IV SA/Wa 298/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant ref. staż. Agnieszka Szymańczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy 1. stwierdza nieważność paragrafu 33 pkt 1 zaskarżonej uchwały w zakresie działek o numerach [...] i [...] z obrębu [...], położonych w miejscowości [...] o łącznej powierzchni 0,0610 hektara, dla których została wydana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], 2. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w zakresie działek ewidencyjnych o numerach [...] i [...] o łącznej powierzchni 0,1487 hektara oraz działki ewidencyjnej numer [...] o powierzchni 0,0539 ha z obrębu [...], położonych w miejscowości [...], dla których brak jest zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, 3. zasądza od Gminy [...] na rzecz skarżącego Wojewody [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. Wojewoda [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy [...] nr [...] z [...] października 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w związku z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, dla części działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...],[...] i [...] z obrębu [...],[...], położonych w miejscowości [...], gmina [...], a także nie uwzględnienia warunków uzyskanej zgody dla ich części, powstałych w wyniku wtórnego podziału pierwotnej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...] objętych ww. planem miejscowym, oraz na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w odniesieniu do ustaleń: 1. dotyczących § 33 pkt 1 uchwały w zakresie części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...],[...], położonej w miejscowości [...], usytuowanej w jej północno - zachodniej części, tj. na obszarze o długości 30 m wzdłuż południowej granicy działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] i szerokości 20 m; 2. części tekstowej i graficznej w zakresie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...],[...], położonej w miejscowości [...], z wyłączeniem jej północno - zachodniej części, 3. dotyczących ustaleń § 33 pkt 1 uchwały w zakresie części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...],[...], położonej w miejscowości [...], usytuowanej w jej zachodniej części, tj. na obszarze o długości 30 m pomiędzy południową granicą działki numer [...], powstałej w wyniku podziału działki numer [...], a północną granicą działki numer [...]; 4. części tekstowej i graficznej w zakresie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...],[...], położonej w miejscowości [...], z wyłączeniem jej zachodniej części, 5. części tekstowej i graficznej w zakresie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...],[...], położonej w miejscowości [...], w zakresie gruntów ewidencyjnie leśnych. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały, naruszony został tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz właściwość organów, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co na mocy art. 27 ust. 1 tej ustawy, w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winno skutkować nieważnością uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] października 2004 r. w części dotyczącej działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], z obrębu [...],[...], położonych w miejscowości [...], na fragmencie ewidencyjnie leśnym. Skarżący podał, że z art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wynika, iż organ sporządzający projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzgadnia go, stosownie do jego zakresu, z organami właściwymi do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na podstawie przepisów szczególnych. W odniesieniu do obszaru objętego planem miejscowym, stwierdzono występowanie gruntów leśnych, zatem zastosowanie miały przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, bowiem stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w brzmieniu z dnia 29 października 2004 r.), przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych, nie stanowiących własności Skarbu Państwa, "(...) wymaga uzyskania zgody wojewody wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej". Organ nadzoru wskazał, iż w przedmiotowej sprawie, co prawda organ sporządzający plan miejscowy uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia, wyrażoną przez Wojewodę [...][...] marca 2004 r. znak: [...], jednakże zgoda ta dotyczyła jedynie części działki. Powyższe wynika zarówno z samej decyzji na zmianę przeznaczenia, jak również z wniosku złożonego przez Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2003 r. znak: [...] o wyrażenie przedmiotowej zgody. Z akt sprawy wynika, że dla działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (zgodnie ze stanem na dzień podjęcia uchwały), zgodą objęto 0,0700 ha powierzchni gruntów leśnych, z czego 0,0090 ha powierzchni przeznaczona została pod tereny dróg publicznych klasy drogi zbiorczej oznaczonej symbolem [...], zaś 0,0610 ha powierzchni została przeznaczona pod tereny zabudowy mieszkaniowej o funkcjach mieszanych — zabudowa zagrodowa i jednorodzinna z towarzyszącą funkcją usług nieuciążliwych (jednostka terenowa MM), podczas gdy, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów (stan na dzień podjęcia uchwały tj. [...] października 2004 r.), powierzchnia pierwotnej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] wynosiła 0,92 ha, w tym 0,27 ha stanowiła grunty leśne. Oznacza to, że zgodą objęto niespełna 26% gruntów leśnych tej działki, a tym samym dla części działki o powierzchni 0,2 ha nie tylko nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia, ale nawet nie ubiegano się o jej uzyskanie. Tak więc organ sporządzający plan miejscowy, nie mógł przeznaczyć całej części ewidencyjnie leśnej działki pod tereny zabudowy mieszkaniowej o funkcjach mieszanych oznaczonych symbolem [...], lecz jedynie ten fragment dla którego uzyskano zgodę na zmianę przeznaczenia. Tymczasem cała działka oznaczona pierwotnym numerem [...], z wyłączeniem fragmentu pod poszerzenie drogi [...] została przeznaczona pod zabudowę (jednostka terenowa [...]). Co więcej, zgodnie z decyzją Wojewody [...] znak: [...] z [...] marca 2004 r. m.in. dla terenów oznaczonych symbolem [...], została ona udzielona pod warunkiem, że "w trybie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych nie może być realizowane budownictwo zagrodowe ([...]). Budownictwo to, jako służące gospodarce rolnej, może być realizowane po uzyskaniu zgody Wojewody na zmianę lasu na użytek rolny, na podstawie art. 13 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Brak wymaganej zgody na przeznaczenie gruntów leśnych (rolnych) na cele inne niż leśne (rolnicze) skutkuje naruszeniem procedury uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego i w tym zakresie co stanowi przesłankę uznania go za nieważny. Wojewoda [...] podał, że działając na wniosek Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...], przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające, w wyniku, którego ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. W obrębie działki oznaczonej pierwotnym numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...] (o łącznej powierzchni 0,92 ha) w dacie podjęcia uchwały występowały lasy i grunty leśne oznaczone symbolem [...] na powierzchni 0,27 ha. Powyższe potwierdza wypis z ewidencji gruntów według stanu z daty podjęcia uchwały tj. z [...] października 2004 r. W wyniku wtórnego podziału ww. działki powstały m.in. działki oznaczone numerami ewidencyjnymi: - [...] o łącznej powierzchni 0,2055 ha, stanowiącej w 100% grunt ewidencyjnie leśny , - [...] o łącznej powierzchni 0,0042 ha, stanowiącej w 100% grunt ewidencyjnie leśny, - [...] o łącznej powierzchni 0,2698 ha, w tym grunty leśne klasy V stanowiły 0,0539 ha zaś grunty rolne klasy V (RV) 0,2159 ha , W dalszej kolejności działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] uległa podziałowi na działki oznaczone numerami [...] i [...], przy czym grunty ewidencyjnie leśne weszły jedynie w skład działki numer [...]. Reasumując Wojewoda podał, że z 0,27 ha gruntów leśnych wchodzących w skład pierwotnej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], grunty te weszły w skład działek oznaczonych obecnie numerami ewidencyjnymi [...],[...] i [...]. Tymczasem z uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] października 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wynika, że działki te przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową o funkcjach mieszanych - zabudowa zagrodowa i jednorodzinna z towarzyszącą funkcją usług nieuciążliwych oznaczoną symbolem [...]