IV SA/Wa 295/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Wanda Zielińska - Baran, Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska, sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.), Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi K. i I. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów - oddala skargę - Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją z dnia [...] listopada 2004r Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] w wyniku rozpoznania odwołania I. i K. małżonków L. od decyzji Prezydenta m. R. z dnia [...] sierpnia 2004r orzekającej o odmowie wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków m. R. dróg wewnętrznych i ich oznaczenia na mapach symbolem "dr" na działkach Nr [...] i [...] z [...], obręb [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I Instancji . W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zauważono, iż bezsporny jest fakt obciążenia działek Nr [...] i [...] - stanowiących własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym [...] Wytwórni [...] S.A w upadłości - służebnością gruntową przejazdu na rzecz między innymi działek nr [...] i nr [...] stanowiących własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym K. i I. L.. Służebność ta - jak wynika z wpisu do księgi wieczystej polega wprost na prawie korzystania z dróg wewnętrznych przebiegających przez działki Nr [...] i [...] w celu umożliwienia każdo -czesnemu użytkownikowi wieczystemu nieruchomości władnącej dojazdu środków transportowych, "przy czym przejazd powinien odbywać się najkrótszą drogą , bez możliwości parkowania i zatrzymywania się pojazdów." Służebności gruntowych nie ujawnia się jako danych ewidencyjnych w operacie ewidencji gruntów i budynków, co wynika z art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 Prawo geodezyjne i kartograficzne( tj. Dz.u. z 2000 Nr 100, poz. 1086 ze zm.)- zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym. Ponadto zgodnie z wywodami rozstrzygającego organu o oznaczeniu użytku gruntowego symbolem "dr" w przedmiotowej ewidencji nie decydują wpisy w księdze wieczystej określające sposób korzystania z nieruchomości. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] w niniejszej sprawie ma zastosowanie pkt 3 ppkt 7a załącznika Nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 -w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz.u. Nr 38, poz. 454) zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 29 marca 2001r. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu " Grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia .Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego" Według zaskarżonej decyzji oznaczenie działek Nr [...] i [...] " tereny przemysłowe" - symbol " Ba" jest zgodne z faktycznym stanem użytkowania terenu. W złożonej skardze K. i I. L. domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji . W ocenie skarżących zaskarżona decyzja, wbrew obowiązkowi wynikającemu z § 68 pkt 3 ust 7 lit a rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r - oraz z pkt 3 ust 7 lit a załącznika nr 6 do tego rozporządzenia przesądza , iż [...] Wytwórnia [...] SA w R. w upadłości jest zwolniona z wydzielenia dróg wewnętrznych z działek nr [...] i nr [...] a następnie ich zaewidencjonowania, po uprzednim ich urządzeniu na gruncie " Tymczasem z powołanych przepisów wynika, że do użytku gruntowego o nazwie " drogi" zalicza się grunty w granicach pasów dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych( obecnie tj. Dz.u z 2004r - Nr 204,poz. 2086 ze zm.) - zwaną dalej ustawą o drogach publicznych. Art. 8 ust 1 tej ustawy stanowi zaś ,,że drogi wewnętrzne to między innymi drogi dojazdowe do obiektu użytkowanego przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc i do nieruchomości skarżących na których prowadzą oni działalność gospodarczą pod nazwą [...]" [...]". W pismach procesowych z dnia 1 czerwca 2005r i 14 czerwca 2005r skarżący podkreślili, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art.20 ust 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i podnosili, że ich żądania mają podstawę w art. 30 ust.1 tego aktu prawnego. Powoływali się także na " wydzielenie z działek przyległych do działki nr [...] działki nr [...]". W ocenie skarżących "w takiej samej sprawie" organy administracji publicznej stosują różne kryteria. W szczególności odmówiono w niniejszej sprawie wydania orzeczenia "na podstawie art. 97 ustawy z dnia 21.08.1997 o gospodarce nieruchomościami" "mocą, którego nastąpi wydzielenie z działek nr [...] i [...] działek stanowiących drogę w celu dojazdu do działek skarżących nr [...] i [...]". Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku skarżący sprecyzowali treść skargi wyjaśniając, iż ich żądanie oparte jest na powołanym wyżej przepisie Z przepisu tego wynika bowiem ich interes prawny do żądania wydzielenia dróg poprzez podział nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje. Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają bowiem prawa. Przede wszystkim wypada zauważyć, że podmiot żądania zwartego we wniosku skarżących z dnia 15 czerwca 2004r, do którego ustosunkowały się organy obu instancji został jednoznacznie sprecyzowany i dotyczył wszczęcia postępowania administracyjnego w celu wprowadzenia do ewidencji gruntów dróg wewnętrznych na działkach nr [...] i [...]