IV SA/Wa 295/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić przywrócić terminu do wniesienia skargi. J. K. wniosła w dniu 2 lipca 2009 r. (koperta, k. 3) skargę do Sądu na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. Powyższą decyzją Wojewoda [...], zakresie w niej określonym, stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] września 1954 r. Jednocześnie skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2009 r. podała okoliczność, iż po otrzymaniu tej decyzji zwróciła się ze stosownym wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] września 1954 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N., gdyż w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. wskazano samorządowe kolegium odwoławcze jako właściwe do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca nadmieniła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. przekazało wniosek Wojewodzie [...] jako organowi właściwemu do jego załatwienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest nie jest zasadny. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, zaś art. 87 § 2 p. p. s. a. stanowi, że w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie do art. 53 § 1 p. p. s. a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Strona uchybiła terminowi do wniesienia skargi, gdyż zaskarżona decyzja z dnia [...] lutego 2009 r. została jej doręczona w dniu 13 lutego 2009 r. Termin ten upłynął więc w dniu 17 marca 2009 r., natomiast skargę wniesiono w dniu 2 lipca 2009 r. W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (w tym przypadku - terminowego wniesienia skargi). Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB 78/05). Skarżąca nie doznała w ocenie Sądu w ogóle żadnej przeszkody do wniesienia skargi w terminie. Niewniesienie skargi w terminie nie było przypadkowe. Skarżąca zgodziła się z treścią zaskarżonej decyzji, gdyż zastosowała się do zawartego w niej stanowiska, iż właściwe do rozstrzygnięcia sprawy jest samorządowe kolegium odwoławcze. Okoliczność, iż późniejsze rozstrzygnięcie samorządowego kolegium odwoławczego nie satysfakcjonuje skarżącej nie może być przesłanką do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2009 r. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p. p. s. a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.