IV SA/Wa 2981/15

PostanowienieWSA w Warszawie2015-10-21

Skład orzekający: Anna Sękowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy podmioty inne niż inwestor (wnioskodawca o wydanie decyzji o warunkach zabudowy) posiadają legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy?
Ratio decidendi
Sąd uznał, że zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym od 17 lipca 2010 r., zażalenie na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przysługuje wyłącznie inwestorowi. Skoro skarżący nie byli inwestorami i nie mogli wnieść skutecznego zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego, to nie przysługuje im również legitymacja do złożenia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydane w tym postępowaniu. W związku z tym skarga została odrzucona jako niedopuszczalna z powodu braku legitymacji skargowej.
Stan faktyczny
M. S. i E. S. złożyli wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wójt Gminy K. wystąpił o uzgodnienie do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który odmówił uzgodnienia. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił postanowienie konserwatora i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. B. S. i J. S. wnieśli skargę na postanowienie Ministra. Sąd odrzucił skargę z powodu braku legitymacji skarżących.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. i J. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunkach zabudowy postanawia: odrzucić skargę. M. S. i E. S. złożyli wniosek do Wójta Gminy K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...] położonej w miejscowości K. Pismem z dnia 21 listopada 2014 r. Wójt Gminy K. wystąpił do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] o uzgodnienie warunków zabudowy dla wymienionej wyżej inwestycji. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] odmówił uzgodnienia przedstawionej decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji, jednakże Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] uchylił to postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2015 r. wnieśli za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. S. i J. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 z późn. zm.), która (z pewnym wyjątkiem) weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r., w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydaje się po uzyskaniu odpowiednich uzgodnień, dokonywanych w trybie art. 106 kpa, z tym że zażalenie od decyzji uzgodnieniowej przysługuje wyłącznie inwestorowi. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera legalnej definicji pojęcia "inwestor". Zgodnie z art. 52 ust. 1 tej ustawy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Przepis ten, na podstawie art. 64 ust. 1 powołanej ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższego przyjąć należy, że inwestorem jest wnioskodawca występujący o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zasadnicza zmiana treści art. 53 ust. 5 omawianej ustawy polegała na ograniczeniu kręgu podmiotów legitymowanych do wniesienia zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Do momentu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r., uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonywano w trybie art. 106 kpa, przez co każda strona postępowania administracyjnego była uprawniona do złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia na podstawie art. 106 § 5 kpa. Od dnia 17 lipca 2010 r. wprowadzono natomiast regulację szczególną względem przepisu art. 106 § 5 kpa. Zgodnie z nowym brzmieniem przepisu art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zażalenie na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przysługuje wyłącznie inwestorowi. Należało zatem przyjąć, że ustawodawca na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy legitymację skargową przyznał wyłącznie inwestorowi. Zatem wniesienie skargi przez inny nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, bowiem skarga pochodzi od podmiotu, który skarżącym być nie może. W niniejszej sprawie skarżący B. S. i J. S., nie będąc inwestorami, złożyli skargę do Sądu na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2015 r. Tymczasem krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W konsekwencji opisanych regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić we wstępnym etapie rozpoznawania skargi, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego postanowienia wykluczały możliwość rozpoznania zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego złożonego przez podmiot inny niż inwestor, tj. podmiot, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. B. S. i J. S. nie są w tej sprawie inwestorami. Skoro osoby te nie mogą wnieść w postępowaniu uzgodnieniowym skutecznego zażalenia w myśl art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to należało uznać, że nie przysługuje im również prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w tym postępowaniu. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki czyniące skargę B. S. i J. S. niedopuszczalną i obligujące Sąd do jej odrzucenia z uwagi na brak legitymacji do zaskarżenia przez nich postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło