IV SA/Wa 2977/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Geodeta Kraju decyzją z [...] września 2017 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 158 § 1, w związku z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] Nr [...] z [...] września 2016 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z [...] 2015 r., znak: [...], orzekającą o odmowie zatwierdzenia projektu zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów działki nr [...] o powierzchni 4,5634 ha z obrębu [...] , gmina [...] , przedstawionego na mapie klasyfikacyjnej, stanowiącej dokumentację operatu technicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i wpisanego do tego zasobu pod nr [...] w dniu 25 listopada 2014 r. oraz o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów działek nr [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 0,3897 ha z obrębu [...], gmina [...] . Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z 3 marca 2017 r. A. W. zwrócił się do Głównego Geodety Kraju o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] (dalej: WINGiK) Nr [...] z [...] września 2016 r., wskazując, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ został naruszony art. 153 p.p.s.a. Uzasadniając powyższe strona podniosła, że ww. decyzja została wydana z całkowitym pominięciem jasnych, precyzyjnych wytycznych WSA co do kierunku działania organu zawartych w wyroku z 23 listopada 2015 r. IV SA/Wa 1984/15, de facto w ogóle nie wypełniając tych zaleceń. W ocenie organu, analiza materiału dowodowego nie pozwala stwierdzić, by decyzja WINGiK z [...] września 2016 r., była obarczona wadami z art. 156 § 1 k.p.a., w tym rażącym naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: p.p.s.a. (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Art. 153 p.p.s.a. nie stanowi przepisu materialnego, którego naruszenie mogłoby automatycznie stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Wprawdzie przepis ten określa relację między organem administracyjnym a sądem, sprowadzającą się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy w ramach postępowania, to jednak z uwagi na charakter niniejszego postępowania, którego przedmiotem nie jest badanie prawidłowości postępowania zakończonego ww. decyzją WINGiK z [...] września 2016 r., lecz ocena legalności samej decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., to ewentualne zarzuty co do przeprowadzonego postępowania, nie mogą jeszcze stanowić o rażącym naruszeniu prawa, którego podstawową cechą jest oczywistość wynikająca z decyzji. Oceniając natomiast kwestionowaną decyzję w zakresie jej zgodności z przepisami prawa materialnego, organ wskazał, że podstawą prawną wydania decyzji WINGiK z [...] września 2016 r., była ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, (Dz.U. poz. 1246) dalej: rozporządzenie w sprawie klasyfikacji, rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034), dalej: rozporządzenie egib. Decyzją tą WINGiK utrzymując w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z [...] 2015 r., znak: [...] , ostatecznie orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów działki nr [...] o powierzchni 4,5634 ha z obrębu [...] , gmina [...] , przedstawionego na mapie klasyfikacyjnej, stanowiącej dokumentację operatu technicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i wpisanego do tego zasobu pod nr [...] w dniu 25 listopada 2014 r. oraz o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów działek nr [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 0,3897 ha z obrębu [...], gmina [...] . Na skutek przeprowadzonego postępowania organ wojewódzki nie stwierdził bowiem, aby zaistniały przesłanki powodujące konieczność ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów, w szczególności, aby zmienił się rodzaj użytku gruntowego w granicach działki ewidencyjnej nr [...]. Dodatkowo, po ustaleniu, że na obszarze działek ewidencyjnych nr nr [...], [...] i [...], nie występuje użytek gruntowy podlegający gleboznawczej klasyfikacji gruntów, organ ten stwierdził bezprzedmiotowość postępowania w zakresie tych działek. Główny Geodeta Kraju wskazał, że w operacie ewidencji gruntów i budynków, na dzień złożenia wniosku A. W. o dokonanie zmiany przeznaczenia działki nr [...] obręb [...] (...) z rolnej na łąki trwałe, grunty znajdujące się w obrębie działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 4,9531 ha były ujawnione jako użytki rolne - grunty orne Rlllb o pow. 4,8029 ha i RIVa o pow. 0,0801 ha oraz jako grunty pod rowami (W) o pow. 0,0710 ha. Ponieważ w toku prowadzonego postępowania, na podstawie decyzji Burmistrza [...] z [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], na działki ewidencyjne: nr [...] o pow. 4,5634 ha, nr [...] o pow. 0,1189 ha (działka budowlana), nr [...] o pow. 0,1239 ha (działka budowlana) i nr [...] o pow. 0,1469 ha (działka budowlana), Starosta [...] dokonał wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków zmian w tym przedmiocie (zawiadomienie o zmianie nr [...] z 10 września 2014 r.), tym samym grunty w granicach nowo wyodrębnionych działek budowlanych zostały wyłączone z opracowania gleboznawczej klasyfikacji gruntów, stanowiącego operat techniczny nr [...]