IV SA/Wa 2914/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.R. i S. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi J. R. i S. R. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...]. J. R. i S. R., prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej ([...] w B.), zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie trzy decyzje Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2016 r.: 1. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] o wymierzeniu skarżącym solidarnie kary pieniężnej w wysokości [...] zł - sprawę zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Wa 2912/16; 2. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] o wymierzeniu skarżącym solidarnie kary pieniężnej w wysokości [...] zł - sprawę zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Wa 2913/16; 3. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] o wymierzeniu skarżącym solidarnie kary pieniężnej w wysokość [...] zł - sprawę zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Wa 2914/16). We wszystkich trzech sprawach skarżący zwrócili się o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji oraz utrzymanych nimi w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając wnioski, wskazali, że prowadzony przez nich ośrodek sportów wodnych i rekreacji funkcjonuje tylko sezonowo, zaś w trwającym obecnie okresie jesienno-zimowym, w którym pozostaje co do zasady zamknięty, możliwe jest jedynie zabezpieczenie środków na bieżące wynagrodzenia przestojowe i podstawowe opłaty. Dlatego uiszczenie kwoty stanowiącej sumę nałożonych kar spowoduje nieodwracalne, niekorzystne skutki dla gospodarki finansowej prowadzonego przez skarżących ośrodka, w tym brak środków na bieżące wynagrodzenia i opłaty, włączając ryzyko "utraty" niewynagradzanych pracowników i odłączenia mediów. W konsekwencji uiszczenie kar zagraża egzystencji i wznowieniu działalności ośrodka w sezonie turystycznym 2017 roku. Organ administracji, któremu doręczono odpisy wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji, nie odniósł się do nich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc w szczególności, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować trudne do odwrócenia pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji leży po stronie skarżącego. W ocenie Sądu, J. R. i S. R. uprawdopodobnili w złożonych wnioskach istnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem ochrony tymczasowej w sprawach wszczętych ich skargami. Zaskarżonymi decyzjami Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2016 r. utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r., nakładające solidarnie na skarżących, prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej ([...] w B.) kary pieniężne. Łączna kwota kar wynosi 6.658 zł. Wykonanie decyzji polegać będzie na wpłaceniu przez któregokolwiek przez skarżących kwot nałożonych kary na konto Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. Jeśli skarżący nie uiszczą kar dobrowolnie, decyzje będą podlegać wykonaniu w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2016 r., poz. 599 ze zm.). Skarżący, prowadząc działalność gospodarczą, zobowiązani są do wypłaty wynagrodzeń dla pracowników, a także do terminowego rozliczania należności związanych z utrzymaniem i eksploatacją składników przedsiębiorstwa, jak chociażby opłaty za energię elektryczną. Mając przy tym na względzie charakter prowadzonej działalności (ośrodek sportów wodnych i rekreacji), należy dać wiarę twierdzeniu J. R. i S.R., że obecnie (w okresie zimowym) ośrodek jest co do zasady zamknięty. Tym samym nie przynosi zysków, a skarżący są w stanie zabezpieczyć środki tylko na wynagrodzenia przestojowe i podstawowe opłaty. W takich okolicznościach należy uznać, że uiszczenie nałożonych kar lub ich wyegzekwowanie może spowodować po stronie skarżących trudne do odwrócenia skutki, które mogą doprowadzić do utraty płynności finansowej prowadzonego przez nich ośrodka, a w konsekwencji nawet do konieczności zaprzestania prowadzenia dalszej działalności, stanowiącej źródło ich utrzymania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu