IV SA/Wa 2994/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę W dniu 12 grudnia 2012 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek E. O. (dalej: "skarżący") o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniony pozostawaniem przez niego w związku małżeńskim z obywatelką polską, A. O.. Decyzją z [...] czerwca 2013 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia, uzasadniając odmowę przesłanką z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573, ze zm.) Wojewoda [...] podniósł, że cudzoziemiec przez cały okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej narusza obowiązujący porządek prawny, popełniając poważne przestępstwa oraz, że mając na względzie dobro rodziny oraz pozytywną prognozę kryminologiczną Sądu, Wojewoda [...] udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do 3 sierpnia 2012 r., lecz cudzoziemiec powrócił na drogę przestępczą i w 18 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w C. prawomocnym wyrokiem sygn. akt [...] uznał go winnym przestępstw z art. 272 oraz 270 §1 ustawy z 6 marca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553 ze zm., dalej: "k.k.") i orzekł wobec niego łączną karę 11 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając wykonanie wyroku na okres próby 2 lat. Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji zarzucił organowi błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 53 ust. 1 pkt 6, art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, naruszenie art. 42 ust. 3 oraz art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 8 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 5 i 9 Konwencji o prawach dziecka oraz art. 77 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: “Kpa"), jak również błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne uznanie, że jego pobyt będzie stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, iż: - organ I instancji nie dopełnił obowiązku dokonania wnikliwej i wszechstronnej analizy całości materiału zgormadzonego w sprawie poprzez nie wzięcie pod uwagę, za jakie przestępstwo skarżący został skazany oraz faktu, że zakończył on odbywanie kary, z której został warunkowo przedterminowo zwolniony, zaś kara za przestępstwo przeciwko dokumentom została orzeczona z jej warunkowym zawieszeniem na okres próby dwóch lat, - działania organu I instancji cechują się brakiem konsekwencji, gdyż w przypadku poprzednich postępowań o udzielenie wnioskującemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, Komendant Straży Granicznej również wskazywał, że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, a Wojewoda [...] pomimo tego udzielał skarżącemu wnioskowanych zezwoleń, - toczące się wobec skarżącego postępowania karne nie mogą być brane pod uwagę przez organy z uwagi na ustawową zasadę domniemania niewinności, - Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie wnosi zastrzeżeń co do udzielenia wnioskującemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, - organ I instancji nie uwzględnił faktu, że skarżący pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską, z którą wychowuje dwójkę małoletnich dzieci. Odmowa udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skutkować będzie rozłączeniem rodziny, a więc będzie sprzeczne z interesem cudzoziemca, jego małżonki oraz ich dzieci, - przestępstwo za które skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądowym po ostatniej decyzji orzekającej o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, nie jest przestępstwem o znacznej szkodliwości społecznej, gdyż jest to przestępstwo przeciwko dokumentom, nie można wobec tego twierdzić, że fakt jego popełnienia dowodzi, że pobyt skarżącego stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, - ww. kara orzeczona została z warunkowym zawieszeniem, wobec czego zasadnym jest obdarzenie skarżącego zaufaniem, iż nie będzie więcej dopuszczał się przestępstw, - w jednym z postępowań toczących się z udziałem skarżącego jest on pokrzywdzonym, zaś oskarżonym jest pokrzywdzony z innej sprawy –M. T., - na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w C. (sygn. akt III Kar. [...]) z 15 listopada 2010 r. skarżący został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, której koniec przypadał na 23 czerwca 2011 r. i wyznaczono okres próby do 15 listopada 2012 r., który to okres minął bez zakłóceń. Zdaniem skarżącego powyższe świadczy o tym, że nie wchodzi już w konflikt z prawem. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] października 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. Na wstępie uzasadnienia zwrócił uwagę, że skarżący 15 listopada 2008 r. zawarł związek małżeński z A. K. (obecnie [...]). Małżonkowie mają syna, urodzonego [...] marca 1999 r. Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt V K51/10 wymierzył skarżącemu łączną karę 5 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności. Natomiast postanowieniem Sądu Okręgowego w G. sygn. akt III Kar. 1561/10 z 15 listopada 2010 r. skarżący został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, której koniec przypadał na 23 czerwca 2011 r. i wyznaczono okres próby do 15 listopada 2012 r. Skarżący 4 kwietnia 2011r. zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z uwagi na pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelką polską. Decyzją z [...] sierpnia.2011 r. Wojewoda [...], pomimo dotychczasowej karalności skarżącego, udzielił mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do 3 sierpnia 2012 r., biorąc pod uwagę pozytywną ocenę kuratora oraz sytuację rodzinną skarżącego. Następnie prawomocnym wyrokiem z 18 stycznia.2013 r. sygn. akt XVIK3/13 Sąd Rejonowy w C. uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstw z art. 270 §1 oraz 272 k.k. i wymierzył mu karę łączną 11 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszoną na okres próby dwóch lat. Wyrokiem z 12 sierpnia 2013 r. sygn.. akt XIK 12/13 Sąd Rejonowy w C. uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstw z art. 190 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. oraz z art. 157 §2 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. Wyrok jest nieprawomocny. Ponadto przed Sądem Rejonowym w C. toczy się sprawa karna (sygn. akt XIK 613/13) przeciwko skarżącemu, w której oskarżony on jest o przestępstwa z art. 286 §1 k.k., 284 §1 k.k. oraz 191 §1 k.k. Następnie stwierdził, że ww. okoliczności faktyczne i materiał dowody sprawy uzasadniają stwierdzenie, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 57 ust.1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. W jego ocenie uzasadnione jest stwierdzenie, że dalszy pobyt skarżącego na terytorium Polski stanowiłby zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz pozostawałby w sprzeczności z interesem Rzeczypospolitej Polskiej. Na ww. stwierdzenie mają wpływ okoliczności pobytu skarżącego na terytorium Polski, w szczególności notoryczne i stałe naruszanie przez niego obowiązującego tu porządku prawnego, polegające na popełnianiu przez niego poważnych przestępstw, w tym popełnianie przestępstw w warunkach recydywy. Wskazał, że pomimo faktu wielokrotnej karalności, decyzją z [...] sierpnia 2011 r. Wojewoda [...] udzielił skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres roku do 3 sierpnia 2012 r., kierując się dobrem rodziny oraz pozytywną prognozą kryminologiczną Sądu. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, dotychczasowe postępowanie cudzoziemca nie uzasadniało zaufania, jakim obdarzył go Wojewoda [...], udzielając mu ww. zezwolenia. Podkreślił, że skarżący wielokrotnie wchodził w konflikt z prawem, również na zasadach recydywy. Popełnione przez niego przestępstwa są poważne i wskazują na stały kontakt ze środowiskiem przestępczym. Już po wydaniu przez Wojewodę [...] ww. decyzji, Sąd Rejonowy w C. prawomocnym wyrokiem z 18 stycznia 2013 r. sygn. akt XVIK3/13 orzekł o winie skarżącego za przestępstwa przeciw dokumentom. W trakcie trwania postępowania odwoławczego, został on skazany przez sąd I instancji za przestępstwa z art. 190 §1 i 157 §2 k.k., oba popełnione w warunkach recydywy. Powyższy wyrok nie jest prawomocny, jednak nie pozostaje bez znaczenia przy ocenie zagrożenia, jakie stwarzać może pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przedmiotowej sprawie istotny jest również fakt, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne, w którym oskarżony jest on o wyłudzanie korzyści majątkowej od kobiet, wobec których ma on udawać zamiary matrymonialne. Charakter i skala popełnionych przez skarżącego dotychczas przestępstw wskazuje, iż z dokonywania czynów przestępczych uczynił swój sposób życia i zarobkowania. Zgodnie z zapisami w Krajowym Rejestrze Karnym, na wnioskodawcy ciążą wyroki za przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu (art. 263 §2 k.k., tj. posiadanie broni palnej bez zezwolenia), przestępstwa przeciwko życiu lub zdrowiu (art. 158 §1 k.k., tj. udział w bójce lub pobiciu, z narażeniem człowieka na utratę życia lub uszczerbek na zdrowiu, oraz 157 §2 tj. spowodowanie uszczerbku na zdrowiu trwającego krócej niż 7 dni), przestępstwa wobec wiarygodności dokumentów (art. 270 §1 k.k., tj. przerobienie bądź podrobienie dokumentu w celu użycia go jako autentycznego bądź posłużenie się takim dokumentem oraz art. 272 k.k., tj. wyłudzenie poświadczenia nieprawdy poprzez wprowadzenie w błąd funkcjonariusza lub innej osoby uprawnionej do wystawienia dokumentu) oraz przestępstwa przeciwko mieniu (art. 282 k.k., tj. doprowadzenie kogoś do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym lub do zaprzestania działalności gospodarczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej). Niektóre z powyższych przestępstw popełnione zostały przez skarżącego kilkakrotnie. Toczące się obecnie postępowania karne, w tym jedno zakończone wyrokiem skazującym sądu I instancji, nie pozwalają organom czynić pozytywnych rokowań co do postępowania skarżącego w przyszłości. W ocenie organu w sprzeczności z interesem Rzeczypospolitej Polskiej pozostaje legalizowanie pobytu cudzoziemcowi, który wykazuje lekceważący stosunek do obowiązującego w Polsce porządku prawnego, który traktuje go instrumentalnie, stale, notorycznie i ostentacyjnie go naruszając. Naruszenia obowiązującego w Polsce porządku prawnego, których dopuścił się skarżący w celu przysporzenia sobie korzyści majątkowych uzasadniają stwierdzenie, iż nie daje on żadnych gwarancji przestrzegania w przyszłości obowiązujących norm prawa, a wręcz przeciwnie uzasadnione jest stwierdzenie, iż istnieje faktyczne zagrożenie, że zainteresowany w dalszym ciągu będzie naruszał obowiązujący w Polsce porządek publiczny. Przytoczone okoliczności uzasadniają ponadto stwierdzenie, iż dalszy pobyt skarżącego na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i ochrony szeroko rozumianego porządku publicznego, któremu służy stanowiony porządek prawny. Odnosząc się do treści odwołania wyjaśnił, że osądzenie zainteresowanego w postępowaniach karnych i wymierzenie mu stosownych kar nie powoduje wyłączenia rozpoznania sprawy cudzoziemca w postępowaniu administracyjnym, z uwzględnieniem konsekwencji popełnionych przez niego przestępstw na dalszy jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej. Podkreślił, że pozytywna prognoza kryminologiczna, dokonana przez Sąd Okręgowy w C., który zadecydował o warunkowym zawieszeniu wykonania zasądzonej kary, nie jest wiążąca dla Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który orzeka nie w kwestii wykonania kary bądź jej zawieszenia, lecz o legalizacji pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ocenę, czy jego dotychczasowe zachowanie może wskazywać na fakt, że jego dalszy pobyt na terytorium naszego kraju będzie stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zaznaczył, że czyny, o popełnienie, których skarżący jest oskarżony, zostały dokonane w okresie lipiec – wrzesień 2011r. tj. niecały rok po opuszczeniu przez niego zakładu karnego, jak również fakt, że jedno z ww. postępowań zakończyło się nieprawomocnym orzeczeniem sądu I instancji, wyrokiem skazującym. W ocenie organu, mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że z dużym prawdopodobieństwem można przypuszczać, że skarżący bezpośrednio po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności powrócił na drogę przestępczą. W związku z powyższym pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odnosząc się do zarzutu, że zaskarżona decyzja stanowi naruszenie postanowień art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 8 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 5 i 9 Konwencji o prawach dziecka wskazał, że ww. przepisy nie ustanawiają generalnego obowiązku respektowania dokonanego przez imigrantów wyboru kraju osiedlenia się, a także nie nakłada na państwo obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny. Regulacja zawarta w ww. artykule nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, pomimo notorycznego naruszania przez niego obowiązującego porządku prawnego. Podkreślił także, że za dobro swojej rodziny odpowiedzialny jest przede wszystkim skarżący, który, jako mąż i ojciec, powinien zdawać sobie sprawę z faktu, że konsekwencją jego notorycznego nieprzestrzegania obowiązującego porządku prawnego może stać się odmowa legalizacji jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przestępstwa, za które skarżący został skazany, podobnie jak czyny, o dokonanie, których jest oskarżony, należą wszystkie do kategorii działań umyślnych, oraz wskazują, że nielegalna działalność stanowi jego źródło utrzymania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 53 ust. 1 pkt. 6 ustawy o cudzoziemcach poprzez odmowę udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy tymczasem skarżący jest żonaty z obywatelką polską, a przesłanka ta sama w sobie jest podstawą do wydania takiego zezwolenia, przy jednoczesnym braku przesłanek do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony; - art. 57 ust. 1 pkt. 5 ustawy o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, iż względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej wymagają odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie skarżącego na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy tymczasem wyłącznie jednokrotne skazanie skarżącego za czyny z art. 270 § 1 k.k. i art. 272 k.k. oraz fakt prowadzenia przeciwko niemu innych postępowań objętych domniemaniem niewinności nie prowadzi do zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, tym bardziej, iż Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie wnosi