IV SA/Wa 2922/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi P. E. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę W. P.E. reprezentowaną przez R.M. od decyzji Wojewody [...]z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. W dniu 23 stycznia 2012 r. P.E. reprezentowana przez R.M. wystąpiła do Wojewody [...]z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Wojewoda [...]odmówił cudzoziemce udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, że nie uwiarygodniła, iż przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od dnia 20.12.2007 r. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła P.E. reprezentowana przez R.M. W odwołaniu podniosła, że w trakcie zatrzymania w 2009 r. podawała nieprawdziwe informacje z obawy przed konsekwencjami nielegalnego pobytu. Ustalenia organu pierwszej instancji uznała za niezasadne. W wyniku rozpatrzenia odwołania cudzoziemki, zapadła wskazana na wstępie decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że w dniu 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Stosownie do art. 3 ust. 4 pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Natomiast na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia. Wydając decyzję w przedmiotowej sprawie organ posiłkował się zapisami w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w Systemie Informatycznym "POBYT". Stwierdził, że z ww. systemu nie wynika, by P.E. ubiegała się na terytorium Polski o nadanie statusu uchodźcy, w związku z czym wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki określone w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki określone w art. 1 pkt 1 ww. ustawy, stwarzające możliwość zalegalizowania pobytu cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny. Organ wskazał, że P.E. we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podała, że wjechała do Polski w okresie od czerwca do sierpnia 2006 r. i do końca lutego 2008 r. pracowała. Następnie musiała wyjechać do rodziny do kraju pochodzenia, gdzie przebywała około 3 miesięcy, a następnie uzyskała [...] wizę i wjechała do C. w czerwcu 2008 r., po czym od razu przyjechała do Polski. W styczniu 2009 r. cudzoziemka ponownie opuściła terytorium Polski w celu przedłużenia [...] wizy. Jednak w tym okresie została zatrzymana na granicy polsko-[...] i otrzymała zakaz wjazdu do Polski. Jednak na przełomie stycznia i lutego 2009 r. wróciła do Polski i od tego czasu przebywa nieprzerwanie. Do wniosku zainteresowana dołączyła potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię dokumentu podróży, wydanego jej w dniu 5 września 2011 r. przez Ambasadę W. w W. z terminem ważności do dnia 5 września 2021 r. Organ zauważył również, że w trakcie postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...]ustalił, iż Wojewoda [...] w dniu [...] stycznia 2009r. decyzją nr [...] orzekł o wydaleniu P.E. z terytorium Polski. Cudzoziemka została wówczas zatrzymana w trakcie kontroli przeprowadzonej w pociągu relacji W.-W. Nie posiadała dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz legalny pobyt w Polsce. Podczas czynności przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w Z. w dniu 19 stycznia 2009 r. cudzoziemka zeznała, że do Polski przyjechała pierwszy raz w dniu 17 stycznia 2009 r. w celu odwiedzin znajomego i wraca do C., gdzie posiada zalegalizowany pobyt na podstawie wizy z prawem do pracy. Cudzoziemka wyjaśniła wówczas, że dokument podróży pozostawiła w C., gdyż nie wiedziała o konieczności posiadania go przy sobie. Zeznała także, że do C. przyleciała samolotem w dniu 7 maja 2008 r. z kraju pochodzenia. W trakcie niniejszego postępowania cudzoziemka w dniu 4 kwietnia 2012 r. została przesłuchana i zeznała do protokołu, że przyleciała samolotem z kraju pochodzenia na U. latem 2006 r. na podstawie wizy turystycznej, a następnie nielegalnie została przewieziona do Polski. Stwierdziła, że wyjechała z Polski do W. w celu załatwienia wizy do C., drugi raz wyjechała z Polski do C. w styczniu 2009 r. Następnie wyjaśniła, że dwa razy wyjechała z Polski do W., w końcu 2007 r. i na początku 2008 r. oraz w 2009 r. wyjechała z Polski do C., aby przedłużyć dokumenty. Cudzoziemka stwierdziła, że w trakcie przesłuchania w dniu 19 stycznia 2009 r. nie zrozumiała tłumacza i podała mu datę ostatniego wjazdu do Polski. W celu wyjaśnienia okoliczności sprawy Wojewoda [...]pismem z dnia 8 marca 2012 r. wezwał pełnomocnika strony do dołączenia do akt sprawy dokumentów potwierdzających nieprzerwany pobyt cudzoziemki na terytorium Polski od dnia 20 grudnia 2007 r. Do akt sprawy dołączono jedynie oświadczenie cudzoziemki, iż wjechała do Polski przed dniem 20 grudnia 2007 r., lecz nie posiada żadnych dokumentów potwierdzający ten fakt. Organ wskazał, iż w art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy, strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 ww. ustawy okresie jest nieprzerwany. Jednakże, jeśli domniemanie to zostanie obalone przez organ administracji, ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zostaje przesunięty na stronę postępowania. Z uwagi na powyższe, pismem z dnia 28 czerwca 2012 r. organ drugiej instancji wezwał pełnomocnika strony do nadesłania jakichkolwiek dokumentów, potwierdzających pobyt cudzoziemki w Polsce od dnia 20 grudnia 2007 r. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik podał dane świadków, mogących potwierdzić nieprzerwany pobyt cudzoziemki w Polsce co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Organ wskazał, że uznanie pobytu cudzoziemca za nieprzerwany wyłącza ujawnienie takich okoliczności, które według zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego powinny wzbudzić istotne wątpliwości, że aplikująca faktycznie przebywała na terytorium Polski co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Stwierdził, że Wojewoda [...]zasadnie uznał, iż okolicznościami obalającymi domniemanie pobytu zawarte w art. 3 ust. 4 ww. ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. są następujące fakty: - uzyskanie przez stronę aktualnego dokumentu podróży dopiero w dniu 5 września 2011 r.; - zatrzymanie cudzoziemki w trakcie przekroczenia granicy polsko-[...]i treść jej zeznań z dnia 19 stycznia 2009 r. w zakresie jej legalnego pobytu w C.i daty wjazdu do Polski; - wskazanie we wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia, że w trakcie pobytu w Polsce wyjeżdżała do kraju pochodzenia i do C.; - treść zeznań z dnia 04 kwietnia 2012 r., z których wynika fakt opuszczania przez nią Polski; - brak znajomości języka polskiego i nieposiadanie przez stronę dokumentów mogących świadczyć o jej nieprzerwanym pobycie w Polsce co najmniej od grudnia 2007 r. i funkcjonowaniu w społeczeństwie polskim. W ocenie organu odwoławczego cudzoziemka - wbrew temu, co wskazała we wniosku - nie przebywa nieprzerwanie na terytorium Polski od 2007 r. Z zeznań cudzoziemki wynika, że w trakcie pobytu w Polsce przekraczała kilkakrotnie granicę. W 2009 r. zainteresowana zeznała, że zamieszkuje w C., natomiast w dniu 4 kwietnia 2012 r. zeznała, że na przełomie 2007 r. i 2008 r. wyjechała z Polski. Zdaniem organu, powyższe istotne dla sprawy okoliczności obalają domniemanie nieprzerwanego pobytu cudzoziemki na terytorium Polski co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r.. Organ stwierdził, że pełnomocnik strony nie może skutecznie powoływać się na domniemanie nieprzerwanego pobytu cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 3 ust. 4 ww. ustawy z dnia 28 lipca 2011 r., gdyż z zeznań cudzoziemki jednoznacznie wynika, że opuszczała ona terytorium Polski. Natomiast przesłuchanie świadków nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie w świetle powyższych ustaleń. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w art. 3 ust. 2 ustawy, podjęcie rozstrzygnięcia orzekającego o odmowie udzielenia zezwolenia jest obligatoryjne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła P.E., zwracając się o jej uchylenie oraz zarzucając naruszenie art. 7, art. 75 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., a także naruszenie art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175). Zdaniem skarżącej, organy obu instancji nie zbadały całokształtu okoliczności sprawy. Skarżąca podniosła, że nie ma związku logicznego pomiędzy uzyskaniem przez nią paszportu w dniu 5 września 2011 r., a twierdzeniem, że ta okoliczność świadczy o braku przebywania w Polsce od 20 grudnia 2007 r. w sposób nieprzerwany. Również zatrzymanie skarżącej w trakcie przekraczania granicy polsko-[...]i treść zeznań z dnia 19 stycznia 2009 r. w zakresie jej legalnego pobytu w C. oraz daty wjazdu do Polski nie stanowią dowodu, iż skarżąca nie przebywa w Polsce w sposób nieprzerwany od 20 grudnia 2007 r. Skarżąca zarzuciła brak dokładnego zbadania akt sprawy nr [...] prowadzonej przez Wojewodę [...]w 2009 r. Stwierdziła, że jej podróż do C. dowodzi, iż mieszka w Polsce. Wyjaśniła, że mieszkając w Polsce nie mogła zalegalizować pobytu, w związku z czym korzystała prowizorycznie z pobytów uzyskiwanych w C.. Według oświadczenia skarżącej, w ambasadzie polskiej w W. trudno jest uzyskać wizę, natomiast ambasada Republiki [...]stawiała łatwiejsze warunki przy uzyskaniu wiz. Skarżąca dodała, że podczas kontroli w 2009 r. przez polską straż graniczną, w obawie o przeszkody dla swojej rodziny w Polsce nie podała faktu, iż mieszka w Polsce z rodziną. Ponadto, zakwestionowała uprawnienia osoby dokonującej wówczas tłumaczenia. Skarżąca zarzuciła, że organy obu instancji nie zbadały wątku rodzinnego, który ma zasadnicze znaczenie dla sprawy. Stwierdziła, że niektóre osoby z jej rodziny posiadają obywatelstwo polskie bądź zezwolenie na osiedlenie się. Zdaniem skarżącej, również jej wyjazdy w trakcie pobytu do kraju pochodzenia i C. nie świadczą o tym, że pobyt skarżącej w Polsce został przerwany. Dodała ponadto, że nieprawdą jest, że nie zna języka polskiego, natomiast organ II instancji nie sprawdził tej okoliczności. Nadto, stopień znajomości języka polskiego nie świadczy o pobycie albo braku pobytu w Polsce. Skarżąca zarzuciła również, że organ drugiej instancji pominął wniosek skarżącej o przesłuchanie w sprawie świadków. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania. Kontroli Sądu podlegała decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowi art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 ze zm.), zgodnie z którym cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia. Zasady legalizowania pobytu cudzoziemców określa cytowana powyżej ustawa w art. 1 dotyczącym: cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny (pkt 1), cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny (pkt 2), cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku (pkt 3). Jednocześnie art. 3 ust. 1 tej ustawy zastrzega udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. W art. 21 ustawa określa termin jej wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. W ocenie Sądu, organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że skarżąca nie spełnia wymogów do zalegalizowania jej pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określonych w art. 1 ww. ustawy i tym samym nie spełnia wymogów pozwalających na udzielenie jej zezwolenia na zamieszkania w Polsce na czas oznaczony. W toku postępowania administracyjnego organy ustaliły, na podstawie danych zawartych w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców systemie informatycznym "POBYT", że cudzoziemka nie ubiegała się o nadanie jej statusu uchodźcy na terytorium RP. Skarżąca domagała się udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski twierdząc, że przebywa w Polsce nielegalnie i nieprzerwanie od 2006 r. Możliwość udzielenia zezwolenia w takim przypadku przewiduje art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 1 cytowanej ustawy. Wówczas warunkiem udzielenia takiego zezwolenia jest pobyt cudzoziemca w Polsce nieprzerwany co najmniej od 20 grudnia 2007 r. i nielegalny w dniu wejścia w życie ustawy oraz złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Wskazać należy, że przepis art. 3 ust. 4 i 5 ww. ustawy stanowi, iż pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Do oceny, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.), zgodnie z którym pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: 1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; 3) (uchylony); 4) leczeniem cudzoziemca. Z powyższej regulacji wynika zatem domniemanie faktyczne nieprzerwanego pobytu, które może zostać obalone przez jakikolwiek dowód w sprawie lub inną okoliczność wskazującą na to, że cudzoziemiec opuścił w tym czasie terytorium Polski. W sprawie niniejszej zostały ujawnione w toku postępowania okoliczności wzbudzające istotne wątpliwości co do faktycznego przebywania przez skarżącą na terytorium RP co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Jak trafnie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, okoliczności te stanowią w szczególności zatrzymanie cudzoziemki w trakcie przekraczania granicy polsko-[...]i treść jej zeznań złożonych w dniu 19 stycznia 2009 r., podczas których jako datę przyjazdu do Polski wskazała dzień 17 stycznia 2009 r., a także uzyskanie przez stronę aktualnego dokumentu podróży dopiero w 2011 r. Nadto, treść wniosku o udzielenie przedmiotowego pozwolenia oraz zeznań złożonych przez skarżącą w dniu 4 kwietnia 2012 r. potwierdza fakt wielokrotnego opuszczania przez nią Polski. Wobec zaistniałych rozbieżności w zeznaniach cudzoziemki, utrzymującej iż przebywa w Polsce od 2006 r., pełnomocnik strony został wezwany do przedstawienia jakichkolwiek dokumentów potwierdzających pobyt cudzoziemki w Polsce od dnia 20 grudnia 2007 r. W odpowiedzi na wezwanie organu pełnomocnik skarżącej podał jedynie dane świadków mogących potwierdzić ww. okoliczność. Stwierdzić zatem należy, że skarżąca nie uwiarygodniła, aby w wymaganym ustawą okresie przebywała w Polsce. Brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków oraz brak zbadania wątku rodzinnego skarżącej, wbrew zarzutom skargi, nie stanowi uchybienia procesowego, mogącego mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że z okoliczności sprawy nie wynika, aby skarżąca przebywała na terytorium RP nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Wobec ujawnionych sprzeczności w zeznaniach, skarżąca nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, ani wyjaśnień pozwalających przyjąć, że w istocie przebywała na terytorium RP w wymaganym ustawą okresie. Zarzuty skargi w zakresie naruszenia procedury administracyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Organy podjęły działania mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, dokonując przesłuchania skarżącej, jak również zakreślając pełnomocnikowi strony termin na przedstawienie dowodów w sprawie. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, a organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. oraz zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej. Zasada ta nie zwalnia skarżącej z obowiązku dostarczenia takich materiałów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki, zwłaszcza w sytuacji rozbieżności w składanych przez nią zeznaniach. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.