IV SA/Wa 296/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez S.S. decyzją z dnia [...] listopada 2013r. (nr [...]) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013r. (nr [...]) ) o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stan faktyczny sprawy jest następujący : Skarżący S.S. (obywatel Republiki [...]) złożył w dniu [...] stycznia 2011r. do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011r., nr 264, poz. 1573 ze zm.). Oświadczył, że pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską – M.S. od dnia [...] marca 2007r. We wniosku cudzoziemiec podał, że przybył do Polski w lutym 2007r. (na podstawie wizy ważnej do dnia [...] stycznia 2011r.), mieszka i pracuje w G. Jednocześnie w pkt E V wniosku (podróże i pobyty zagraniczne w okresie ostatnich 5 lat) podał, że odwiedzał żonę w N. kilka razy (ostatni raz przebywał w N. przez okres 10 dni w lipcu 2010r.). W toku postępowania w tej sprawie organ ustalił, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. odmówił udzielenia skarżącemu zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] października 2011r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ przyjął bowiem, że skarżący nie spełnił jednego z warunków do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie w Polsce, określonego w art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem organu cudzoziemiec nie wykazał, że faktycznie zamieszkuje na terytorium Polski wraz z żoną przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Żona skarżącego mieszka na stałe w N., studiuje na Uniwersytecie [...] w N. i pracuje jako opiekunka dzieci. Organ podkreślił, że pozostawanie cudzoziemca w związku małżeńskim z obywatelką Polski nie uzasadnia udzielenia skarżącemu (jej mężowi) zezwolenia na zamieszkanie w Polsce, jeżeli związek ten nie uzasadnia dalszego faktycznego zamieszkiwania cudzoziemca w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zarzucił bowiem Wojewodzie niedostateczne wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, dotyczących zwłaszcza faktycznego miejsca zamieszkania cudzoziemca i jego żony. Organ pierwszej instancji, po ponownym rozpoznaniu tej sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2013r. odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] listopada 2013r. wydaną na podstawie 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6, art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b oraz art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy oparł swoją decyzję o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski na trzech przesłankach : 1) uznał, że skarżący w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek zawierający fałszywe informacje oraz zeznał nieprawdę (art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a) i b) ustawy o cudzoziemcach), ponieważ we wniosku podał, że wyjechał z Polski do N. w lipcu 2010 r. na około 10 dni i w ten sposób zataił pobyt w N., natomiast podczas przesłuchania w dniu [...] października 2013r. zataił pobyt w N. (co najmniej do jesieni 2011r.); ustalenie to organ poczynił na podstawie zeznań świadków oraz na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu z wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się w Polsce (m.in. zeznań skarżącego z dnia [...] lipca 2010r., który wówczas podał, że mieszka z żoną w N. od około 2 lat, treści odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji z [...] sierpnia 2010r. o odmowie udzielenie zezwolenia na osiedlenie się w Polsce, w którym podał, że przebywa na stałe na terytorium N., oraz pisma pełnomocnika strony z którego wynika, że przebywa on w N. do marca 2012r.); 2) przyjął, że skarżący przebywa na terytorium Polski nielegalnie (art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach), ponieważ wniosek o udzielenie zezwolenie na zamieszkanie w Polsce złożył z uchybieniem terminu określonego w art. 61 ust. 1 ustawy i nie opuścił terytorium RP przed upływem ważności posiadanej w dniu składania wniosku wizy, tj. z dniem [...] stycznia 2011r.; 3) uznał, że skarżący nie spełnił wymagania, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Uzasadniając tę część rozstrzygnięcia organ podkreślił, że w toku postępowania nie zakwestionowano prawdziwości związku małżeńskiego skarżącego lecz stwierdzono, że nie uzasadnia on pobytu cudzoziemca w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Skarżący oraz jego żona na stałe mieszkają bowiem w N., a do Polski przyjeżdżają do jego teściowej w odwiedziny. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie o odmowie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się w Polsce, przede wszystkim na treści zeznań świadków, w szczególności : G.R. (z dnia [...] sierpnia 2012r. i z dnia [...] grudnia 2012r.), E.S., W.M., M.J. (z dnia [...] stycznia 2011r.) oraz S.S. (z dnia [...] maja 2013r.), którzy oświadczyli, że cudzoziemiec wraz z żoną mieszka na stałe w N., a do Polski przyjeżdża sporadycznie w celu odwiedzin teściowej. Organ podkreślił, że z powyższych zeznań sąsiadów i członków rodziny żony skarżącego wynika, że skarżący i jego żona M.S. na stałe przebywają poza granicami kraju. Zdaniem organu zeznania niektórych sąsiadów dotyczące miejsca pobytu skarżącego nie są wiarygodne w świetle zeznań G.R., która w dniu [...] grudnia 2012r. oświadczyła, że teściowa cudzoziemca "kazała mi mówić różne rzeczy na dzisiejszym przesłuchaniu – miałam mówić, że oboje [...] tutaj mieszkają [...]". Organ nie dał wiary zeznaniom : teściowej skarżącego S.S. (z dnia [...] stycznia 2011r., z dnia [...] sierpnia 2012r i z dnia [...] listopada 2012r.), K.J., I.A. oraz M.G. (z dnia [...] listopada 2012r.), według których skarżący i jego żona mieszkają na stałe w Polsce, a M.S. bywa w N. okazjonalnie. W ocenie organu z całokształtu okoliczności faktycznych sprawy nie wynika, aby skarżący i jego żona prowadzili wspólne gospodarstwo domowe w Polsce. M.S. na stałe mieszka i pracuje w N. przynajmniej od 2007r. Skarżący w żaden sposób nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby jego pobyt w Polsce bez małżonki i wspólnego prowadzenia z nią gospodarstwa domowego. Zdaniem organu sporadyczny pobyt cudzoziemca w Polsce nie stanowi wystarczającej podstawy do udzielenia zezwolenia. Skarżący w skardze na tę decyzję zarzucił organowi odwoławczemu : 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach przez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione stwierdzenie, że małżeństwo z obywatelką polską nie jest jedyną okolicznością mającą znaczenie dla wydania zezwolenia na zamieszkanie w Polsce oraz naruszenie art. 57 ust. 3 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 8 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych sprawy, niepełną ocenę materiału dowodowego, m.in. zaniechanie ponownego przesłuchania wnioskodawcy i jego żony na okoliczność jak wygląda aktualnie sytuacja życiowa małżonków. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności, o których mowa w art. 54 ustawy o cudzoziemcach, która mogłaby stanowić podstawę wydania decyzji o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie w Polsce. Jego małżeństwo zostało zawarte ponad 5 lat temu i układa się pomyślnie. Cudzoziemiec podał, że jego centrum życiowe znajduje się w Polsce (w G. mieszka wspólnie z teściową). Podkreślił, że jak wynika ze świadectwa pracy od [...] września do [...] grudnia 2010r. skarżący zatrudniony był w Polsce, a zatem logiczne jest, że przed podjęciem pracy musiał przebywać na terenie Polski przez jakiś czas aby owo zatrudnienie znaleźć . W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, został spełniony warunek, o którym mowa w art. 53 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie strony skarżącej organ naruszył ponadto przepis art. 57 ust. 3 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że nie można odmówić udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony małżonkowi obywatela polskiego, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby którakolwiek z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 7-9 tej ustawy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest nieuzasadniona, choć nie wszystkie ustalenia organu stanowiące podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie są prawidłowe. Trzeba przypomnieć, że skarżący domagał się udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie w Polsce powołując się na to, że od [...] marca 2007r. pozostaje w związku małżeńskim z M.S., która posiada obywatelstwo polskie. Organ drugiej instancji oparł decyzję o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski na trzech przesłankach, określonych w : 1) art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach (przyjął, że zawarcie związku małżeńskiego nie uzasadnia zamieszkiwania skarżącego na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące), 2) art. 57 ust. 1 pkt 9 (stwierdził, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski nielegalnie), 3) art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a i b (uznał, że cudzoziemiec w postępowaniu o udzielenie zezwolenia złożył wniosek zawierający fałszywe informacje i zeznawał nieprawdę). Sąd podkreśla, że każda z przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Polski stanowi samodzielną podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi, określona w art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, przesłanka udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce. Przepis ten stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli ta okoliczność uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W świetle tego przepisu uzasadnieniem zamieszania cudzoziemca ubiegającego się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce jest jego zamiar przebywania w Polsce wraz ze współmałżonkiem – obywatelem polskim, utrzymywanie więzi małżeńskich, prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. To z kolei prowadzi do wniosku, że taka potrzeba wspólnego zamieszkania w Polsce wchodzi grę tylko wówczas, gdy współmałżonek – obywatel polski – zamieszkuje w Polsce i współmałżonkowie prowadzą tam wspólne gospodarstwo domowe. Innymi słowy – dla uzyskania zezwolenia na zamieszkanie w Polsce nie wystarcza samo pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem polskim. Istotne są okoliczności związane z drugim małżonkiem – obywatelem polskim, wspólne zamieszkiwanie małżonków, prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. Tymczasem już we wniosku o udzielenie zezwolenia skarżący podał, że jego żona zamieszkuje i studiuje w N. Skarżący ją tam odwiedza. Z akt sprawy nie wynika, iżby po zawarciu związku małżeńskiego w 2007 roku współmałżonkowie prowadzili w Polsce wspólne gospodarstwo domowe. W tej sytuacji jest oczywiste, że małżeństwo skarżącego z obywatelką polską nie uzasadnia jego zamieszkiwania na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące, a więc że przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 6 nie została w tym przypadku spełniona. Sąd jeszcze raz podkreśla, że udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach ma służyć umożliwianiu prowadzenia przez małżonków życia rodzinnego w Polsce w wymiarze dłuższym niż 3 miesiące. Zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony ma umożliwić cudzoziemcowi realizację celu związanego z okolicznością, na którą się powołuje. Trzeba dodać, że okoliczność, iż małżonka skarżącego przebywa na stałe w N. i że małżonkowie nie prowadzili i nie prowadzą w Polsce wspólnego gospodarstwa domowego została również potwierdzona na podstawie innych dowodów zgromadzonych w sprawie (np. zeznania samej małżonki oraz innych świadków). Z zeznań świadka E.S. wynika, że małżonkowie byli w Polsce około 2 miesiące, jedynie w okresie zawarcia związku małżeńskiego i w 2009r., dłużej razem w Polsce nie zamieszkiwali. O tym, że małżonkowie nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego w Polce świadczy ponadto to, że ich zeznania oraz zeznania teściowej skarżącego, dotyczące kosztów utrzymania są niespójne i wzajemnie się wykluczają. Sąd nie uznaje natomiast za zasadne przyjęcie przez organ za podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie okoliczności wymienionych w przepisie art. 57 ust. 1 pkt 6 i pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Przepis art. 57 ust. 1 pkt 6 stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jeżeli : a) w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, b) zeznał nieprawdę lub zataił prawdę, albo w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał. Sąd podkreśla, że przepisu tego nie można interpretować w ten sposób, że wprowadza on generalne wymaganie "prawdomówności" wnioskującego o udzielenie zezwolenia. Podstawą odmowy udzielenia zezwolenia może być, zdaniem Sądu, podanie tylko takich fałszywych informacji, albo złożenie nieprawdziwych wyjaśnień, które dotyczą okoliczności mających istotne znacznie dla rozstrzygnięcia danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 636/08; z dnia 16 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 399/07; z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 125/07; z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 488/06). W przypadku wnioskowania o udzielenie zezwolenia na podstawie przepisu art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, istotnymi okolicznościami dla sprawy są : fakt małżeństwa z obywatelem polskim, zamieszkanie współmałżonka - obywatela polskiego w Polsce, stanowiące uzasadnienie zamieszkiwania cudzoziemca (wnioskodawcy) w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące i jeżeli cudzoziemiec przebywa w Polsce w chwili złożenia wniosku – legalność jego pobytu w Polsce. Organ zarzucił wnioskodawcy, że ten we wniosku i w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie podał nieprawdziwe informacje dotyczące jego zamieszkiwania w Polsce i w N. w okresie przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia oraz informacje dotyczące zatrudnienia w Polsce. W świetle tego co wyżej powiedziano, okoliczności te nie mają istotnego znaczenia dla oceny zasadności wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Sąd nie uznaje również za uzasadnione przyjęcie przez organ, że w rozpoznawanym przypadku zachodzi negatywna przesłanka udzielenia zezwolenia na zamieszkanie określona w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Organy nie wykazały bowiem dostatecznie, że wnioskodawca przebywa na terytorium Polski nielegalnie. Z przepisu art. 57 ust. 1 pkt 9 wynika, że legalny pobyt wnioskodawcy w Polsce stanowi negatywną przesłankę udzielenia mu zezwolenia wtedy, gdy przypada na okres ubiegania się o takie zezwolenie, w szczególności na dzień orzekania w sprawie o udzielenie zezwolenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył wniosek [...] stycznia 2011r. i w tym czasie posiadał wizę pobytową w Polsce, ważną do dnia [...] stycznia 2011r. W chwili złożenia wniosku skarżący przebywał więc w Polsce legalnie. Organ kierując się jedynie faktem, że skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia nie zachowując terminu do złożenia wniosku przewidzianego w art. 61 ust. 1 ustawy uznał, że skarżący przebywał w Polsce nielegalnie. To stwierdzenie nie zostało poparte żadnymi dowodami wskazującymi, że skarżący rzeczywiście przebywał nielegalnie w Polsce po 18 stycznia 2011r., czyli po upływie terminu ważności tego wizy. O tym nie świadczy bowiem ani sam wniosek w którym skarżący podaje, że w chwili jego złożenia przebywa w Polsce, ani też zeznania świadków, z których wynika jedynie, ze skarżący od czasu do czasu przyjeżdża do Polski. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 pkt 6 nie jest uzasadniony. Nie jest także uzasadnione stanowisko skarżącego, że wystarczającą podstawą do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy jest pozostawanie w "prawdziwym", nie fikcyjnym związku małżeńskim z obywatelem polskim. Ustalenie przez organ, że małżeństwo cudzoziemca z obywatelem polskim nie zostało zawarte w celu obejścia przepisów dotyczących udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, wyłącza możliwość odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na podstawie przepisu art. 57 ust. 1 pkt 4 i art. 55 ustawy o cudzoziemcach. Wbrew stanowisku strony skarżącej, nie oznacza to jednak, że organ nie jest uprawniony do badania czy zachodzą inne, określone w przepisie art. 57 ustawy o cudzoziemcach, negatywne przesłanki uzasadniające odmowę udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Jak już bowiem powiedziano, każda z ustawowych przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Polski stanowi samodzielną podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. Trzeba również dodać, że nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisu art. 57 ust. 3 przez jego niezastosowanie, ponieważ przepis ten nie dotyczy skarżącego. Uzasadnione są natomiast zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 7 i 80 k.p.a.). Zdaniem Sądu te naruszenia nie miały jednak istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia, ponieważ są jedynie uzasadnione w zakresie dotyczącym okoliczności związanych z przesłankami odmowy udzielenia zezwolenia określonymi w przepisie art. 57 ust. 1 pkt 6 i 9 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Sądu prawidłowe są natomiast ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zastosowania przez organ przepisu art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Okoliczności faktyczne wskazujące, że określona w tym przepisie przesłanka udzielenia zezwolenia na zamieszkanie w Polsce nie zaistniała, nie budzą wątpliwości. Zaistnienie zaś tej negatywnej przesłanki, co należy jeszcze raz podkreślić, stanowi dostateczną podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. Zdaniem Sądu organy, wbrew stanowisku skarżącego, wzięły pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Okoliczności te (pozostawanie w związku małżeńskim, prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego w Polsce) zostały przez organy wyjaśnione i uwzględnione, przy czym subsumcja tak ustalonego stanu faktycznego pod znajdujące zastosowanie normy prawa materialnego dokonana w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów i z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania musiała doprowadzić organ do jednoznacznej konkluzji uzasadniającej odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie powołanego przepisu art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Sąd stwierdza, że podnoszone przez skarżącego zarzuty nie podważają zatem wskazanych przez organy logicznych, wzajemnych powiązań między wszystkimi wcześniej wymienionymi okolicznościami, które wyeksponował zwłaszcza organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji. Nie sposób więc zarzucić przekroczenie przez organy granicy swobodnej oceny dowodów zakreślonej w art. 80 K.p.a. Przeciwnie, organy obu instancji, celem wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przeprowadziły postępowanie w sposób obiektywny i pełny, bez naruszenia norm procedury - powołując w decyzji prawidłową - ustawową podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia, a w jego uzasadnieniu wskazując dokładnie fakty, które uznano za udowodnione, a także dowody, którym dano wiarę i przyczyny, dla których organy odmówiły wiarygodności innym dowodom. Sąd zauważa, że w toku postępowania w tej sprawie kilkakrotnie przesłuchano cudzoziemca oraz jego żonę. Organy obu instancji oceniły te zeznania i ocena ich - jak już powiedziano - nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 k.p.a. Prawidłowo wywiedziono, że zeznania cudzoziemca i jego żony (z dnia [...] kwietnia 2011r. i z dnia [...] kwietnia 2012r.) są niekonsekwentne i nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, a zwłaszcza w zeznaniach sąsiadów : G.R., E.S., W.M., M.J. oraz S.S. a także w zeznaniach skarżącego i jego żony złożonych w postępowaniu o udzielenie skarżącemu zezwolenia na osiedlenie się w Polsce. W świetle tych dowodów, okoliczności życia małżonków, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach nie budzą wątpliwości. Trzeba dodać, że fakt, zatrudnienia skarżącego w Polsce w okresie od 2010r. nie ma znaczenia dla oceny zaistnienia tej przesłanki. Zatrudnienie skarżącego w Polsce (przez kilka miesięcy w 2010r.) nie dowodzi, bo nie może dowodzić, że to w Polsce znajduje się centrum wspólnych spraw życiowych jego i jego żony. Reasumując, prawidłowe jest stanowisko organu, że skarżący nie prowadzi życia rodzinnego (małżeńskiego) w Polsce, ośrodek spraw życiowych obojga małżonków znajduje się bowiem w N. Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.