IV SA/Wa 2939/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA – Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. C., U. K., M. C. i K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 30 maja 2014r. W. M. złożył do sprawy IV SA/Wa 2939/13 wniosek o przyznanie prawa poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Sprawa o podanej wyżej sygnaturze została zakończona przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Na obecnym etapie postępowania strona jest zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 250 zł z tytułu wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 26 lutego 2014r. o umorzeniu postępowania sądowego. Wnioskodawca oświadczył, że jest współwłaścicielem mieszkania o powierzchni 54 m² oraz właścicielem nieruchomości rolnej o 4900 m², prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Wyjaśnił, że posiada oszczędności o wartości 14 000 zł. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014r., sygn. akt IV SA/Wa 2939/13 odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Od tego postanowienia w dniu 9 lipca 2014r. W. M. wniósł sprzeciw, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych w tej sprawie. Skarżący podniósł, iż referendarz sądowy nie rozpoznał rzetelnie jego wniosku i nie zgodził ze stanowiskiem referendarza zawartym w postanowieniu objętym sprzeciwem. Stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; określanej dalej P.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 245 § 1, § 2 i 3 P.p.s.a. oraz art. 246 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie zastępcy procesowego m.in. adwokata, radcy prawnego (art. 245 § 2 P.p.s.a.), gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie zastępcy prawnego, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślenia wymaga, że obowiązek stron ponoszenia kosztów związanych ze swoim udziałem w sprawie wynika z art. 199 P.p.s.a. i dotyczy wszystkich osób posiadających jakiekolwiek środki majątkowe i dochody, jeżeli poniesienie tych kosztów nie będzie wiązało się dla nich z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu. Zdaniem Sądu, ujawnione przez skarżącego majątek nie pozwala nawet w najmniejszym stopniu wątpić w jego zdolność do poniesienia wiążących się z niniejszą sprawą kosztów sądowych. Innymi słowy, jego sytuacja majątkowa nie powoduje konieczności przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nawet w części. Wpis sądowy należny z tytuły wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 26 lutego 2014r. wynosi 250 zł. Według Sądu, ten jednorazowy wydatek nie odbije się negatywnie na możliwościach zakupu przez wnioskodawcę niezbędnych do egzystencji dóbr i usług (np. żywność, lekarstwa, opłaty za utrzymanie lokalu mieszkalnego). Wskazana we wniosku o przyznanie prawa pomocy kwota posiadanych oszczędności (14.000), w zupełności wystarczy do pokrycia wszelkich kosztów postępowania sądowego oraz bieżących ciężarów utrzymania W. M. Sytuacja, w której znajduje się wnioskodawca nie jest tego rodzaju, aby istniała konieczność przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie. Skarżący nie wyjaśnił, źródła oszczędności, niemniej jednak nie jest on z pewnością zagrożony bezdomnością czy ubóstwem. Powołanie się przez stronę w piśmie z dnia 9 lipca 2014r. na okoliczność nieustalenia w niniejszym postępowaniu kosztów jego utrzymania dowodzi, że strona nie posiada rozeznania w zakresie instytucji prawa pomocy. Dlatego należy wyraźnie podkreślić, iż jedynie wysokie prawdopodobieństwo powstania uszczerbku na wydatkach w zakresie zakupu żywności, lekarstw czy opłat za lokal mieszkalny mogłoby wpłynąć na przyznanie prawa pomocy. Biorąc pod uwagę stan oszczędności i majątku wnioskodawcy, nie sposób dopatrzeć się takiej ewentualności. Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 260 w związku z art. 245 § 3 i 4, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.