IV SA/Wa 2923/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odrzucić skargę Zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia zostało doręczone D. M. w dniu 1 października 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Skargę na postanowienie z dnia [...] września 2012 r. wniósł D. M.. Skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu w dniu 31 października 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 11 akt sądowych). Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 5 listopada 2012 r., co potwierdza prezentata na skardze (k. 2 akt sądowych). W dniu 7 listopada 2012 r. Sąd zwrócił się do D. M. o sprecyzowanie pisma z dnia 31 października 2012 r., czy pismo zatytułowane "zażalenie" jest skargą na postanowienie z dnia [...] września 2012 r. czy też wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. W odpowiedzi na wezwanie, która wpłynęła do Sądu w dniu 3 grudnia 2012 r. D. M. wskazał, że pismo z dnia 31 października 2012 r. to skarga na postanowienie z dnia [...] września 2012 r. Zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2012 r. przekazano skargę zgodnie z właściwością do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Przesyłka została przekazana na biuro podawcze w dniu 7 grudnia 2012 r. (k. 24 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie do wskazanych przepisów, termin do wniesienia skargi jest zachowany, gdy skarga zostanie złożona w organie lub wysłana do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni, od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, że strona ma 30 dni na oddanie skargi w siedzibie organu, bądź nadanie jej na adres organu za pośrednictwem polskiego urzędu pocztowego. Stosownie do art. 83 § 3 p.p.s.a., data nadanie przesyłki w polskim urzędzie pocztowym jest datą wniesienia skargi do sądu. Art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone została skarżącemu w dniu 1 października 2012 r. Określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie rozpoczął zatem bieg w dniu 2 października 2012 r., a ostatni jego dzień przypadał na dzień 31 października 2012 r. Ponieważ skarga wniesiona została bezpośrednio do Sądu, za datę jej wniesienia należy uznać dzień 7 grudnia 2012 r. – dzień przekazania skargi przez Sąd do organu, ponieważ dopiero data nadania skargi do organu, który wydał zaskarżoną decyzję, decyduje o zachowaniu wyznaczonego terminu (por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2011, s. 360-363). Zatem skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu i podlega odrzuceniu. Wypada jednak jeszcze zauważyć, że organ w postanowieniu z dnia [...] września 2012 r. błędnie pouczył skarżącego o przysługującej mu skardze bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia. Zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej "k.p.a." błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący został nieprawidłowo pouczony o możliwości zaskarżenia doręczonej mu decyzji, a więc, że nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji uchybienia terminu, które było efektem zastosowania się do nieprecyzyjnego pouczenia. Zastosowanie przepisu art. 112 k.p.a. nie może powodować, że błędnie pouczona strona podlegać będzie innym niż pozostali uczestnicy obrotu prawnego rygorom związanym z terminami wnoszenia skarg, odwołań czy też powództw. Wykładnia taka prowadziłaby do niedopuszczalnej sytuacji, w której błędne pouczenie organu wyłączałoby zastosowanie przepisu ustawy. Oznacza to, że art. 112 k.p.a. stanowi dla błędnie pouczonej strony gwarancję skutecznego uchylenia się od skutków uchybienia terminu stanowiącego skutek zastosowania się do błędnego pouczenia, ale przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, pozwalających na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybienia terminu. W przypadku procedury sądowoadministracyjnej środkiem takim jest wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi (art. 86 i 87 p.p.s.a.), który sąd zobowiązany jest uwzględnić stwierdzając, że do uchybienia terminu doszło bez winy strony. Jako brak winy należy zaś ocenić uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej, stanowiące skutek działania w zaufaniu do pouczeń organów administracji publicznej. Należy jednak zauważyć, że postępowanie sądowoadministracyjne jest postępowaniem sformalizowanym, a sąd administracyjny nie może rozstrzygnąć wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, jeżeli wniosek taki nie został złożony przez stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1986/12). Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.