IV SA/Wa 293/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego B. Z. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniach od 8 września 2010 r. do dnia 1 października 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę w firmie J. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "[...] ", pod kątem przestrzegania przepisów ochrony środowiska ze szczególnym uwzględnieniem demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji i międzynarodowego przemieszczania odpadów. Zgodnie z treścią zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej Strona prowadzi działalność w m.in. zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, sprzedaży detalicznej pojazdów samochodowych, a także części i akcesoriów do pojazdów samochodowych. Z protokołu kontroli Nr [...] wynika, iż podczas oględzin na placu magazynowym stwierdzono uszkodzone niekompletne pojazdy oraz części samochodowe pochodzące z demontażu pojazdów. W trakcie kontroli ustalono, że pojazdy: 1. JEEP CHEROKEE, o numerze rejestracyjnym: [...]; 2. JEPP CHEROKEE, o numerze rejestracyjnym: [...]; 3. PEUGEOT BOXER, o numerze rejestracyjnym [...], zostały sprowadzone pojazdem ciężarowym z terenu Wielkiej Brytanii z przeznaczeniem na części, w takim stanie jaki był w trakcie kontroli. Pozostałe pojazdy znajdujące się na placu zostały przekazane do naprawy i zwrócenia właścicielom. Zgodnie z protokołem z przesłuchania do protokołu kontroli nr [...] strona wyjaśniła, że pojazd marki: PEUGEOT BOXER, o numerze rejestracyjnym [...], nie posiada silnika oraz skrzyni biegów, a przywieziony został z przeznaczeniem na części i służy jako magazyn części samochodowych. Odnośnie dwóch pojazdów marki: JEEP CHEROKEE wyjaśniono, że sprowadzono je bez silników, z przeznaczeniem na części. Podczas kontroli ustalono, że ww. pojazdy nie posiadają kompletu dokumentów umożliwiających ich rejestrację (tj. dowodów rejestracyjnych).W trakcie kontroli do ww. pojazdów przedstawiono jedynie faktury zakupu. Dla pojazdu marki PEUGEOT BOXER wystawiono dokument zakupu, w którym widnieje zapis "samochód na części Peugeot Boxer, 97r., brak układu napędowego''. Dla dwóch pojazdów marki JEEP CHEROKEE wystawiono fakturę zakupu, dla każdego pojazdu określono wartość na kwotę 500 GBP. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w toku ww. kontroli, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu 17 listopada 2010r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami w postaci ww. pojazdów, przez J. K. W toku postępowania, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 27 kwietnia 2011 r. poinformował Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, iż w dniu 20 kwietnia 2011 r. została przeprowadzona ponowna kontrola w miejscu prowadzonej przez J. K. działalności gospodarczej. W trakcie ww. kontroli stwierdzono, iż na kontrolowanej posesji nie ma już pojazdów będących przedmiotem ww. postępowania, a J. K. oświadczył, iż pojazdy te zostały przekazane do stacji demontażu pojazdów "[...]", z siedzibą pod adresem: [...], ul. [...]. Na potwierdzenie powyższego przedłożył kopię zaświadczenia z dnia 22 października 2010 r. o przyjęciu elementów karoserii pochodzących z pojazdów będących przedmiotem niniejszego postępowania. Wobec powyższego, decyzją znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska umorzył postępowanie w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami przywiezionymi nielegalnie. W dniu 30 września 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, kary pieniężnej J. K. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, nałożył karę pieniężną w wysokości 50.000 zł, na J. K., jako odbiorcę ww. odpadów, przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia wymaganego na podstawie przepisów art. 3 ww. rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów. Jako podstawę wydania ww. decyzji organ powołał art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt. 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w związku z art. 3 ww. rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. W uzasadnieniu decyzji ww. organ przytoczył okoliczności ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów. Z ustaleń [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wynika, iż przedmioty postępowania zostały zakupione na terenie Wielkiej Brytanii. Ponadto w decyzji zawarto informację, iż ww. pojazdy zostały sprowadzone w takim stanie, w jakim znajdowały się na placu (zdekompletowane, uszkodzone, bez układów napędowych) zakupione przez stronę z przeznaczeniem na części. W przedmiotowej decyzji zawarto informacje, że w trakcie kontroli przedstawiono dla przedmiotowych pojazdów jedynie fakturę z dnia 5 listopada 2011r. oraz umowę sprzedaży z dnia 4 marca 2009r. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska ww. pojazdy wypełniają definicję odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ww. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) ww. przedmioty postępowania organ sklasyfikował pod kodem 16 01 06 jako "zużyte pojazdy wycofane z eksploatacji niezawierąjące cieczy i innych niebezpiecznych elementów". W przedmiotowej decyzji organ wyjaśnił również, że J. K., prowadzący ww. działalność gospodarczą, stał się odbiorcą odpadów sprowadzonych z Wielkiej Brytanii na terytorium Polski z naruszeniem zasad określonych w tytule II rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, które na podstawie art.2 pkt 35(a) ww. rozporządzenia stanowi nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów. W dniu 20 lutego 2012r. J. K., wniósł odwołanie, wnosząc o: - uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; - przeprowadzenie dowodu z akt Prokuratury Rejonowej w T. o sygn. [...]; - przesłuchanie strony tj. J. K. oraz świadków, tj. J. L. oraz S. M., na okoliczność dot. stanu pojazdów będących przedmiotem postępowania w chwili ich przywozu na terytorium Polski, możliwości przeprowadzenia ich naprawy oraz ingerencji Strony w ich stan od momentu sprowadzenie do dnia kontroli; - uzyskanie opinii biegłego z zakresu mechaniki samochodowej na okoliczność stanu technicznego pojazdów, będących przedmiotem postępowania, w chwili ich przywozu na terytorium Polski. Celem takiej opinii byłoby określenie czy przedmiotowe pojazdy stanowiły wraki pojazdów, a jeżeli nie, to jakich nakładów wymagałoby doprowadzenie ich do stanu, w którym można by było użytkować je zgodnie z przeznaczeniem. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 §1, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji w sytuacji istnienia zasadniczej wątpliwości co dci stanu sprawy. Pełnomocnik zarzucił brak dokonania przez organu I instancji weryfikacji w zakresie ustaleń, czy w chwili sprzedaży i przywozu pojazdów do Polski stanowiły one odpady w rozumieniu ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zdaniem odwołującego się stan techniczny przedmiotowych pojazdów zastany podczas kontroli znacząco różnił się od stanu w chwili sprowadzenia ich do Polski, gdyż strona ingerowała w stan techniczny pojazdów, dokonując demontażu ich elementów składowych, dlatego należało przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu weryfikacji, czy w momencie przywozu do Polski ww. pojazdy stanowiły odpady. W odwołaniu zawarto również informację, że Prokuratura Rejonowa w T. w umorzyła postępowanie o sygnaturze akt [...], w przedmiocie nielegalnego przywozu odpadów z zagranicy, tj. o czyn art. 183 § 4 Kodeksu karnego. Odwołujący się podkreślił, że zamiar wykorzystania pojazdu "na części zamienne" nie stanowi o tym, czy taki pojazd stanowił wrak i winien zostać zakwalifikowany jako odpad w rozumieniu ustawy o odpadach. Podkreślono, że Strona rozważała alternatywnie przeprowadzenie naprawy przedmiotowych pojazdów. Rezygnacja z tego zamiaru nie wynikała ze złego stanu technicznego pojazdów lecz z wysokich kosztów, które trzeba by było ponieść w związku z przystosowaniem pojazdów do ruchu prawostronnego. Dodatkowo w odwołaniu wskazano, że dwie osoby (J. L. oraz S. M.) były zainteresowane kupnem przedmiotowych pojazdów i znały ich stan techniczny tuż po ich sprowadzeniu na terytorium Polski. W związku z tym wniesiono o przesłuchanie tych osób w celu potwierdzenia stanu technicznego ww. pojazdów w momencie sprowadzenia. W dalszej części odwołania określono, że po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego, dotyczącego stanu pojazdów w chwili ich sprowadzenia, zasadnym by było uzyskanie opinii biegłego z zakresu mechaniki samochodowej, celem określenia ich stanu technicznego w chwili sprowadzenia, a także, czy stanowiły wraki pojazdów oraz wysokości kosztów koniecznych do poniesienia w celu doprowadzenia pojazdów do stanu używalności. W dniu 20 września 2012 r. organ II instancji zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w T. o udostępnienie uwierzytelnionych kopii akt sprawy o sygn. [...]. W dniu 1 października 2012r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w T. nadesłał kopie akt sprawy [...], które zostały włączone do materiału dowodowego niniejszej sprawy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art. 127 §1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007r. Nr 44, poz. 287 ze zm.), art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) oraz w związku z art. 63 ust. 2 i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14.06.2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006 r. ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. K., reprezentowanego przez adwokata M. L., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012r., nakładającej karę pieniężną wysokości 50. 000 zł na J. K., prowadzącego działalność gospodarczą "[...] ", będącego odbiorcą odpadów przywiezionych nielegalnie, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, zgodności ustalonego stanu faktycznego z normami prawnymi obowiązującymi w tym zakresie, w odniesieniu do zarzutów przedstawionych w odwołaniu, stwierdził , iż decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Pismem z dnia 2 stycznia 2013 r. J. K. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: - art.3 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach poprzez błędne przyjęcie, że sprowadzone pojazdy są odpadami, - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organy niezbędnych czynność w celu zebrania materiału dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżących stan pojazdów w dacie ich przywozu do Polski był na tyle dobry by przeprowadzić ich naprawę w pełnym zakresie, a ponadto stan techniczny pojazdów w dacie kontroli różnił się od stanu technicznego w dacie ich przywozu. Ponieważ skarżący zajmuje się demontażem pojazdów, to o ile stały się odpadem to dopiero na skutek podjętych w Polsce działań przez skarżącego. Zdaniem skarżącego zamiar wykorzystania pojazdu "na części zamienne" nie stanowi o tym, czy taki pojazd stanowił wrak i winien zostać zakwalifikowany jako odpad w rozumieniu ustawy o odpadach. Podkreślono, że skarżący rozważał alternatywnie przeprowadzenie naprawy przedmiotowych pojazdów. Rezygnacja z tego zamiaru nie wynikała ze złego stanu technicznego pojazdów lecz z wysokich kosztów, które trzeba by było ponieść w związku z przystosowaniem pojazdów do ruchu prawostronnego. Dodatkowo na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik skarżącego wskazał, iż organ naruszył przepisy postępowania albowiem zaniechał przesłuchania strony tj. J. K. oraz świadków, tj. J. L. oraz S. M., na okoliczność dot. stanu pojazdów będących przedmiotem postępowania w chwili ich przywozu na terytorium Polski, możliwości przeprowadzenia ich naprawy oraz ingerencji strony w ich stan od momentu sprowadzenie do dnia kontroli. Organ naruszył przepisy gdyż zaniechał powołania biegłego z zakresu mechaniki samochodowej na okoliczność stanu technicznego pojazdów, będących przedmiotem postępowania, w chwili ich przywozu na terytorium Polski. Celem takiej opinii byłoby określenie czy przedmiotowe pojazdy stanowiły wraki pojazdów, a jeżeli nie, to jakich nakładów wymagałoby doprowadzenie ich do stanu, w którym można by było użytkować je zgodnie z przeznaczeniem. Pełnomocnik wyjaśnił ponadto, iż skarżący z uwagi na przewlekłe choroby i przyjmowane leki składa sprzeczne zeznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wydając zaskarżoną decyzję organ w sposób właściwy dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego w kwestii uznania pojazdów: JEEP CHEROKEE, o numerze rejestracyjnym: [...], JEPP CHEROKEE, o numerze rejestracyjnym: [...] oraz PEUGEOT BOXER, o numerze rejestracyjnym [...] za odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010r., Nr 185, poz. 1243 ze zm.) za odpady. Jak wynika z akt sprawy w dniach od 8 września 2010 r. do dnia 1 października 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę w firmie J. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "[...] ", udokumentowaną protokołem kontroli nr [...]. Z ww. protokołu kontroli wynika, iż podczas oględzin na placu magazynowym stwierdzono uszkodzone, niekompletne pojazdy oraz części samochodowe pochodzące z demontażu pojazdów. W trakcie kontroli ustalono, że pojazdy: 1. JEEP CHEROKEE, o numerze rejestracyjnym: [...]; 2. JEPP CHEROKEE, o numerze rejestracyjnym: [...]; 3. PEUGEOT BOXER, o numerze rejestracyjnym [...], zostały sprowadzone pojazdem ciężarowym z terenu Wielkiej Brytanii z przeznaczeniem na części w takim stanie jaki był w trakcie kontroli. Powyższe wynika z Protokołu z Kontroli Nr [...]. Podkreślenia wymaga, że ww. protokół został przez kontrolowanego podpisany bez zastrzeżeń, po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. Skarżący wyjaśnił, iż PEUGEOT BOXER, o numerze rejestracyjnym: [...], nie posiada silnika oraz skrzyni biegów, a przywieziony został na części i służy jako magazyn części samochodowych. Odnośnie pojazdów JEEP CHEROKEE wyjaśniono, że sprowadzono je bez silników, z przeznaczeniem na części. Strona wyjaśniła, że pojazdy z przeznaczeniem na części zostały przywiezione z terenu Wielkiej Brytanii. Podkreślono, że wszystkie pojazdy na części zostały przywiezione samochodem ciężarowym z Wielkiej Brytanii w takim stanie, w jakim znajdowały się na placu w trakcie kontroli. Jak zwrócił uwagę organ odwoławczy wyjaśnienia J. K. stanowią zeznania, które zostały odnotowane w protokole z przesłuchania do protokołu kontroli Nr [...], złożone przez skarżącego w toku kontroli, po uprzednim pouczeniu kontrolowanego o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. Ponadto wyżej przytoczone zeznania zostały potwierdzone przez Stronę własnoręcznym podpisem. Podczas kontroli wykonano również dokumentację fotograficzną, która dowodzi, że pojazdy, wobec których toczy się postępowanie są niekompletne. W pojazdach kontrolowany przechowywał części z demontowanych pojazdów, pochodzące z prowadzonego demontażu. W pojazdach brak było niektórych elementów, tj. silników, skrzyń biegów, elementów zawieszenia, itp. Ponadto w trakcie kontroli ustalono że ww. pojazdy nie posiadają dowodów rejestracyjnych, a skarżący posiada jedynie dowody własności pojazdów. W tej sytuacji brak było możliwości zarejestrowania sprowadzonych pojazdów. Za niewiarygodne Sąd, uznał podniesione dopiero na rozprawie, wyjaśnienia skarżącego odnośnie możliwości zarejestrowania ww. pojazdów w ciągu roku od ich zakupu. Wobec powyższego w ocenie Sądu organy prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowe 3 szt. pojazdów do kategorii odpadów Q2 - "produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym" zgodnie z załącznikiem Nr 1 do ww. ustawy o odpadach. Decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma nie tylko jego stan w momencie sprowadzenia na terytorium Polski, ale również wola jego poprzedniego posiadacza. Przedmiotowe pojazdy, jak wynika z protokołu kontroli sprowadzone zostały przez skarżącego jako pojazdy z uszkodzeniami i niekompletne, z przeznaczeniem na części, bez kompletu dokumentów umożliwiających ich ponowną rejestrację co daje podstawę do jednoznacznego stwierdzenia, iż utraciły one swoje dotychczasowe przeznaczenie. Poprzedni właściciel ww. pojazdów mając świadomość, iż przedmiotowe pojazdy nie będą mogły być użytkowane w sposób, w jaki nakazuję ich przeznaczenie, wyzbył się ich. Wobec powyższego zdaniem Sądu organy zasadnie uznały, iż w przypadku przedmiotowych pojazdów poprzedni właściciel, nie znajdując dla przedmiotowych pojazdów dalszego zastosowania zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem, oraz nie przekazując ich dowodów rejestracyjnych, wyzbył się ich, co stanowi wyzbycie się w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach zgodnie z którym "odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany". Właściciel pojazdu marki PEUGEOT BOXER w sposób jednoznaczny i bezsporny określił swoją wolę co do przeznaczenia tego pojazdu, bowiem jako opis przedmiotu sprzedaży określił "samochód na części Peugeot Boxer 97r.". Powyższe dowodzi, że z woli poprzedniego posiadacza ww. pojazdu, sposób jego dalszego wykorzystania został określony jako całkowicie odmienny od dotychczasowego. Odnosząc się do zarzutów, iż organ naruszyły przepisy postępowania nie dokonując przesłuchania skarżącego oraz wskazanych przez niego świadków tj. J. L. oraz S. M., na okoliczność dot. stanu pojazdów, będących przedmiotem postępowania w chwili ich przywozu na terytorium Polski, możliwości przeprowadzenia ich naprawy oraz ingerencji skarżącego w ich stan od momentu sprowadzenie do dnia kontroli, w ocenie Sądu uznać je należy za bezzasadne. Jak wynika z akt sprawy skarżący złożył w tym zakresie wyjaśnienia w toku prowadzonego postępowa, które utrwalone zostały w protokole z przesłuchania do protokołu kontroli nr [...]. Ponadto jak zwrócił uwagę organ odwoławczy w aktach sprawy [...], uzyskanych z Prokuratury Rejonowej w T., znajduje się protokół przesłuchania J. K. z dnia 9 listopada 2010r., przeprowadzonego w Komendzie Powiatowej Policji w T., który potwierdza wcześniejsze zeznania skarżącego złożone do protokołu kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. J. K. zeznał: "trzy pojazdy sprowadzone przeze mnie do kraju z terenu Anglii. Pojazdy te sprowadziłem celem ich sprzedaży na części". Ponadto wyjaśnił: "nie zdawałem sobie sprawy, nie wiedziałem, że na przewiezienie z Anglii do Polski pojazdów na części wymagane jest zezwolenie, że takowe pojazdy (zdekompletowane - bez silnika) są traktowane jako odpady, a zatem nie występowałem do żadnych organów o wydanie mi zezwolenia na ich przywiezienie do Polski. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom pełnomocnika skarżącego, iż skarżący z uwagi na przewlekłe choroby i przyjmowane leki składa sprzeczne zeznania. Składane przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym wyjaśnienia były logiczne i potwierdzały ustalenia przeprowadzonej kontroli co do stanu prawnego i technicznego pojazdów. Wobec powyższego organy zasadnie uznały, iż materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do stanu faktycznego i jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia co do kwestii stanu i przeznaczenia pojazdów w trakcie międzynarodowego przemieszczenia. Tym samym bez znaczenia było ustalanie jaki był stan przedmiotowych pojazdów podczas kontroli. Odnosząc się do zarzutu, iż organ zobowiązany był do uzyskania opinii biegłego z zakresu mechaniki samochodowej, w ocenie Sądu uznać należy za bezzasadny i zgodzić w pełni z organami, iż rzeczoznawca samochodowy nie jest uprawniony do formułowania opinii, czy dany pojazd stanowi odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Jednocześnie materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, a także okoliczności tej sprawy, nie pozostawiają żadnych wątpliwości, iż pojazdy będące przedmiotem niniejszego postępowania wypełniały definicję odpadu w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie organy zasadnie uznały iż zastosowanie znajduje art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, który obliguje wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska do nałożenia na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia (którym w niniejszej sprawie jest skarżący), w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. W przedmiotowej sprawie wymierzono karę w wysokości 50.000 zł, a zatem w najniższej wysokości uwzględniając fakt iż sprowadzono tylko trzy sztuki pojazdów nienadających się do ponownego wykorzystania, ich rodzaj i charakter odpadów przywiezionych na terytorium Polski, w tym zagrożenie dla ludzi i środowiska powodowane przez te odpady (odpady inne niż niebezpieczne pozbawione płynów eksploatacyjnych oraz innych elementów niebezpiecznych stanowiące niewielkie zagrożenie dla ludzi i środowiska), uwzględniając przy tym, że J. K. nie naruszał wcześniej przepisów z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów spowodowało, że wymierzono minimalną karę pieniężną. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Jednocześnie Sąd – działając na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 490), przyznał wynagrodzenie dla ustanowionego z urzędu pełnomocnika.