. Powyższe potwierdza również wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dołączony do wniosku Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Ponadto skarżący wskazał, że stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, może być dokonane jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ww. ustawy, każdy grunt ewidencyjnie leśny, niezależnie od wielkości jego powierzchni, wymaga uzyskania zgody stosownych organów, na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Ustawa powyższa nie wprowadza ograniczeń dotyczących wielkości powierzchni gruntów leśnych, dla jakiej zgoda jest wymagana, a dla jakiej wymóg jej uzyskania nie obowiązuje. To decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 7 ust. 2 ww. ustawy, rozstrzyga kwestię dopuszczalności przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze lub, jak w przedmiotowej sprawie, przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i stanowi podstawę do dokonania zmiany przeznaczenia w planie miejscowym, o ile jest decyzją pozytywna, tj. akceptująca dokonanie zmiany przeznaczenia. W ocenie organu nadzoru brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia ww. działek leśnych na cele zabudowy mieszkaniowej o funkcjach mieszanych - zabudowa zagrodowa i jednorodzinna z towarzyszącą funkcją usług nieuciążliwych (zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dacie podjęcia uchwały), stanowi naruszenie trybu postępowania przy sporządzaniu planu miejscowego i w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności części ww. uchwały w zakresie działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] z obrębu [...], jednostka ewidencyjna [...], powstałych w wyniku wtórnego podziału działki o numerze ewidencyjnym [...]. Skarżący wskazał, że formułując zarzuty skargi uwzględnił fakt, iż część obecnej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] i [...] uzyskała zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele mieszkaniowe na powierzchni 610 m2. Z dokumentacji dołączonej do wniosku na zmianę przeznaczenia znajdującej się w archiwum [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] wynika, iż wnioskowano o zmianę przeznaczenia północno - zachodniej części pierwotnej działki numer [...] na długości 30 m wzdłuż południowej granicy działki numer [...] i szerokości 20 m. Jednakże zgodnie z warunkiem udzielonej zgody nie została ona udzielona na cele zabudowy zagrodowej, stąd w odniesieniu do tych części działek niezbędne jest stwierdzenie nieważności ustaleń § 33 pkt 1 dopuszczającej taką możliwość. W odniesieniu do pozostałych gruntów leśnych wskazanych powyżej działek w ogóle nie uzyskano takiej zgody, a nawet o nią nie występowano, stąd też przy uchwalaniu planu do naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego oraz naruszenia właściwości organów co skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały w odniesieniu do wskazanych powyżej części działek. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie. Podał, że Wojewoda [...] całkowicie pominął, że wszystkie przedmiotowe wymienione w skardze działki, które zdaniem skarżącego wymagały uzyskania zgody na tzw. odlesienie w trybie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, taką zgodę uzyskały wcześniej, albowiem objęte zostały wcześniejszym miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], uchwalonym uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. Stosownie do wówczas obowiązującego przepisu art. 33 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.) "plan miejscowy stanowi podstawę gospodarki gruntami, wydawania decyzji w sprawie wykorzystania gruntów na cele inwestycyjne i decyzji o zmianie sposobu wykorzystania gruntów oraz wyłączenia z produkcji rolniczej lub leśnej gruntów przeznaczonych na cele nierolnicze lub nieleśne." Ustawodawca w związku z wejściem w życie nowych przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i ustawa z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), przedłużył ważność zgód na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, które utraciły ważność w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowisko to znalazło jednoznaczne potwierdzenie w judykaturze (uchwała NSA sygn. II OPS 1/10). Jak stwierdził NSA w tej uchwale, "teren nie wymaga "nowej" zgody pod warunkiem przeznaczenia terenu zgodnie z celem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który na mocy art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym utracił moc obowiązującą. Z woli ustawodawcy za teren objęty zgodą w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. uważa się wyłącznie taki teren, którego przeznaczenie zmieniono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc obowiązującą w trybie art. 67 u.z.p." Taki przypadek występuje w niniejszej sprawie, gdzie zmiany przeznaczenia gruntu, z leśnego na nieleśny, dokonano wspomnianą wyżej uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. W ocenie organu uzyskanie ponownej zgody na "odlesienie" przy uchwalaniu zakwestionowanego przez skarżącego planu zagospodarowania z 2004 r., kiedy zgoda taka była dokonana we wcześniejszym (z 1993 r.) planie, jest niepotrzebna, co więcej naruszałaby prawo. Wojewoda [...] - nie ustalił jakie było przeznaczenie nieruchomości w zakresie działki o numerze ewidencyjnym [...] (po podziale działki nr: [...],[...] i [...]) w nieobowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym wzmiankowaną wyżej uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. i swoją skargę oparł jedynie o dokumenty przekazane przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych w [...], w której znajdował się wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonego [...] października 2004 r., a nie z [...] grudnia 1993 r., w którym zmiana przeznaczenia kwestionowanych gruntów została skutecznie dokonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewoda [...] w niniejszej sprawie wniósł skargę na uchwałę Wojewody [...] na uchwalę Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] października 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] działając jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, ze zm. – dalej zwanej "u.s.g."). Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały organu gminy, może jedynie, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g., zaskarżyć taki wadliwy akt do sądu administracyjnego. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała została podjęta na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15 poz.139 ze zm.) Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określone zostały w tej ustawie, zaś konsekwencje ich niedotrzymania w przepisie art. 27. Stosownie do treści art. 27 ust. 1 ustawy zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. W przyznanej tym przepisem kompetencji do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wyraża się samodzielność gminy w zakresie władczego przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów (władztwo planistyczne gminy). Nie oznacza to jednak, że gmina ma absolutną władzę w określaniu przeznaczenia terenów i ich warunków zagospodarowania. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i w związku z tym akt ten musi spełniać wysokie wymagania stawiane tej kategorii aktów normatywnych oraz odpowiadać standardom legalności. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się postanowienia przepisów szczególnych odnoszących się do obszaru objętego planem i przedmiotu jego ustaleń. Z przepisu art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a cyt. ustawy wynika, iż organ sporządzający projekt planu uzgadnia go, stosownie do jego zakresu, z organami właściwymi. Z dokumentów planistycznych znajdujących się w niniejszej sprawie wynika, że działka nr [...] z obrębu [...],[...], położonych w miejscowości [...], objęta zaskarżony planem, w części stanowiła grunt leśny Ls. Z tabelarycznego zestawienia przesłanego Wojewodzie – jako załącznik do wniosku o zmianę przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne - wynika, że działka nr [...] miała powierzchnię całkowitą 0,917 ha , w tym powierzchnia gruntu leśnego wynosiła 0,29 ha, grunt leśny objęty wnioskiem o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia wynosił razem 0,07 ha. W uwagach zaś wskazano, że pozostała część powierzchni leśnej pozostaje w dotychczasowym użytkowaniu. Z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, że Wojewoda wraził zgodę na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego m.in. części działki [...] o pow. 0,009 ha pod przeznaczenie [...] (modernizacja drogi) oraz o pow. 0,061 ha pod funkcję [...] (zabudowa mieszkaniowa o funkcjach mieszanych), łącznie 0,07 ha. Ewidencja gruntów i budynków, w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, prowadzona była na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). § 67 rozporządzenia stanowi, że użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na poszczególne grupy m.in. użytki rolne, grunty leśne, z § 68 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia wynika, że lasy klasyfikowane są w ewidencji symbolem "Ls". Każdy zatem grunt oznaczony w ewidencji gruntów symbolem "Ls" powinien stanowić grunt leśny w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z informacji znajdujących się w aktach sprawy wynika, że na działce nr [...] powierzchnię 0,27 ha stanowił las (oznaczenia LsV). W wyniku podziału tej działki powstały m.in. działki oznaczone numerami: - [...] o łącznej powierzchni 0,2055 ha, stanowiącej w 100% grunt ewidencyjnie leśny, - [...] o łącznej powierzchni 0,0042 ha, stanowiącej w 100% grunt ewidencyjnie leśny, - [...] o łącznej powierzchni 0,2698 ha, w tym grunty leśne klasy V stanowiły 0,0539 ha zaś grunty rolne klasy V (RV) 0,2159 ha , Następnie działka nr [...] uległa podziałowi na działki oznaczone numerami [...] i [...] , przy czym grunty ewidencyjnie leśne weszły jedynie w skład działki numer [...]