IV SA/Wa 2937/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. Z., S. S. i K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić na rzecz Skarżących A. Z., S. S. i K. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu sądowego. A. Z., S. S. i K. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w . z [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 29 października 2018 r. wezwano Skarżących do solidarnego uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie 6 odpisów skargi wraz z załącznikami – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie Skarżący w piśmie z 29 listopada 2018 r. oświadczyli, że cofają skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę A. Z., S. S. i K. S. należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie zaś do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl zaś art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich innym stronom. Wskazać należy, że problem braku formalnego w postaci nieprzedłożenia odpisów wnoszonych do sądów administracyjnych pism procesowych był przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, w której – koncentrując się na braku przedłożenia odpisów skargi w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym – stwierdzono, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd". Wskazana uchwała w swojej sentencji zawiera wykładnię art. 49 § 1 i art. 47 § 1 p.p.s.a., która znajduje zastosowanie również w niniejszej sprawie, w myśl której nieprzedłożenie wymaganych przez art. 47 § 1 p.p.s.a. odpisów wniesionego pisma (m.in. skargi) jest brakiem istotnym, tj. takim, który uniemożliwia nadanie danemu pismu dalszego prawidłowego biegu. Analiza akt sądowych wskazuje, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało prawidłowo doręczone A. Z. w dniu 9 listopada 2018 r. oraz K. S. w dniu 20 listopada 2018 r. Przesyłkę sądową dla S. S. pozostawiono zaś w aktach ze skutkiem doręczenia w dniu 22 listopada 2018 r. Ostatni dzień terminu do wykonania wezwania przypadał zatem na dzień 29 listopada 2018 r. W piśmie z 29 listopada 2018 r. Skarżący natomiast oświadczyli, że cofają skargę i nie nadesłali przy tym wymaganych odpisów skargi. Sąd podziela zaś stanowisko, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe dopiero wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu i została należycie opłacona. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi może mieć zaś miejsce tylko, gdy skarga została wniesiona skutecznie. W ocenie Sądu, dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga obarczona jest brakami formalnymi, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, a więc gdy nie została skutecznie wniesiona, nie jest dopuszczalne jej cofnięcie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I. sentencji, zaś na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy w punkcie II. sentencji.