IV SA/Wa 2971/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w części dotyczącej odmowy nadania L. K. statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej i wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany, natomiast w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy uchyliła ww. decyzję i umorzyła postępowanie organu I instancji. Decyzją zostały objęte również małoletnie dzieci strony K. I. i D. I. Decyzja ta została wysłana do strony na adres Strzeżonego Ośrodka dla Cudzoziemców w K. Przesyłkę zwrócono w dniu 23 października 2013 r. z adnotacją, że stronę zwolniono w dniu 11 października 2013 r. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w K. W dniu 29 listopada 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) L. K. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W treści skargi zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarżąca poinformowała, że wniosek o zwolnienie jej z ośrodka złożył Komendant Straży Granicznej. Nie można zatem uznać, iż świadomie zmieniła miejsce pobytu na terytorium Polski, uniemożliwiając organowi administracji doręczenie decyzji. Mając na uwadze groźby krewnych, po opuszczeniu ośrodka zajęła się znalezieniem bezpiecznego miejsca, aby ukryć siebie i dzieci. Nie była w stanie myśleć o formalnościach, takich jak zawiadomienie o nowym miejscu pobytu, jak również obawiała się, że informacja ta może zostać przekazana komuś niepowołanemu. Na uchybienie terminu wpływ miał również zły stan zdrowia skarżącej, związany z występowaniem zespołu stresu pourazowego. W ocenie skarżącej, do uchybienia terminowi doszło bez jej winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jak stanowi art. 87 § 1-4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W niniejszej sprawie ostatni dzień terminu do wniesienia skargi, liczonego od dnia 23 października 2013 r., tj. od dnia zwrotu przesyłki ze Strzeżonego Ośrodka dla Cudzoziemców w K., przypadł na dzień 22 listopada 2013 r. Przyjąć należy, że najwcześniej tego dnia mogła ustąpić przyczyna uchybienia terminu, zatem siedmiodniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał z dniem 29 listopada 2013 r. Tego dnia skarżąca wniosła za pośrednictwem organu skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu został więc przez skarżącą zachowany. Przechodząc do oceny wystąpienia pozostałych przesłanek przywrócenia uchybionego terminu, stwierdzić należy, że stosownie do art. 41 § 1 i 2 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Zauważyć również trzeba, że przepis art. 8 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Ponadto, zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że organ w toku postępowania nie pouczył skarżącej o obowiązku zawiadomienia go przez stronę o zmianie swego adresu oraz o konsekwencjach niedopełnienia tego obowiązku. Skarżąca wniosła zatem skargę po upływie terminu bez swojej winy, co skutkuje przywróceniem uchybionego terminu. Z tych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.