IV SA/Wa 299/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Monika Barszcz, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2020 r. sprawy ze skargi B. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie uznania zastrzeżenia wniesionego do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] grudnia 2019 r, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "organ" lub "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania B. i J. S. (dalej: "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent") z dnia [...] października 2019 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie uznania zastrzeżenia wniesionego do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Prezydent Miasta [...] z [...] października 2018 r., znak [...] uznał w części zastrzeżenia B. S. do wyłożonego od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] października 2019 r. - tj. na okres 60 dni, w siedzibie Urzędu Miasta [...] do publicznego wglądu projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu (UPUL) wraz z prognozą oddziaływania na środowisko dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa na terenie Gminy Miasto [...], zlokalizowanych w następujących obrębach ewidencyjnych: [...] - obręb [...], [...]- obręb [...], [...]- obręb [...], [...]- obręb [...], [...]- obręb [...], [...]- obręb [...], na okres obowiązywania od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] grudnia 2028 r.- w zakresie działki nr ewid. [...], obręb [...] - dotyczącego zweryfikowania projektu UPUL poprzez dostosowanie jego zapisów do stanu istniejącego i wydzielenie w UPUL fragmentu użytku Ls pozbawionego lasu. Dokonane zostały zmiany w części graficznej i opisowej projektu UPUL. Tym samym w konturze lasu na przedmiotowej działce ewid. [...] wydzielony został pododdział "k" - okresowo pozbawiony drzewostanu i opisany jako teren objęty sukcesją naturalną, "bez wskazań gospodarczych". Niemniej jednak grunt ten nadal pozostał gruntem leśnym. Opisana powyżej decyzja Prezydenta stała się ostateczna [...] listopada 2018 r. J. S. w dniu [...] stycznia 2019 r., złożył do Prezydenta Miasta [...] wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] października 2018 r. z przyczyny, wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - dalej zwanej: "k.p.a."). We wniosku o wznowienie jako podstawę wznowienia wskazał, że przedmiotowa działka była objęta Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (MPZP). Dla przedmiotowej działki plan ustalał następujące przeznaczenia: "[...]". Postanowieniem z [...] lutego 2019 r., znak [...] Prezydent, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie. W dniu 5 marca 2019 r. strony skorzystały z przysługującego im prawa wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. Wówczas przedstawiono stronom treść dotychczas zgromadzonych dokumentów, zwrócono uwagę na kwestię dotyczącą przebiegu granic Obszaru Natura 2000 pn.: Uroczyska [...], dla którego w obrębie użytku leśnego na działce nr [...] nie określono planu zadań ochronnych, co zobrazowano na mapie poglądowej pozyskanej z zasobu informatycznego Wydziału Rozwoju i Polityki Gospodarczej Urzędu Miasta [...] (granica Obszaru Natura 2000 zostanie wniesiona do ostatecznej wersji UPUL przez jego autora), co potwierdza również zapis w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] października 2018 r., znak [...]. Ponadto wszystkie lasy w mieście [...] mają status lasów ochronnych. Na tę okoliczność w dniu [...] marca 2019 r. sporządzono stosowny protokół, w którym strony podtrzymały swoje stanowisko wyrażone we wniosku z [...] stycznia 2019 r., dodatkowo poinformowały, iż nie mają wiedzy jak dotychczas zebrane materiały i dokumenty wpłyną na rozstrzygnięcie sprawy w temacie lasu na działce [...], bo na etapie zapoznania się stron z materiałem dowodowym, nie przedstawiono im projektu decyzji. Ponadto w dniu [...] marca 2019 r. B. S. złożyła w Urzędzie Miasta [...] pismo, dotyczące wniesienia uzupełnień do ww. protokołu w kwestii dotyczącej dopuszczenia dokumentu z przebiegiem granic Obszaru Natura 2000 - Uroczyska [...] jako dowodu w sprawie. W jej ocenie jest to niezgodne z prawem i godzi w jej prawa obywatelskie jako mieszkańca [...] i tym samym wniosła o ich usunięcie z akt sprawy. W jej ocenie do czasu budowy szkoły rolniczej na tym terenie lasu nie było. Decyzją z [...] października 2019 r. Nr [...] Prezydent Miasta [...], po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2018 r. znak [...] w sprawie uznania zastrzeżenia wniesionego przez B. S.. W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji podał, iż przedstawione przez wnioskodawcę dowody i okoliczności, tj. uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] grudnia 1994 r. nie są na tyle istotne dla sprawy, aby skutkowały uchyleniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...]. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc obowiązującą dnia [...] grudnia 2003 r., nie posiada przełożenia na decyzję wydaną na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2129 ze zm.) w sprawie uznania zastrzeżenia do uproszczonego planu urządzenia lasu. W szczególności teren, którego sprawa dotyczy nadal posiada przeznaczenie leśne, oznaczony jest w ewidencji gruntów jako las (Ls), a wejście w życie Uchwały z [...] grudnia 1994 r. nie zmieniło wykorzystania spornych działek aż do dnia wygaśnięcia Uchwały, to jest do dnia [...] grudnia 2003 r. Fakt taki nie nastąpił też po tej dacie, aż do dnia [...] października 2018 r. Od powyższej decyzji, w ustawowym terminie odwołanie złożyli B. i J. S.. W ich ocenie organ I instancji błędnie analizował Uchwałę Rady Gminy [...] nr [...], zatwierdzającą MPZP gminy [...] wyłącznie na podstawie opisu tekstowego, bez map które są podstawą do takiej analizy. Wskazują, że jeśli UM [...] posiadał ww. mapy to nigdy ich im nie przedstawił jako dowód w sprawie, zaś z mapy którą okazano im w Urzędzie Gminy [...] wynika, że na terenie obecnej działki [...] obręb [...] występuje wyłącznie oznaczenie obszaru AUO, tj. tereny publiczne - obiekty i urządzenia obsługi mieszkańców związane z oświatą. Nadto podają, że działka nr [...] wg planu oraz map stanowiących jego część nie jest przeznaczona do zalesienia. Sporządzający MPZP w [...] nie przeznaczył tego terenu do zalesienia, nie wskazał tam konieczności istnienia lasu i nie wskazał by w chwili sporządzania był tam las. Odwołujący się podnieśli dodatkowo, że w obiegu decyzyjnym urzędu miasta występuje również mapa, będąca podstawą do wydania decyzji o warunkach zabudowy: decyzja nr [...] ([...]) z [...] lutego 2015 r., gdzie las występujący na działkach objętych warunkami zabudowy jest wrysowany w stanie rzeczywistym - oddającym stan faktyczny terenu. Zatwierdzoną decyzją urząd potwierdza brak występowania lasu na terenie spornym. Dalej, w treści odwołania, wskazali na uchybienia organu I instancji, przy wydawaniu decyzji z [...] października 2018 r., w sprawie uznania zastrzeżenia B. S.. Ich zdaniem, postępowanie pierwszoinstancyjne było przeprowadzone pobieżnie, nie dokonano oględzin oraz pomiarów w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa. Inwentaryzacja terenowa ograniczyła się do przepisania danych z ewidencji gruntów. Jednocześnie wskazali, że dopiero po roku od rozpoczęcia sporu organ I instancji podał, że grunt ich działki pozostaje gruntem leśnym. Gdyby takie stwierdzenie było napisane w pierwszej decyzji to z pewnością złożyliby od niej odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] grudnia 2019 r, nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2019 r. Nr [...]. Kolegium, po analizie całokształtu akt przedmiotowej sprawy stwierdziło, iż wskazana przez J. S. podstawa do wznowienia postępowania w sprawie wynikająca z brzmienia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. istnienie uchwały Rady Gminy [...] nr [...] pozostaje bez wpływu na wydaną w sprawie decyzję ostateczną Prezydenta z [...] października 2018 r. nr [...]. Powoływana okoliczność nie jest istotna dla niniejszej sprawy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z roku 1994 stracił moc dnia 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018r. poz. 1945). Wnioskodawca nie wykazał aby w tym terminie uzyskał on lub poprzednik prawny decyzję o trwałym wyłączeniu z produkcji leśnej gruntu działki [...], tym samym właściwie uznano, że zachowuje ona po [...] grudnia 2003 r. przeznaczenie i charakter leśny. Z analizy zapisów już nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w m. [...] gm. [...] wynika, że przedmiotowy las zlokalizowany jest w części MPZP, oznaczonej na rysunku planu jako OR - tereny upraw rolnych pozostałe, dla których ustalono celowość powiększania zasobów leśnych. Dodatkowo SKO wskazało, że część działki o nr ewidencyjnym [...] na której znajduje się użytek leśny mieści się w granicach OBSZARU NATURA 2000 pn.: "[...]", dla którego w obrębie przedmiotowego użytku leśnego na działce nr [...] nie określono planu zadań ochronnych. W związku z tym, w ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo uznał, że przywoływane przez stronę wyżej wymienione dowody i okoliczności, nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. SKO podniosło, że Prezydent przeprowadził postępowanie wyjaśniające i dowodowe, w wyniku którego jednoznacznie stwierdził, iż nie istniały wskazane przez stronę podstawy wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Odwołujący się nie dowiedli, że przedmiotowa działka na mocy uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z [...] grudnia 1994 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] utraciła charakter leśny i dowód ten ma istotny wpływ dla przedmiotowej sprawy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc [...] grudnia 2003 r. nie posiada przełożenia na decyzję wydaną na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach w sprawie uznania zastrzeżenia do uproszczonego planu urządzenia lasu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że w tym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w trybie nadzwyczajnym (wznowienie postępowania administracyjnego) nie znajdują one uzasadnienia. W związku z powyższym, Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji zasadnie odmówił uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji Prezydenta z dnia [...] października 2018 r. Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu wywiedli B. S. i J. S.. Skarżący podkreślili, że SKO nie przeprowadziło analizy dowodu, jakim jest MPZP z 1994 gm. [...], a jedynie przepisało twierdzenia Prezydenta z poprzednich decyzji. Prezydent również nie przedstawił wyników przeprowadzonej analizy, ani nawet nie udostępnił treści MPZP i tym samym uniemożliwił odniesienie się do tego twierdzenia. Skarżący wskazali też, że SKO nie odniosło się do decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z [...] lutego 2015 r., gdzie las występujący na działkach objętych warunkami zabudowy jest wrysowany w stanie rzeczywistym - oddającym stan faktyczny z terenu i tym samym występowanie zalesienia w konkretnym fragmencie działki, której dotyczy postępowanie. Skarżący przedstawili mapę, będącą podstawą do wydania decyzji warunków zabudowy dla działki sąsiedniej: decyzja nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2015 roku, gdzie las występujący na działkach objętych warunkami zabudowy jest wrysowany w stanie rzeczywistym - oddającym stan faktyczny z terenu. Zatwierdzoną decyzją urząd potwierdził brak występowania lasu na terenie spornym. Ich zdaniem, treść UPUL różni się od stanu faktycznego. UPUL został wykonany niepoprawnie, nie biorąc pod uwagę innych istniejących w obiegu prawnym dokumentów, z naruszeniem innych wydanych decyzji (bo jedna decyzja dlatego obszaru wskazywała brak lasu, a inna las 60-letni, a po zmianie wykazywała brak lasu, a inna teren który ma ulec samoistnemu zalesieniu co powinno być na planie na potrzeby warunków zabudowy oznaczone, bo mogło zmienić dystanse brane pod uwagę przy wyznaczaniu zabudowy na działce sąsiedniej). Skarżący wskazali, że Kolegium nie odniosło się do wszystkich wskazanych przez nich dowodów. Wobec powyższego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W prowadzonym przez organ postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, obligująca organ do dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Wyrazem tej zasady są wynikające z treści art. 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., obowiązki nałożone na organ, a zatem zgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego i jego obiektywna, wszechstronna ocena, obejmująca rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a następnie rzetelne uzasadnienie m.in. dokonanej oceny dowodów i stanowiska organu. W ocenie Sądu, organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę na skutek wniesionego odwołania naruszył powyższe zasady. Organ odwoławczy przede wszystkim nie ustalił w sposób niebudzący wątpliwości stanu faktycznego w niniejszej sprawie, a tym samym rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...], jest przedwczesne. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego o charakterze nadzwyczajnym, była – stosownie do art. 149 § 2 k.p.a. - ocena przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcie istoty sprawy zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2018 r., znak [...], uznająca w części zastrzeżenia B. S. do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu (UPUL). Obowiązek dokonania ww. oceny przez organy był następstwem wznowienia, na wniosek skarżących, przez Prezydenta (postanowieniem z [...] lutego 2019 r., znak [...], wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a.), postępowania, zakończonego ww. decyzją, w związku z wystąpieniem przyczyny wznowienia postępowania przewidzianej w art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję). Orzekające we wznowionym postępowaniu organy obu instancji przyjęły, że pomimo obciążenia postępowania naruszeniem, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., brak jest podstaw do uchylenia decyzji a to z tej przyczyny, iż obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] grudnia 1994 r. nie jest na tyle istotne dla sprawy, aby skutkowało uchyleniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...]. Zdaniem organu MPZP utracił moc obowiązującą 31 grudnia 2003 r. i nie posiada przełożenia na decyzję, wydaną na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2129, ze zm.) w sprawie uznania zastrzeżenia do uproszczonego planu urządzenia lasu. Organ wskazał też, że teren, którego sprawa dotyczy nadal posiada przeznaczenie leśne, oznaczony jest w ewidencji gruntów jako las (Ls), a wejście w życie uchwały z [...] grudnia 1994 r. nie zmieniło wykorzystania spornych działek aż do dnia wygaśnięcia uchwały, to jest do dnia [...] grudnia 2003 r. Fakt taki nie nastąpił też po tej dacie, aż do dnia [...] października 2018 r. Zdaniem Sądu ww. konkluzja organów co do niewadliwości decyzji z [...] października 2018 r. w wymiarze materialnoprawnym jest przedwczesna. Uregulowania k.p.a. co do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, przedstawiają się (w kontekście wyznaczonym przedmiotem niniejszej sprawy) w przedstawiony niżej sposób. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę przeprowadzenia postępowania przez właściwy organ co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przedmiotem tego postępowania jest: 1) ustalenie, czy postępowanie było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a bądź 145b k.p.a.; 2) przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem. W postępowaniu wznowieniowym może dojść do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy (w przeciwieństwie do postępowania nieważnościowego), ale ma to miejsce jedynie w sytuacji, gdy postępowanie wyjaśniające doprowadzi do wniosków potwierdzających, że dana decyzja ostateczna dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną, wskazaną w podaniu o wznowienie postępowania. Stosownie do art.151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Prowadząc postępowanie, organ działa według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących postępowania przed organem pierwszej instancji. Nie jest on związany ustaleniami stanu faktycznego ani prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja. Osoba, na której wniosek wznowiono postępowanie, jest przy tym stroną postępowania toczącego się po wznowieniu niezależnie od jego wyniku (wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2000 r., I SA 2080/98, LEX nr 77605). W odniesieniu do przepisów prawa materialnego zasadą jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium postępowania zwykłego. Organ stosuje więc te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w chwili orzekania (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2007 r., I GSK 1614/06, LEX nr 351085, zgodnie z którym wszczęcie postępowania w trybie wznowienia postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania zwykłego. W konsekwencji organ, wydając nową decyzję - po wznowieniu postępowania - powinien uwzględnić zmiany dokonane w regulacji prawnej). Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. W nowym postępowaniu organ dokonuje własnych ustaleń faktycznych i ocen, zgodnie z którymi organ prowadzący postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna). Obowiązkiem organu, po ustaleniu, że decyzja ostateczna była dotknięta jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. - jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie wznowienie nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje również rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (art. 149 § 2 k.p.a.). Decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowionej rozstrzyga ją zarówno co do podstaw wznowienia, jak i co do istoty sprawy administracyjnej (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 12. Warszawa 2012, str. 583, 588). Dopiero przeprowadzenie postępowania co do istoty może doprowadzić do wyprowadzenia tezy, że co prawda doszło do naruszeń procesowych przy rozpoznawaniu sprawy, ale nie miały one żadnego znaczenia, gdyż i tak zapadłaby decyzja tej samej treści. Aby jednak było uprawnione takie