. Wobec tego z gruntów leśnych o pow. 0,27 ha wchodzących w skład pierwotnej działki nr [...] wydzielono działki, które weszły w skład działek oznaczonych obecnie numerami ewidencyjnymi [...],[...] i [...]. Tymczasem z uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] października 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wynika, że działki te przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową o funkcjach mieszanych - zabudowa zagrodowa i jednorodzinna z towarzyszącą funkcją usług nieuciążliwych oznaczoną symbolem [...]. Skoro zatem jedynie część działki nr [...] (obecnie oznaczonej numerami [...] i [...]) uzyskała zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele mieszkaniowe na powierzchni 610 m2 i w dodatku zgoda dotyczyła zabudowy zagrodowej jednorodzinnej z towarzyszącą funkcją usług nieuciążliwych, zatem Gmina w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mogła przeznaczyć tego terenu na cele zabudowy zagrodowej, jak to uczyniła w § 33 pkt 1 zaskarżonej uchwały. Taki zapis planu byłby dopuszczalny, gdyby decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] wyrażono zgodę na przeznaczenie w miejscowym planie terenów oznaczonych symbolem [...] pod zabudowę zagrodową, gdy tymczasem decyzją tą wyrażono zgodę na zabudowę tych terenów jedynie na cele zabudowy mieszkaniowej o funkcjach mieszkalnych. Nie może zostać uwzględnione stanowisko organu zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, że wszystkie wymienione w skardze działki, które zdaniem skarżącego, wymagały uzyskania zgody na tzw. odlesienie w trybie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, taką zgodę uzyskały wcześniej, albowiem objęte zostały wcześniejszym miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], uchwalonym uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. W dacie podejmowania uchwały w sprawie tego planu obowiązywała ustawa z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne można dokonać jedynie w ramach planów zagospodarowania przestrzennego gmin, miast oraz miast i gmin (...). Natomiast według art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.), który to akt prawny z zakresu planowania obowiązywał w dacie uchwalania planu z 1993r., projekt planu miejscowego podlegał uzgodnieniu z zainteresowanymi organami administracji państwowej oraz właściwymi organami wojskowymi i właściwymi organami podległymi Ministerstwu Spraw Wewnętrznych. Z przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym wynika, że zgoda na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne powinna być wyrażona przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1993r. sygn. SA/Wr 1781/93). Wobec tego zarówno pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów, jak i obowiązujących obecnie, konieczne jest uzyskanie zgody właściwego organu administracji na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Zmiana ta była dokonywana w planie, jednak mogła nastąpić na podstawie zgody właściwego organu, wydanej na podstawie art. 7 ust. 2-5 ustawy z dnia 26 marca 1982r. W niniejszej sprawie Sąd pismem z dnia [...] marca 2019 r. wezwał organ, do nadesłania informacji, czy w procedurze dotyczącej uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zakończonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. nr [...] uzyskano decyzję, o jakiej mowa w art. 7 ustawy z 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79 ze zm.) o wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nieleśne – w stosunku do działki nr [...] z obrębu [...][...] oraz czy ewentualnie następnie wydano decyzję na podstawie art. 13 powołanej ustawy o wyłączeniu z produkcji gruntów przeznaczonych na cele nieleśne. Wezwano również organ do wyjaśnienia, czy ewentualnie w stosunku do powołanej działki tj. nr [...] z obrębu [...][...] wydano, na podstawie art. 33 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym, w związku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. nr [...], decyzję o wyłączeniu z produkcji leśnej gruntów przeznaczonych na cele nieleśne. W odpowiedzi na to pismo Wójt Gminy [...] wskazał, że wraz z przyjętą uchwałą Rady Gminy [...] z [...] grudnia 1993 r. nr [...] został uchwalony program wykorzystania gruntów przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne, który obejmuje działkę nr [...]. Organ nie wykazał zatem, że przed przyjęciem poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. nr [...] uzyskano decyzję, o jakiej mowa w art. 7 ustawy z 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79 ze zm.). Oznacza to zatem, że przy uchwalaniu planu miejscowego w 1993 r. nie było zgody na zmianę przeznaczenia tych gruntów jako leśnych na cele nieleśne. Wobec tego błędne jest stanowisko Rady Gminy, że nie była wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia, ponieważ poprzedni plan stanowił i przeznaczał działkę nr [...] na cele nieleśne. Przede wszystkim brak jest podstaw do stwierdzenia, że zapisy poprzedniego planu powodowały już same w sobie, że nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntu na cele nieleśne. Fakt, że na danym terenie plan dopuszczał możliwość zabudowy nie oznaczało, że nastąpiła zmiana przeznaczenia tego terenu. Działka zachowywała nadal charakter działki leśnej. Gdyby bowiem faktycznie doszło do "odlesienia" działki nr [...] w poprzednio obowiązującym planie, to Gmina przystępując do prac nad zaskarżonym planem, nie zwracałaby się do Wojewody [...] o wydanie decyzji wyrażającej zgodę na przeznaczenie w miejscowym planie gruntów leśnych na cele nieleśne (obejmujące m.in. działkę nr [...]). Ponadto należy także domniemywać, że gdyby faktycznie w procedurze planistycznej prowadzonej w związku z poprzednio obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą z dnia [...] grudnia 1993 r., udzielono zgody na przeznaczenie w planie działki nr [...] na cele nieleśne, to w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. wydanej na potrzeby zaskarżonej uchwały, wskazanoby, że dla terenu obejmującego działkę nr [...] taka zgoda już została udzielona. Również z powołanej przez Radę Gminy, w odpowiedzi na skargę, uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010r. (sygn. akt II OPS 1/10), nie sposób wywieść, że działka objęta skargą nie wymagała "nowej" zgody bowiem została przeznaczona na cel określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który na mocy art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym utracił moc obowiązującą. NSA w tej uchwale wyraźnie wskazał, że przyznanie zgodzie na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych (rolnych) na cele nieleśne (nierolnicze) charakteru decyzji administracyjnej nie oznacza automatycznie, że stanowi ona akt samoistny w tym znaczeniu, iż wywiera skutek niezależnie od jej "skonsumowania" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgoda taka jest udzielana w toku procedury planistycznej i na potrzeby tej procedury. NSA podkreślił, że jeśli po zakończeniu procedury planistycznej, tj. po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy będzie chciała zmienić uchwalony plan miejscowy i jednak zmienić przeznaczenie danego gruntu leśnego na cele nieleśne, to będzie konieczne przeprowadzenie ponownie procedury planistycznej, w tym ponowne wystąpienie do właściwego organu o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Z powyższej uchwały wyraźnie zatem wynika, że podstawę zmiany przeznaczenia terenu może stanowić uprzednio wydana decyzja administracyjna właściwego organu. W niniejszej sprawie ani z akt planistycznych ani z informacji udzielonej przez organy Gminy nie wynika, by oprócz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], uwzględniającej jedynie części działki nr [...], wydano jakąkolwiek inną decyzję co do zmiany sposoby przeznaczenia tej działki. Reasumując, przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] doszło do naruszenia obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w omawianym zakresie, pomimo istnienia takiego obowiązku. Mając zatem na uwadze, że jedynie część działki nr [...] (obecnie oznaczonej numerami [...] i [...]) uzyskała zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele mieszkaniowe na powierzchni 610 m2, a ponadto zgoda ta dotyczyła wyłącznie zabudowy zagrodowej jednorodzinnej z towarzyszącą funkcją usług nieuciążliwych, dlatego w pkt 1 sentencji wyroku należało orzec o stwierdzeniu nieważności § 33 pkt 1 zaskarżonej uchwały. Z uwagi zaś na to, że dla części działki nr [...] (obecnie oznaczonych nr [...],[...] o łącznej powierzchni 0,1487 ha) i działki o nr. [...] o pow. 0,00539 ha w ogóle nie doszło do uzyskania zgody na zmianę przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, i tym samym naruszony został tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego należało orzec jak w pkt 2 sentencji wyroku. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 147 § 1 Ppsa orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji. W pkt 3 orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 cyt. ustawy.