IV SA/Wa 2901/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. W. i M. W. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę I. W. I. W. i M. W. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynili uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów wsi B. – część północno zachodnia etap 1. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał, że skarżący nie są właścicielami ani użytkownikami nieruchomości położonych w obrębie zaskarżonego planu. Sąd przesłał Skarżącym powyższą odpowiedź na skargę oraz zobowiązał do ustosunkowania się do twierdzenia organu, że nie są właścicielami ani użytkownikami nieruchomości położonych w obrębie zaskarżonego planu oraz zobowiązał do nadesłania dokumentów wskazujących jakich nieruchomości na terenie objętym planem lub z nim sąsiadującym są właścicielami. W piśmie z dnia 25 stycznia 2019 r. Skarżący podali, że M. W. jest właścicielem wydzielonego lokalu mieszkalnego położonego przy u. [...] oraz udziału [...] w działce [...] obręb [...] – B., a także współwłaścicielem ([...] udziału) nieruchomości gruntowej nr [...], stanowiącej drogą dojazdową. Podali, że nieruchomości Skarżącego leżą w obrębie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów wsi B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga I. W. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Zgodnie z art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Naruszenie zatem tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia, to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Ma miejsce wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Przyjmuje się, że skarżący winien udowodnić, iż zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. sygn. OSK 1437/04). W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Wynika to z istoty planu miejscowego, określonej w art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym stanowiącym, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Przyjmowane więc w planie ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 Kodeksu cywilnego, ale też unormowaniami art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2012 r. sygn. II OSK 1541/12, z 23 stycznia 2013 sygn. II OSK 2369/12). Mimo wezwania (doręczonego w dniu 24 stycznia 2019 r.) Skarżąca nie wykazała, że jest właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych w obrębie zaskarżonego planu lub z nim sąsiadującym. Z nadesłanych dokumentów wynika, że właścicielem nieruchomości położonych na terenie sąsiadującym z zaskarżonym planem jest jedynie M. W. Skoro zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia Skarżącej dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.