego wniosek. Pogląd taki jest aprobowany także w innych wyrokach (np: wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2007r. V SA/Wa 1664/06, LEX nr 394191). Mając na uwadze treść odwołania organ przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20.11.2012r. sygn. akt VSA/Wa 1380/12, w którym Sąd stwierdził, iż: "...cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek zawierający fałszywe informacje. Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "odmawia się udzielenia zezwolenia" nie nasuwa wątpliwości, iż mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określanej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". (.... W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyrażany był pogłąd, że każdy cudzoziemiec ma obowiązek starannego wypełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po zaznajomieniu się z zawartym w nim pouczeniem i przewidzianymi w nim konsekwencjami prawnymi udzielenia błędnych lub fałszywych informacji, to wnioskodawcę konsekwencje te obciążają. (...) Należy podkreślić, że samo brzmienie przepisu nie wymaga, aby podanie fałszywych informacji musiało być spowodowane wyłącznie działaniem umyślnym. Zdaniem Sądu podstawą do odmowy udzielenia zezwolenia musi być każde zawinione podanie obiektywnie nieprawdziwych informacji we wniosku. Stanowisko takie jest jedynie właściwe, gdyż o ile ocena zawinienia jest możliwa zawsze to ocena motywów dla których te nieprawdziwe informacje zostały podane jest na ogół niemożliwa i zawiera zbyt wiele subiektywnych elementów związanych z postawa sprawcy do czynu. Dla potrzeb prowadzonego postępowania niezbędne jest wymaganie od aplikujących, aby wniosek wszczynający postępowanie był rzetelny i starannie wypełniony. Taki wniosek gwarantuje sprawne przeprowadzenie postępowania, bez narażenia organów administracji na ponoszenie niepotrzebnych kosztów i angażowanie większej ilości czynności w sprawie." Powyższy wyrok, jak podkreślił Szef Urzędu, dotyczy wprost stosowania przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, która jest jednak analogiczna do przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, organ I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy, a swoje rozstrzygnięcie oparł na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, wskazując fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł. W sprawie nie naruszono zasady aktywnego uczestnictwa Strony w postępowaniu, gdyż była informowana o możliwości wglądu do akt i wypowiedzenia się na temat zgromadzonego materiału dowodowego. Informowano ją także o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy. Organ II instancji nie stwierdził też naruszenia art. 6 i art. 8 K.p.a. poprzez wydanie decyzji mogącej utrudnić bądź uniemożliwić realizację celu, w jakim ustawodawca umożliwił udzielanie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie przepisów tzw. ustawy abolicyjnej. Niewątpliwie poprzez uchwalenie ustawy abolicyjnej chodziło o zalegalizowanie pobytu osób, które przez dłuższy czas przebywają w Polsce, jednakże cel ten jest realizowany poprzez precyzyjne przepisy tej ustawy statuujące podstawy do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jeżeli zatem stan faktyczny, jaki został ustalony, nie pozwala na stwierdzenie, że którakolwiek z podstaw wynikających z art. 1 ustawy abolicyjnej została spełniona, to wówczas nie jest możliwe udzielenie zezwolenia, a jednocześnie z uwagi na wyraźną dyspozycję normy art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy abolicyjnej istnieje po stronie organu administracji obowiązek wydania decyzji odmownej. Odnosząc się do naruszenia w przedmiotowej sprawie słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli, jak również niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 K.p.a.), podkreślono, iż wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada, zgodnie z którą sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie jej nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego, w związku z sytuacją wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanki do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia oraz braku naruszenia norm prawa procesowego i zachowania prawidłowych reguł oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego przez organ I instancji, rozpatrywanie tych kwestii nie jest zasadne. Wskazany pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie organ odwoławczy odstąpił od badania, czy p. D. N. spełnia przesłanki określone w art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, gdyż wobec zaistnienia przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. We wniesionej skardze profesjonalny pełnomocnik skarżacego zarzucił organom administracji naruszenie: • art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej, • przepisów ustawy abolicyjnej, w szczególności art. 1 tejże ustawy • art. 7, 8, 77 i 80 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy, • art. 6 i 8 K.p.a. przez wydanie decyzji, która może utrudnić,- bądź uniemożliwić cudzoziemcowi skorzystanie z możliwości zalegalizowania jego pobytu w Polsce. • art. 15 K.p.a. w ten sposób, że postępowanie przed organem II instancji nie doprowadził do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia, • art. 6 K.p.a. w ten sposób, że organy administracji publicznej niewłaściwie zastosowały lub niezastosowały przepisów o postępowaniu administracyjnym, • przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium RP oraz zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i ustawy i cudzoziemcach, w szczególności art. 3 ust. 5, poprzez jego niezastosowanie, • przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, w szczególności art. 64 ust. 4 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.). Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w oparciu o wskazane kryteria stwierdzić należy, iż skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w dniu 01.01.2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 28.07.2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (zwana ustawą abolicyjną). Zgodnie z jej art. 1 możliwość zalegalizowania pobytu na terytorium naszego kraju mają cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy abolicyjnej wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Stosownie do jej art. 3 ust. 4 - pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Zgodnie natomiast z art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13.06.2003 r. o cudzoziemcach (t. j. Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.) pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: • wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; • towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; • leczeniem cudzoziemca. Jednocześnie zgodnie z art. 3 ust. 2 m. pkt 1 i 3 ustawy abolicyjnej cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia oraz jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Przenosząc wskazane regulacje na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie spełnił przesłanki wskazanej w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28.07.2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. W art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 cyt. ustawy okresie jest nieprzerwany. Jednakże, jeżeli domniemanie to zostanie obalone przez organ administracji, ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca i daty jego rozpoczęcia - zostaje przesunięty na stronę postępowania. Ustalenia organów obu instancji dowiodły, że domniemanie to w rozpatrywanej sprawie zostało obalone, a skarżacy nie dowiódł, że powinien być objęty abolicją jako spełniający przesłanki do jej stwierdzenia. Trafnie zatem wywiodły organy obu instancji, iż analiza materiału dowodowego zgromadzonego sprawie, ze szczególnym uwzględnieniem zeznań złożonych przez stronę w dniu [...].09.2012 r. oraz ustaleń dokonanych przez organ I. instancji w porozumieniu z właściwymi organami w sprawie pobytów p. D. N. na terytorium Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Czeskiej wykazała, iż p. D. N. : - nie wskazał faktu pobytu we Francji w czerwcu 2007 r. (fakt ten ujawniono dopiero podczas przesłuchania - k. 37); - nie wskazał faktu pobytu na terytorium Republiki Czeskiej w czerwcu 2007 r. (fakt ten wynika z protokołu przesłuchania oraz pisma Straży Granicznej k. 39 i k. 33 akt administracyjnych). Ponadto analiza materiału dowodowego wskazuje na to, że strona w części E pkt IV lit. b pkt 2 formularza wniosku poprzez wskazanie jako daty ostatniego wjazdu: czerwiec 2007 r. podała nieprawdę. Trafnie przyjął organ odwolawczy, iż jej wskazanie stoi w sprzeczności z protokołem przesłuchania cudzoziemca oraz ustaleniami dokonanymi w porozumieniu z właściwymi organami, z których jednoznacznie wynika, iż w 2008 r. p. D. N. przebywał na terytorium Republiki Czeskiej oraz Republiki Federalnej Niemiec, a tym samym ostatni wjazd do Polski nie miał miejsca w czerwcu 2007 r., jak zadeklarował cudzoziemiec. Wobec tego zasadnie przyjęły organy, że w badanym okresie zainteresowany nie dowiódł, iż nie przebywał jednorazowo poza granicami Polski przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, a jego wszystkie pobyty poza naszym krajem nie przekraczają łącznie okres 10 miesięcy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje też na to, by pobyty poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spowodowane były jedną z przesłanek, o których mowa w art. 64 ust. 4 pkt 1-4 ustawy o cudzoziemcach. Wobec wskazanego stanu faktycznego uzasadnione jest stwierdzenie organu odwoławczego, że strona świadomie i celowo próbowała wprowadzić w błąd organ rozpoznający sprawę co do daty ostatniego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz okresu pobytu na terytorium Polski, a także faktu wielokrotnych pobytów na terytorium Republiki Czeskiej oraz pobytu na terytorium Republiki Francuskiej, które to okoliczności mają zasadnicze znaczenie