IV SA/Wa 2953/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP skarżący T. H. – wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu skarżący podał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uchroni go przed wydaleniem z terytorium RP do [...]. Podniósł także, że gdy dojdzie do jego wydalenia przed rozpoznaniem sprawy to ewentualny wyrok Sądu uchylający zaskarżoną decyzję pozbawiony będzie swojej funkcji, ponieważ skarżący nie będzie już pozostawał pod jurysdykcją RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwaną dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, ze względu na charakter zaskarżonego aktu nie zachodzą przesłanki o których mowa w powyższym przepisie. Przede wszystkim należy mieć na względzie, że przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP wydana na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Podniesiony we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji argument nie może zostać uwzględniony, bowiem zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. Brak też podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium RP (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. II OZ 701/12,). W kwestionowanej decyzji trudno bowiem upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro wydalenie skarżącego lub obowiązek opuszczenia terytorium RP może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Instytucja ochrony tymczasowej ma chronić stronę przed możliwością powstania sytuacji, wywołanej wykonaniem decyzji, która doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wystąpienie, w efekcie wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, ustawowego obowiązku z art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, nie powoduje ani znacznej szkody, ani też trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji cudzoziemca. Skoro w sprawie nie występują przesłanki, które dawałyby podstawę do uwzględnia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji a zaskarżona decyzja bezpośrednio nie skutkuje wydalenia cudzoziemca z terytorium RP, wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji.