IV SA/Wa 2929/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia odrzucić skargę M. C. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej: "Minister", "organ") z dnia [...] września 2016 r. o odmowie uchylenia decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że jest to decyzja wydana przez organ w pierwszej instancji. Minister przyznał, że orzeczenie to zawierało błędne pouczenie o przysługującej skardze do sądu administracyjnego. Organ poinformował, że pismem z dnia 7 listopada 2016 r. pouczył skarżącą, że strona niezadowolona z ww. decyzji może w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia zwrócić się do Ministra Infrastruktury i Budownictwa z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Poinformowano także, że skarga zostanie potraktowana jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 Kpa, po wznowieniu postępowania. Minister orzekał w tym przypadku jako organ pierwszej instancji. Zgodnie z art. 127 § 3 Kpa , od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero na orzeczenie wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Ministra przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Jak stanowi bowiem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis art. 52 § 2 P.p.s.a. precyzuje natomiast, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżona decyzja zawierała co prawda pouczenie o prawie do złożenia skargi do sądu administracyjnego, jednakże błędne pouczenie nie zmienia faktu, że skarga została wniesiona do sądu bez wyczerpania służących skarżącej środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Złożenie skargi na decyzję wydaną w pierwszej instancji stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, powoduje niedopuszczalność skargi i skutkuje jej odrzuceniem. Mając na uwadze powyższe stwierdzić więc należy, że wobec niewyczerpania środków zaskarżenia skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W związku z tym orzeczono jak w sentencji.