IV SA/Wa 2921/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania postanawia: - zwolnić J. T. od kosztów sądowych. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające m.in. na zwolnieniu z kosztów sądowych. W nadesłanym do Sądu w dniu 20 listopada 2013 r. formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, iż prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania wnioskodawcy jest renta inwalidzka z dodatkiem pielęgnacyjnym w wysokości 1.021,08 zł netto miesięcznie. Miesięczne koszty utrzymania skarżącego wynoszą 985 zł. W oświadczeniu o stanie majątkowym wnioskodawca podał, że jest inwalidą pierwszej grupy, nie posiada żadnego majątku, środków pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Na okoliczność potwierdzenia swojego złego stanu zdrowia skarżący przedłożył kserokopię orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w W., kwalifikującego go do pierwszej grupy inwalidzkiej. Z orzeczenia tego wynika, że skarżący w związku z ograniczeniem możliwości samodzielnej egzystencji wymaga stałej opieki i pomocy innej osoby. Uzupełniając na wezwanie Sądu przedmiotowy wniosek skarżący nadesłał w dniu 16 stycznia 2014 r. dokumenty źródłowe potwierdzające jego aktualną sytuację finansową, w tym: wyciągi z rachunku bankowego z okresu 05.10.13-03.01.14 r., kserokopię wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 10 października 2007 r. orzekającego w stosunku do skarżącego o obowiązku alimentacyjnym oraz potwierdzenie wpłat dokonanych w miesiącu grudniu 2013 r. i styczniu 2014 r. na rzecz A. T. tytułem zasądzonych alimentów w wysokości 100 zł Mając na względzie, że wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną, a jedynym jego dochodem jest dochód z renty w wysokości 1.021,08 zł należy uznać, że nie posiada on możliwości finansowych poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Pokrycie przez niego kosztów postępowania w niniejszej sprawie mogłoby skutkować niemożnością zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb życiowych. Należy mieć bowiem na uwadze, iż wskazany powyżej dochód wnioskodawcy służy do pokrycia nie tylko kosztów bieżącego utrzymania oraz alimentów, ale również kosztów leczenia i pomocy osób trzecich. Okolicznością mającą wpływ na ocenę zasadności niniejszego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest również stan zdrowia skarżącego, który będąc osobą, w stosunku do której orzeczono pierwszą grupę inwalidzką nie jest w stanie samodzielnie egzystować. Okoliczność ta daje również podstawę aby przypuszczać, iż wnioskodawca nie posiada możliwości w uzyskaniu dodatkowego źródła dochodu. Aktualny natomiast dochód, jak wskazano powyżej, wystarcza jedynie do pokrycia ciążących na skarżącym zobowiązań alimentacyjnych oraz zaspokojenia podstawowych potrzeb życia codziennego w tym kosztów leczenia. Oceniając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić zatem należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.