IV SA/Wa 2960/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: 1. zwolnić J. K. od kosztów sądowych. 2. ustanowić dla J. K. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy. W dniu 1 grudnia 2017 r. J. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w sprawie z jego skargi na postanowienie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] września 2017 r. nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie spełnienia warunków o jakich mowa w ustawie o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. W złożonym, na urzędowym formularzu, wniosku Skarżący podał, że jest osobą schorowaną, utrzymuje się z renty w wysokości 1341,89 zł netto, posiada spółdzielcze własnościowe praw do lokalu o pow. 35,8 m2, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Do wniosku dołączył kopię dowodu wpłaty za gaz w kwocie 199 zł, dowodu zapłaty za prąd w kwocie 161,22 zł, kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, kopię decyzji o waloryzacji renty, kopię informacji ze spółdzielni mieszkaniowej o wysokości czynszu – 271,31 zł, kopie faktur za zakup leków, kopie postanowień sądów o przyznaniu mu prawa pomocy. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z art. 245 § 2 Ppsa prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W ocenie Referendarza Skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ze złożonego wniosku oraz nadesłanych kopii dokumentów wynika, że J. K. utrzymuje się wyłącznie z renty w kwocie netto 1341,89 zł. Z tej sumy musi utrzymać mieszkanie, zapewnić wyżywienie, oraz ponieść koszty leczenia. Z decyzji – orzeczenia o stopniu niepełnosprawności - wynika, że Skarżący wymaga konieczności zaopatrzenia w przedmioty ułatwiające jego funkcjonowanie, wymaga korzystania m.in. z usług terapeutycznych i rehabilitacyjnych oraz konieczności stałej lub długotrwałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Skarżący dołączył kopie rachunków/faktur z aptek, z których wynika, że w miesiącu październiku na same leki wydał ponad 420 zł. Okoliczność ta wskazuje, że Skarżący ponosi również znaczne, w stosunku do jego dochodu, koszty leczenia. Z otrzymywanego świadczenia rentowego Skarżący ponosi również koszty utrzymania mieszkania, w kwocie 271,31 zł miesięcznie, koszty mediów (gaz, prąd – w kwocie ok 360 zł za 2 miesiące). Z pozostałej sumy pieniężnej Skarżący musi zapewnić sobie wyżywienie, odzież. Biorąc pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, należy stwierdzić, że uzyskiwany przez niego dochód nie pozawala na wygospodarowanie dodatkowych środków. Skarżący jako osoba starsza, w stosunku do której orzeczono o stopniu niepełnosprawności, nie ma również dodatkowych możliwości zarobkowych. Nie ma również majątku z którego mógłby sfinansować swój udział w postępowaniu sądowym Wobec tego spełnione zostały przesłanki umożliwiające przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.