IV SA/Wa 293/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego D. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiąca 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. - zaskarżonym skargą przez Z. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - stwierdził, że odwołanie wymienionego skarżącego od decyzji Burmistrza Miasta S. z [...] października 2010 r., którą orzeczono o wymeldowaniu Z. K. z pobytu stałego z budynku położonego przy ul. [...] w S., zostało złożone z uchybieniem terminu. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda podniósł, iż decyzja organu I instancji została wysłana skarżącemu na adres: ul. [...] i odebrana przez niego osobiście w dniu 3 listopada 2010r. Wprawdzie Z. K. wpisał datę odbioru przesyłki jako 3 października 2010 r., ale data na stemplu pocztowym wskazuje, że decyzję z [...] października 2010 r. odebrał w istocie w dniu 3 listopada 2010 r. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Tym samym termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 17 listopada 2010 r. W związku z powyższym odwołanie Z. K., które zostało złożone w Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta S. w dniu 18 listopada 2010 r., należało uznać za złożone po upływie terminu określonego w art. 129 K.p.a. Z. K. w skardze podniósł, iż jest rzeczą skandaliczną, że człowiek, który pomylił się o jeden dzień z odwołaniem od decyzji Burmistrza Miasta S. o jego bezprawnym wymeldowaniu, będzie pozbawiony mieszkania i powiększy grupę bezdomnych. Skarżący jest osobą niepełnosprawną umysłowo i pobiera rentę, a instytucje, które winny skarżącemu pomóc, wyrzucają go na bruk. Wojewoda [...] - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe unormowania Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszym postępowaniu było rozstrzygnięcie o charakterze procesowym. Organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta S. z [...] października 2010 r. orzekającej o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w S. Z tego też względu Sąd w niniejszym postępowaniu nie badał zgodności z prawem przedmiotowej decyzji Burmistrza Miasta S.. Postępowanie sądowe ograniczono jedynie do zbadania legalności zaskarżonego postanowienia Wojewody [...], tj. do zbadania, czy wystąpiły przesłanki określone w art. 134 K.p.a., warunkujące stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż organ odwoławczy obowiązany jest w postępowaniu wstępnym zbadać czy odwołanie odpowiada warunkom formalnym, tj. m. in. czy zostało wniesione w terminie wymaganym przepisami prawa. W razie stwierdzenia uchybienia terminu - zgodnie z art. 134 K.p.a. - organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Rozstrzygnięcie to nie jest zależne od swobodnego uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Stosownie do treści art. 127 § 1 i art. 129 § 2 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, które wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zatem termin określony w art. 129 § 2 K.p.a. jest terminem wyznaczonym stronie przez ustawę (tzw. terminem ustawowym), co oznacza, że organ nie ma żadnego wpływu na jego długość. Termin ten nie może zostać przedłużony ani skrócony przez organ. Jego uchybienie powoduje, że czynność prawna podjęta przez stronę po jego upływie jest bezskuteczna. Zaś rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony (termin może bowiem być przywrócony w trybie i na zasadach określonych w art. 58 K.p.a.), stanowi rażące naruszenie prawa, stanowiące wówczas podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Prawidłowo zatem organ odwoławczy zbadał w pierwszej kolejności terminowość wniesionego odwołania. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji, wysłana na adres wskazany w toku postępowania administracyjnego przez skarżącego, tj. ul. [...] w S., została doręczona skarżącemu w dniu 3 listopada 2010 r. Sąd podziela stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie, decyzję Burmistrza Miasta S. z [...] października 2010 r. należy uznać za doręczoną właśnie w tym dniu, albowiem potwierdza to data stempla pocztowego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a także okoliczność, iż skarżący nie mógł odebrać decyzji w dniu 3 października 2010 r., gdyż została ona wydana dopiero w dniu [...] października 2010 r. Ustaleń tych nie kwestionuje również sam skarżący. Tym samym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 17 listopada 2010 r. Bez wątpienia zatem odwołanie złożone osobiście w Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta S. w dniu 18 listopada 2010 r. zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego terminu wynikającego z art. 129 § 2 K.p.a. Z kolei w kontekście zarzutu skargi wyjaśnić należy, iż organ nie mógł uczynić inaczej aniżeli wydać rozstrzygnięcie w trybie art. 134 K.p.a. Jak już wspomniano, wyżej termin z art. 129 § 2 K.p.a. jest terminem ustawowym, który nie może być przez organ prowadzący postępowanie skracany bądź wydłużany dowolnie, stosownie do okoliczności wynikających z danej sprawy. Podkreślić przy tym należy, iż nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i powoduje, że czynność dokonana po upływie terminu jest bezskuteczna. Argument zatem, iż skarżący spóźnił się z odwołaniem zaledwie jeden dzień musiał pozostać bez wpływu na treść orzeczenia. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę. Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego udzielonego skarżącemu z urzędu, zostało oparte o treść art. 250 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.)