. Skoro orzekające w niniejszej sprawie organy ustosunkowały się jedynie do kwestii objętych tak sprecyzowanym wnioskiem, to nieporozumieniem jest powoływanie się skarżących w toku postępowania sądowego na argumentacje opartą na treści art. 30 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, czy też art. 97 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r o gospodarce nieruchomościami( tj. Dz. U. z 2004r Nr 261.poz. 2603 ze zm.). W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie rozstrzygano bowiem tych zupełnie odrębnych spraw - tj. o rozgraniczeniu, czy też o podział nieruchomości. Zważywszy na przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego podkreślić należy, że dane wpisywane do ewidencji gruntów nie kształtują nowego stanu prawnego, a jedynie odzwierciedlają stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej i ustanowiony w innym trybie. Ewidencja gruntów w ujęciu art. 20, 22, 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego jest w istocie tylko urzędowym zbiorem informacji. Zmian przedmiotowych i podmiotowych w tej ewidencji właściwe organy nie mogą dokonywać według własnego uznania, ale wpisują je w oparciu o szczegółowo określone przez prawo tytuły (por. nr § 12 i 46 powoływanego już rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r.) Oczywiste jest zatem, iż poprzez zgłoszenie żądanie wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów nie można osiągnąć celu w postaci dochodzenia, czy udowadnienia określonych uprawnień do danej nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 1998 sygn. akt II SA 766.98 LEX Nr 412/98, wyrok NSA z dnia 27 października 1998 sygn. akt II SA 1094/98 LEX 41305 wyrok NSA z dnia 20 listopada 1998 sygn. akt II SA 914/98 LEX 41816, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2001 sygn. akt II SA 2099/00 LEX nr 82005 i wiele innych). Wydaje się, iż wskazanej specyfiki i znaczenia ewidencji gruntów nie dostrzegają skarżący. Ich wypowiedzi w niniejszej sprawie wskazują bowiem iż rozpoznanie zgłoszonego przez nich wniosku traktowali jako środek mający prowadzić do zapewnienia możliwości realizacji dojazdu do ich działek [...] i [...] przez działkę nr [...] i [...], którego zostali, jak podkreślali pozbawieni. Zaznaczenia wymaga, że skarżący domagając się wprowadzenia przedmiotowych zmian do ewidencji gruntów nie oparli tego żądania na już istniejącym tytule, który zgodnie z regułami prowadzenia tej ewidencji stanowi podstawę dla właściwego organu ich dokonywania. Z wypowiedzi skarżących w toku postępowania sądowego wynika, że oczekują on dopiero podziału nieruchomości, w celu " wydzielenia " i "urządzenia" potrzebnych im dróg. Wbrew stanowisku skarżących zaskarżona decyzja w powyższych kwestiach wcale się nie wypowiada. W zaskarżonej decyzji słusznie zauważono, że zakres danych podlegających ujawnieniu w ewidencji gruntów - określa art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dane te istotnie nie obejmują służebności gruntowych. Zgodzić się też trzeba, że treść wpisów do księgi wieczystej dotyczących konkretnej służebności gruntowej nie mogła decydować o wymogu wprowadzenia na nieruchomości obciążonej służebnością symbolu "dr". Zasady oznaczenia użytków gruntowych odpowiednimi symbolami wynikają bowiem z powoływanych w zaskarżonej decyzji przepisów wykonawczych do Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Sąd podziela przy tym podaną w zaskarżonej decyzji interpretacje tych przepisów w zakresie związanym z przedmiotem niniejszej sprawy. W szczególności podnieść trzeba, iż w niniejszej sprawie rozstrzygający organ słusznie powołał się na zapis pkt. 3 ppkt 7 in fine załącznika nr 6 do cytowanego już rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r . Zdanie ostatnie pkt 3 ppkt 7 wskazanego załącznika jako norma szczególna w stosunku do wcześniejszej części pkt 3 ppkt 7 (akcentowanej przez skarżących) ma rozstrzygające znaczenie (wyprzedza normę ogólną wynikającą z wcześniejszego zapisu). Ponadto skarżący przecież wcale nie twierdzili, że na nieruchomościach obciążonych służebnością jest już urządzona droga wewnętrzna w rozumieniu art. 8 ust 1 ustawy o drogach publicznych, a dopiero oczekują dokonania czynności, które mogą do tego doprowadzić. Co do wskazania przez skarżących na kłopoty z realizacją przez nich ograniczonego prawa rzeczowego w postaci opisanej służebności, to racją ma organ I instancji wskazując drogę przed sądem powszechnym. Organ ten słusznie też zauważył, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą podlegać zmianie z urzędu lub na wniosek tylko ściśle określonych podmiotów (vide § 46 w związku z § 10 i 11 powołanego rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r), a skarżących do tej kategorii podmiotów w niniejszej sprawie zaliczyć nie można. W ocenie Sądu skarżący przeoczyli też, że interes prawny jest badany zawsze odrębnie dla każdego rodzaju sprawy. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.).