IV SA/Wa 294/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka( spr.) sędzia WSA Małgorzata Miron asesor WSA Jakub Linkowski Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2005r. sprawy ze skargi M. i W. D. na uchwałę Rady Miejskiej N. z dnia [...] lutego 2004r . Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. nad [...]. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały , II. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. IV SA/Wa 294/04 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Rada Miejska N. nad [...] odrzucając zarzut złożony przez W. D. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. nad [...] dotyczący przedłużenia ul. [...] w N. nad [...] na działki nr [...] oraz częściowo na działki [...] będące własnością lub współwłasnością składającego zarzut w uzasadnieniu podniosła, co następuje: Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przedłuża ulicy [...] na działki składającego zarzut, uwzględnia jedynie w układzie komunikacyjnym miasta istniejącą ulicę [...] jako ciąg pieszo-jezdny oznaczony symbolem 33 KX z zapisem- stary przebieg ulicy [...] (od 23 KL do rejonu oczyszczalni). Jest to tylko adaptacja stanu istniejącego, czyli uwzględnienie ciągu komunikacyjnego w istniejących liniach rozgraniczających bez zwiększenia ich parametrów. Droga ta nie narusza na głębokość 2 m budynków mieszkalnych w działkach [...]. Konieczność uwzględnienia tej ulicy w układzie komunikacyjnym miasta wynika z przesłanek funkcjonalnych i historycznych. Funkcjonalne znaczenie tej ulicy to obsługa wyznaczonych w projekcie planu terenów mieszkaniowych w sąsiedztwie po obu stronach tej ulicy, będących własnością różnych obywateli, dojazd do oczyszczalni ścieków oraz łąk i pastwisk położonych po drugiej stronie projektowanej południowej obwodnicy miasta. Historyczne znaczenie ulicy to jej występowanie w wielu historycznych dokumentach dotyczących miasta, zmienna szerokość, ważny kiedyś ciąg handlowy. Działka nr [...] w podkładach mapowych i w ewidencji gruntów występuje jako droga z oznaczeniem dr. Ulica ta występowała w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, więc dla zgodności prawnej należało ją uwzględnić również w projekcie planu miejscowego. Ponieważ działki nr [...] stanowią własność prywatną właściciel może żądać od gminy wykupienia nieruchomości lub jej części albo zamiany na inną. Mając na uwadze powyższe oraz dobro całego miasta (uchwalenie planu), zważając na fakt, iż zarzut wpłynął jedynie od współwłaściciela działek odrzucono zarzut jako bezzasadny i naruszający dobro publiczne (dojazd do oczyszczalni). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę złożyli W. i M. małż. D., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący nie zgadzają się na przebieg drogi przez ich działkę [...], ponieważ w projekcie planu w odległości ok. 30 m zaprojektowana jest droga lokalna, oznaczona symb. 23KL, w związku z czym nie ma potrzeby ustanawiania ciągu pieszo jezdnego przez ich działkę. Również po drugiej stronie działki jest szeroka nieruchomość oznaczona nr [...], która jest w większości nie zabudowana i tamtędy też mógłby przebiegać ciąg pieszo jezdny. Zarzucili ponadto, że w projekcie planu projektowana ul. [...] obejmuje część ich dwóch budynków, znajdujących się na działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P. wniosła o jej oddalenie, podtrzymała argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Na rozprawie pełn. Gminy oświadczył, że na ciąg pieszo jezdny 33 KX składa się działka nr [...] w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 27 ust. 1 mającej zastosowanie w sprawie, a nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zakres sądowej kontroli uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem. W świetle materiałów sprawy bezsporne jest, że przedmiotowy projekt planu dotyczy interesu prawnego skarżących, którzy są współwłaścicielami działek, znajdującej się na obszarze objętym przedmiotowym projektem. Niewątpliwe jest też, że w związku z projektowanym ciągiem pieszo jezdnym 33 KX, zwanym ul. [...] doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących, a jeśli tak to Sąd był zobowiązany do oceny, czy naruszenie to powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały, a zatem czy wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżących doszło do naruszenia prawa lub nadużycia władztwa planistycznego gminy. Co do naruszenia prawa własności ustaleniami projektowanego planu to należy stwierdzić, że prawo to choć konstytucyjnie chronione, nie jest prawem absolutnym i może być ograniczone, ale tylko w drodze ustawy i w trybie tam określonym. Taką ustawą w sprawie rozpoznawanej przez Sąd jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która w art. 4 ust. 1 daje gminie uprawnienie do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Wykonując to uprawnienie gmina nie może czynić tego dobrowolnie i arbitralnie, a działając zgodnie z potrzebami całej społeczności lokalnej, nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli. Oceniając legalność zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu W. D. zauważyć należy, że w świetle zebranego w sprawie materiału nie wynika, aby Rada zobowiązana dyspozycją art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 151, poz. 139) wnikliwie rozpatrzyła jego zarzuty. Z uzasadnienia oraz z materiałów sprawy nie wynika, aby Rada przeznaczając działkę skarżących oznaczoną nr [...] w całości pod ciąg pieszo jezdny wykazała, że jest to rozwiązanie bądź jedynie możliwe, bądź też optymalne w danej sytuacji. Powołane przesłanki funkcjonalne i historyczne nie przemawiają w okolicznościach sprawy za uznaniem tego rozwiązania za optymalne. Nie wskazanie innych wariantów przebiegu tej ulicy [...], w sytuacji gdy w pobliżu przebiega droga lokalna, a są także inne niezabudowane działki nie pozwala na ich ocenę. Ponadto w uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że przedmiotowa droga "nie narusza na głębokość ok. 2 m budynków mieszkalnych w działkach [...]", podczas gdy nie chodzi o te działki, lecz o działki [...], powstałe w wyniku podziału działki nr [...] i jak wynika ze złożonego przez skarżącego na rozprawie wyrysu mapy ewidencyjnej na działce nr [...] znajduje się część budynku skarżącego. Zatem uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie odnosi się do istniejącego stanu faktycznego. W uchwale także zacytowano niepełny zapis projektu planu co do obszaru oznaczonego symb. 33KX, który brzmi "Stary przebieg ul. [...] – odc. zastępowany nowym przebiegiem wraz z dojazdem do oczyszczalni ścieków". Gmina nie wyjaśnia, co oznacza odc. zastępowany nowym przebiegiem, twierdząc, że uwzględnia jedynie istniejącą ulicę [...]. W tej sytuacji zauważyć należy, że zaskarżona uchwała wbrew regulacji art. 24 ust. 3 cyt. ustawy nie zawiera wystarczającego uzasadnienia, które jest szczególnie ważne wówczas, gdy rada gminy odrzuca wniesiony zarzut. Chodzi bowiem o to, aby rada rozpatrując zarzut wyjaśniła wszystkie okoliczności sprawy, tak aby można było jednoznacznie rozstrzygać czy w danym przypadku został, czy nie został naruszony interes prawny skarżącej. Nie wyjaśnienie czy możliwe jest inne rozwiązanie planistyczne oraz podanie niezgodnych ze stanem faktycznym okoliczności uniemożliwia ocenę, czy Gmina działała w granicach przysługującego jej na podstawie art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym władztwa planistycznego. Ujawnione naruszenie prawa powoduje stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).