twierdzenie konieczne jest przeprowadzenie ponownego postępowania w sprawie i wypowiedzenie się we wszystkich elementach decyzji, której dotyczy wznowienie. Przedmiotem wznowionego na wniosek skarżących postępowania administracyjnego było uznanie zastrzeżenia B. S. do wyłożonego projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu (UPUL) wraz z prognozą oddziaływania na środowisko dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa na terenie Gminy Miasto [...] w zakresie działki nr ewid. [...], obręb [...] - dotyczącego zweryfikowania projektu UPUL poprzez dostosowanie jego zapisów do stanu istniejącego i wydzielenie w UPUL fragmentu użytku Ls pozbawionego lasu. Dokonane zostały zmiany w części graficznej i opisowej projektu UPUL. Tym samym w konturze lasu na przedmiotowej działce ewid. [...] wydzielony został pododdział "k" - okresowo pozbawiony drzewostanu i opisany jako teren objęty sukcesją naturalną, "bez wskazań gospodarczych". Skarżący podnoszą konsekwentnie, że na przedmiotowej działce od wielu lat nie ma lasu. Ponadto organ I instancji błędnie zanalizował Uchwałę Rady Gminy [...] nr [...], zatwierdzającą MPZP gminy [...] wyłącznie na podstawie opisu tekstowego, bez map które są podstawą do takiej analizy. UM [...], posiadając ww. mapy, nigdy ich nie przedstawił jako dowód w sprawie, zaś z mapy którą okazano skarżącym w Urzędzie Gminy [...] wynika, że na terenie obecnej działki [...] obręb [...] występuje wyłącznie oznaczenie obszaru AUO, tj. tereny publiczne - obiekty i urządzenia obsługi mieszkańców związane z oświatą. Skarżący wskazali też, że działka nr [...] wg planu oraz map stanowiących jego część nie jest przeznaczona do zalesienia. Ponadto, ich zdaniem, w obiegu decyzyjnym urzędu miasta występuje również mapa, będąca podstawą do wydania decyzji o warunkach zabudowy, tj. decyzja nr [...] ([...]) z [...] lutego 2015 r., gdzie las występujący na działkach objętych warunkami zabudowy jest wrysowany w stanie rzeczywistym - oddającym stan faktyczny terenu, a decyzją tą urząd potwierdził brak występowania lasu na terenie spornym. Ponadto organy nie dokonały żadnych oględzin oraz pomiarów w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa. Inwentaryzacja terenowa ograniczyła się do przepisania danych z ewidencji gruntów. Odnotować należy, iż rozstrzygnięcie wątpliwości w tym zakresie ma, z punktu widzenia skarżących, zasadnicze znaczenie w kontekście dopuszczalności ewentualnego wykorzystania przedmiotowego gruntu na cele budowlane. Uznać należy, że podniesione przez skarżących aspekty sprawy nie zostały w dostatecznie wyczerpujący sposób wyjaśnione przez organy. W szczególności nie zweryfikowano twierdzeń skarżących wskazanych w odwołaniu, co do różnic wynikających z map załączonych do MPZP i decyzji o warunkach zabudowy. Organy, mimo istniejących ewidentnie rozbieżności w dokumentach nie odniosły się do tych różnic, wskazując jedynie ogólnikowo, że MPZP, który utracił moc obowiązującą dnia [...] grudnia 2003 r., nie posiada przełożenia na decyzję ostateczną Prezydenta z [...] października 2018 r. W tym miejscu należy wskazać na brak konsekwencji w działaniu organów, bo Prezydent, wskazując, że MPZP nie ma znaczenia w kontekście ewentualnego uchylenia ostatecznej decyzji z [...] października 2018 r., z uwagi na utratę jego obowiązywania, jednocześnie powołuje się na jego zapisy w innych decyzjach o warunkach zabudowy, odnoszących się do sąsiednich działek. W tej sytuacji, skoro w sprawie zachodzi wiele rozbieżności, wskazana jest ponowna analiza sprawy. Organ w postępowaniu wznowieniowym musi rozważyć, czy nowa okoliczność w sprawie ma istotny wpływ na jej wynik. Podkreślenia wymaga, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. oraz zasada zupełności postępowania dowodowego, zawarta art. 77 § 1 k.p.a. nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Okoliczności, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy powinny być ustalone przez organy w taki sposób, by odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Jak wskazuje treść art. 80 k.p.a., tylko w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena sprawy oraz bezsporne rozstrzygnięcie o prawach strony. Organ nie odniósł się w wystarczający sposób do wątpliwości i twierdzeń przedstawianych przez skarżących. W takiej sytuacji nie sposób uznać, że sprawa została wyjaśniona. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ naprawi to uchybienie, kierując się standardami wynikającymi z przytoczonych wyżej art. 7, 77 i 80 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.