IV SA/Wa 2925/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić skarżącej B. Z. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. Z., uchylił w całości decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] – orzekającą o odmowie wymeldowania B. Z. z pobytu stałego z budynku położonego w miejscowości J., gm. C. – i orzekł o wymeldowaniu B. Z. z pobytu stałego z budynku położonego w miejscowości J., gm. C. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. Z. W piśmie z dnia 3 czerwca 2014 r. (k. 110 akt sądowych) skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 161 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 60 p.p.s.a. stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie skarżąca cofnęła skargę skutecznie, gdyż nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi, określone w powyższym przepisie. Z tych przyczyn, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 60 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.