. Z wymienionego operatu wynika, że na skutek przeprowadzonych czynności, klasyfikator stwierdził, iż w granicach działki ewidencyjnej nr [...], występują dwie klasy użytku zielonego [PsIV.a i PsIII.a typ "AZ"], dla których określił zasięg konturów klasyfikacyjnych. Dalej organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 23 listopada 2015 r., sygn. akt SA/Wa 1984/15, którym uchylono wcześniejszą decyzję WINGiK Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. znak: [...], zawarł wytyczne wskazując m.in., że sporządzony przez klasyfikatora operat techniczny (tj. nr [...]) stanowi opinię biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a zatem podważenie takiego dowodu generalnie jest możliwe poprzez sformułowanie racjonalnych, uzasadnionych zasadami wiedzy merytorycznych argumentów, bądź poprzez przedłożenie innej opinii sporządzonej przez osobę dysponującą stosownymi kwalifikacjami. Kierując się tymi wytycznymi, WINGiK ponownie rozpatrując odwołanie, zlecił wykonanie opinii w sprawie poprawności sporządzenia operatu nr [...]. Analizy ww. operatu nr [...], dokonał R. C. - gleboznawca specjalista, który w opinii z [...] sierpnia 2016 r. stwierdził, że operat ten wykonano niezgodnie z obowiązującymi przepisami wynikającymi z Rozporządzenia (...) w sprawie klasyfikacji gruntów. Jak wskazał, określenie w operacie (...) błędnych typów i gatunków gleby nie opisanych w urzędowej tabeli klas gruntów wynika z błędnie określonego użytku. W typie gleb bielicowych i płowych pochodzenia mineralnego nie występują trwałe użytki zielone zgodnie z Rozporządzeniem (...) z dnia 12 września 2012 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (...). Na podstawie wyników wizji w terenie i przeprowadzonych badań glebowych stwierdził, że są to grunty orne. W północnej części badanego obszaru włączone do płodozmianu (zamiennie jako łąka), obszar z zagrodami do hodowli drobiu i nasadzenia drzew owocowych. Grunty orne ugorowane (część środkowa i południowa). Grunty orne odłogowane, zakrzaczone, zadrzewione (część środkowo wschodnia). Jednocześnie dodał, że na opisywanym obszarze nie miały miejsca działania degradujące wartość produkcyjną gruntu, teren nie stanowi naturalnego siedliska roślin łąkowych jest częściowo ugorowany i odłogowany. Dokonując oceny prawidłowości decyzji WINGiK Nr [...] z [...] września 2016 r., w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., organ uznał, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby na dzień wydania tej decyzji, występujące w obrębie działki ewidencyjnej nr [...] grunty posiadały niezbędne cechy pozwalające na zaliczenie ich do rodzaju użytku gruntowego - pastwiska trwałe (Ps). Sporządzona na zlecenie WINGiK opinia poprawności operatu nr [...], zawierającego projekt gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla działki ewidencyjnej nr [...], dowodzi, że grunty te, nie straciły swojego dotychczasowego charakteru gruntów ornych, mimo, że obszar działki nr [...] od dłuższego czasu nie jest przeorywany, nastąpił naturalny samosiew traw. Część działki jest ugorowana, część odłogowana zakrzaczona, a przy tym sposób użytkowania działki (...) nie degraduje gruntu i nie wpływa na obniżenie klasy bonitacyjnej gleby. Do gruntów ornych (R) zalicza się bowiem grunty nie tylko poddane stałej uprawie mechanicznej mającej na celu produkcję rolniczą lub ogrodniczą, czy zajęte pod urządzenia i budowle wspomagające produkcję rolniczą lub ogrodniczą i położone poza działką siedliskową, ale także utrzymywane w postaci ugoru lub odłogowane. Organ uznał, że w sytuacji, gdy, to występujący w obrębie działki ewidencyjnej nr [...], stan faktyczny decydował o zaliczaniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych (których cechy gruntów i inne przesłanki określone zostały w załączniku nr 6 do rozporządzenia egib), a następnie o ustaleniu klasy bonitacyjnej gleby ze względu na jej jakość produkcyjną, to w świetle ww. przepisów brak jest podstaw prawnych do przypisania decyzji WINGiK Nr [...] z [...] września 2016 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów działki nr [...], wady rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tym bardziej, że nie można uznać, by powodowała ona skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] września 2017 r. wniósł w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. A. W. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na uznaniu, że wydanie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] decyzji nr [...] z [...] września 2016 r. z pominięciem wskazanych w wyroku WSA z 23 listopada 2015 r. wytycznych co do ustaleń jakie powinien poczynić WINGiK ponownie rozpatrując sprawę, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a w związku z tym że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK [...] z [...] września 2016 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania. Główny Geodeta Kraju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja została wydana w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym wypadku decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] Nr [...] z [...] września 2016 r. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy tym należy pamiętać, iż ewentualne zaistnienie wad ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydawania decyzji, kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu, prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. wystąpienia przesłanek, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, OSNCP 1996/18/258). Obowiązkiem organu orzekającego w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest przeprowadzenie analizy przepisów, stanowiących podstawę wydania zakwestionowanej decyzji pod kątem ich naruszenia. Takie postępowanie traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się na podstawie art. 157 k.p.a. W świetle tego przepisu zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że interpretacja przepisów, dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych, musi być ścisła i nie może rozszerzać zakresu unormowania. Usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza bowiem ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, obejmujące najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2101, ze zm.) ewidencja gruntów i budynków obejmuje w odniesieniu do gruntów informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Z kolei art. 22 ust. 1 cyt. wyżej ustawy stanowi, że ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Gleboznawczą klasyfikacją gruntów, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest podział gleb na klasy bonitacyjne ze względu na ich jakość produkcyjną, ustaloną na podstawie cech genetycznych gleb. Przepis art. 20 ust. 3 tej ustawy stanowi, że grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów. Jednocześnie w art. 20 ust. 3a stwierdza się, że ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Zgodnie z §3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1246) starosta przeprowadza klasyfikację gruntów m. in. na wniosek właściciela gruntów podlegających klasyfikacji albo innego władającego takimi gruntami wykazanego w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei jak wynika z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, wydanie decyzji o ustaleniu klasyfikacji poprzedza m. in. przeprowadzenie czynności klasyfikacyjnych w terenie i sporządzenie projektu ustalenia klasyfikacji. Przeprowadzenie czynności klasyfikacyjnych w terenie, zgodnie z § 7 ust. 1, obejmuje m.in. sporządzenie opisu fizjograficznego, ustalenie zasięgu gruntów podlegających klasyfikacji, badanie profili glebowych, w tym określenie uziarnienia w ich poszczególnych poziomach genetycznych oraz szczegółowe określenie na mapie ewidencyjnej miejsca przeprowadzania tych badań, ustalenie rodzaju zbiorowisk roślinnych na łąkach trwałych i pastwiskach trwałych, a także zaliczenie gruntów do odpowiedniego typu, rodzaju i gatunku gleby, rodzaju użytku gruntowego oraz klasy bonitacyjnej oraz ustalenie zasięgu konturów typów gleb oraz klas bonitacyjnych. Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1034, ze zm.) określa z kolei zasady zakładania, prowadzenia oraz wymiany danych ewidencyjnych. Zgodnie z § 59 pkt 6 tego rozporządzenia danymi ewidencyjnymi dotyczącymi gruntów położonych w granicach obrębu są m.in. dane dotyczące użytków gruntowych i klas bonitacyjnych. Z kolei § 66 ust. 1 pkt 1 i 2 określa, że danymi ewidencyjnymi dotyczącymi użytków gruntowych i klas bonitacyjnych są: numeryczne opisy konturów tych użytków i klas bonitacyjnych (pkt 1) i oznaczenia użytków gruntowych i klas bonitacyjnych w granicach poszczególnych konturów oraz numery tych konturów (pkt 2). Użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się m.in. na grunty rolne (§ 67 pkt 1). Z kolei stosownie do § 68 ust. 1 grunty rolne dzielą się m. in. na użytki rolne, do których zalicza się m. in. pastwiska trwałe, oznaczone symbolem – Ps. Zgodnie z załącznikiem Nr 6 do rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków do pastwisk trwałych, oznaczonych symbolem – Ps, zalicza się grunty pokryte podobną jak na łąkach roślinnością, na których z reguły wypasane są zwierzęta gospodarskie, a w rejonach górskich hale i połoniny, które z zasady nie są koszone, lecz na których wypasane są zwierzęta gospodarskie, w tym grunty zajęte pod urządzenia wspomagające hodowlę zwierząt gospodarskich, takie jak wiaty oraz kojce dla tych zwierząt, położone poza działką siedliskową. Klasyfikator R. C. w opinii z [...] sierpnia 2016 r. w sprawie poprawności sporządzenia operatu technicznego [...] dotyczącego projektu gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla dz. ew. nr [...] obręb [...], gm. [...] stwierdził we wnioskach końcowych, że oceniany operat techniczny został wykonany niezgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie klasyfikacji gruntów. Klasyfikator stwierdził, że wbrew zapisom operatu technicznego [...], w typie gleb bielicowych i płowych pochodzenia mineralnego nie występują trwałe użytki zielone. W obszarze działki występują grunty rolne, w części odłogowane i w części ugorowane. Klasyfikator ustalił, że stan wód gruntowych nie wpływa na obniżenie wartości produkcyjnej i klasy bonitacyjnej gruntu oraz na obszarze przedmiotowej działki nie miały miejsca działania degradujące wartość produkcyjną gruntu, teren nie stanowi naturalnego siedliska roślin łąkowych. Wobec powyższego, w decyzji WINGiK Nr [...] z [...] września 2016r. prawidłowo uznano, że operat techniczny [...] nie może stanowić podstawy do zmiany rodzaju użytku rolnego i zmiany obowiązującej gleboznawczej klasyfikacji gruntów, ani do dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do zarzutu skargi rażącego naruszenia art. 153 p.p.s.a., należy stwierdzić, że WSA w wyroku z 23 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1984/15 uznał, że organ II instancji nie wyjaśnił w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, nie rozpatrzył całego materiału dowodowego oraz dokonał dowolnej oceny tego materiału. W ocenie Sądu, organ II instancji powinien ustalić: - jakie przyczyny spowodowały faktyczny stan gruntów na terenie działki; - czy miało miejsce sztuczne oddziaływanie prowadzące do degradacji gruntów; - czy miały miejsce zaniedbania właściciela działki lub osób trzecich; - czy właściciel naruszył obowiązujące przepisy prawa powodując wystąpienie negatywnych przesłanek do dokonania zmian w klasyfikacji gruntów. Z dołączonej do akt sprawy opinii z [...] sierpnia 2016 r., sporządzonej przez klasyfikatora R. C., w sprawie poprawności sporządzenia operatu [...] wynika, że klasyfikator dokonał analizy operatów archiwalnych, dokonał analizy operatu [...], przedstawił wyniki wizji w terenie i przeprowadzonych badań glebowych w dniu 18 sierpnia 2016 r., dokonał oceny istniejącej melioracji i stopnia uwilgotnienia gruntu oraz oceny właściwości produkcyjnych gruntu i sposobu użytkowania gruntu. We wnioskach końcowych klasyfikator stwierdził, że operat techniczny klasyfikacji gruntów [...] wykonano niezgodnie z obowiązującymi przepisami wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie klasyfikacji gruntów. Stan wód gruntowych w obszarze działki nr 365/10 jest niski i mimo wadliwie działającej melioracji nie wpływa na obniżenie produkcyjności gruntu i jego klasy bonitacyjnej. W opisywanym obszarze nie miały miejsca działania degradujące wartość produkcyjną gruntu, teren nie stanowi naturalnego siedliska roślin łąkowych jest częściowo ugorowany i odłogowany. W ocenie Sądu, powyższe wskazuje, że wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu WSA z 23 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1984/15, zostały w całości wykonane przez organ II instancji. Ponadto kwestia oceny stopnia wykonania wskazań co do dalszego postępowania wyrażonego w orzeczeniu sądu, nie może przesądzać o rażącym naruszeniu prawa. Z tych wszystkich względów, nie widząc podstaw do uznania zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.