w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w trybie ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Wobec tego zasadnie stwierdzono, że spełniona została przesłanka z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej, prowadząca do odmowy uwzględnienia wniosku, co wg. I. instancji uprawdopodobniło także wystąpienie przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy. Podkreślenia wymaga, że wprawdzie nie każda fałszywa informacja musi prowadzić do wydania decyzji odmownej. Powinna mieć istotne znaczenie w sprawie. Jednakże w rozpatrywanej sprawie zatajone informacje miały charakter istotny i to stanowisko organów obu instancji Sąd podziela. Swym zachowaniem cudzoziemiec utrudniał wyjaśnienie, czy konkretna przesłanka decyzji odmownej znajdowała zastosowanie w sprawie. Należy mieć na uwadze, że wypełnienie którejkolwiek przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z art. 3 ust. 2 pkt 1-6 ustawy z dnia 28.07.2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach – prowadzi do wydania decyzji odmownej. Reasumując należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie spełnienie przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej, musiało skutkować wydaniem stronie decyzji negatywnej. Należy przy tym mieć na uwadze, że złożenie wniosku jest czynnością wymagającą osobistego działania strony postępowania. W tym zakresie cudzoziemiec nie może posługiwać się pełnomocnikiem, który jedynie może pełnić rolę posłańca, dostarczającego wniosek do urzędu. Cudzoziemiec winien wykazać się należytą starannością we właściwym zrozumieniu treści formularza wniosku i prawidłowym jego wypełnieniu, skoro za jego pomocą zamierza dochodzić określonych praw od państwa aktualnego pobytu. Nie można zgodzic się zatem z pełnomocnikiem cudzoziemca, że niespójność zeznań oraz zatajenie faktycznej daty ostatniego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także niewskazanie w przedmiotowym wniosku wszystkich podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat jest nieistotne i nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Prawidłowe wypełnienie wniosku, zgodnie ze stanem faktycznym, ukierunkowuje prowadzone postępowanie dowodowe, zmierzające miedzy innymi do stwierdzenia, od kiedy cudzoziemiec przebywa w Polsce i czy jego pobyt jest nieprzerwany w rozumieniu ustawy o cudzoziemcach, a tym samym stwierdzenia, czy wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy abolicyjnej. Jednocześnie należy wskazać, iż w przypadku wątpliwości, co do daty ostatniego wjazdu czy zasadności podania wszystkich pobytów zagranicznych we wskazanym we wniosku okresie p. D. N. zobowiązany był poprosić pracownika urzędu wojewódzkiego o pomoc. Odnośnie braku rozważenia w przedmiotowej sprawie kwestii słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli, jak również niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i 77 K.p.a.) oraz naruszenia wyrażonej w art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, należy zgodzić się z organem odwoławczym i podkreślić, że wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada, zgodnie z którą sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony – doznaje w tego typu sprawach istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Podobnie skutku tego nie może wywołać nakaz przestrzegania art. 80 K.p.a. Wobec wystąpienia w przedmiotowej sprawie obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia oraz braku naruszenia norm prawa procesowego, a także zachowania prawidłowych reguł oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego przez organ I. instancji, szersze rozważanie wskazanych zarzutów nie jest celowe. Pogląd ten jest ugruntowany, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, zarówno w doktrynie (por. m. in. G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005), jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 297/06; niepubl.). Wobec tego, w ocenie Sądu, organy obu instancji, w granicach uprzednio wskazanych, prawidłowo rozważyły stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy, a swoje rozstrzygnięcia oparły na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji przesłanki, jakimi kierowały się przy załatwieniu sprawy, wskazując fakty, które uznały za udowodnione oraz dowody, na których się oparły. Nie doszło zatem do zarzuconego naruszenia artykułów 6, 7, 8, 77 i 80 K.p.a. Organ odwoławczy dopełnił wymogów wynikających z art. 15 K.p.a., nie ograniczając się w rozstrzyganiu sprawy jedynie do zarzutów odwołania, a rozpoznając sprawę w jej całokształcie. Za bezzasadne należało zatem przyjąć zarzuty skargi, także w zakresie naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego. Jednocześnie stwierdzić należy, że organy, wbrew zarzutom skargi, właściwie zastosowały art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13.06.2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.). Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.