zastrzeżeń w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; - art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności i przyjęcie, iż fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowań karnych przed Sądem Rejonowym w C. przesądza, iż skarżący czynów tych dopuścił się, gdy tymczasem wina skarżącego nie została udowodniona, ani stwierdzona prawomocnym wyrokiem, a jedynie prawomocny wyrok stwierdzający winę oskarżonego w procesie karnym obala zasadę domniemania niewinności; - art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieuwzględnienie faktu, pozostawania przez skarżącego w związku małżeńskim z obywatelką polską i posiadanie z nią dzieci, gdy tymczasem stanowi to istotny argument w przedmiotowej sprawie ze względu na fakt, iż rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej, a wydanie decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony skutkować będzie rozłąką z dziećmi i z żoną; - art. 8 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez naruszenie prawa do poszanowania życia rodzinnego chronionego we wspólnotowym porządku prawnym, a w szczególności prawa do mieszkania z rodziną - żoną oraz synami i w konsekwencji odmowy udzielenia zezwolenia skarżącemu na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce, gdy tymczasem skarżący przebywa od kilkunastu lat w Polsce, gdzie mieszkają jego bliscy, a brak zgody na zamieszkanie w kraju stanowi ingerencję w prawo do poszanowania życia rodzinnego, które jest chronione na podstawie art. 8 ust. 1 tej konwencji; - art. 5 Konwencji o prawach dziecka poprzez nieuwzględnienie spoczywających na skarżącym - ojcu dwójki dzieci, praw i obowiązków względem małoletnich, a w szczególności konieczności zapewnienia małoletnim warunków niezbędnych dla ich prawidłowego rozwoju, gdy tymczasem na skarżącym, spoczywa szereg praw i obowiązków względem małoletnich dzieci, a odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wiąże się z poważnym naruszeniem interesów małoletnich dzieci i jest sprzeczne z ich dobrem oraz prowadzi do niemożności wykonywania przez skarżącego swoich praw i obowiązków; -art. 9 Konwencji o prawach dziecka poprzez wydanie decyzji, która w konsekwencji doprowadzi do oddzielenia dzieci od ojca wbrew jego woli, a oddzielenie to będzie sprzeczne z najlepiej pojętym interesem dzieci; - art. 77 Kpa poprzez brak dokonania przez organ wnikliwej i wszechstronnej analizy całości materiału zebranego w sprawie, a w szczególności nie wzięcie przez organ pod uwagę faktu odbycia przez skarżącego kary, z której został warunkowo przedterminowo zwolniony, a przede wszystkim faktu wydania [...] lipca 2013 r. przez Wojewodę [...] (już po wniesieniu odwołania od jego decyzji z [...] czerwca 2013 r.) zezwolenia typu A nr [...] na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wydania [...] września 2013 r. przez Polskiego Konsula w [...] wizy dla skarżącego w celu wykonywania przez niego pracy na terytorium kraju, ważną do 16 lipca 2014 r., co winno mieć zasadniczy wpływ na wydanie przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców przedmiotowej decyzji, która została wydana na podstawie niepełnego materiału dowodowego i co przesądziło o jej wadliwości. W odpowiedzi na skargę Szef urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] orzekającą o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy zakreślonej skargą, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. – zarzutami i wnioskami skargi, uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty nie pozwalają na ustalenie, że w toku rozpoznawania sprawy organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego lub prawa procesowego mogącego mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, co powodowałby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sposób wyczerpujący ustalił stan faktyczny, a zaprezentowana w decyzji jego ocena pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego nie nasuwa zastrzeżeń. Zgodnie z przepisami ustawy o cudzoziemcach obywatel państwa obcego ma prawo ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas określony na terytorium RP w sytuacjach wymienionych m.in. w art. 53-54 ustawy o cudzoziemcach, a jedną z możliwości na uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie jest zawarcie małżeństwa z obywatelką polską – art. 53 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach. W procedurze administracyjnej zmierzającej do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie organ w pierwszej kolejności bada, czy nie zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia. Są one szczegółowo wymienione w art. 57 ustawy o cudzoziemcach i są nimi względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej (art. 57 ust. 1 pkt 5). Ten przepis organy orzekające zastosowały wywodząc, że skarżący notorycznie i stale narusza obowiązujący porządek prawny popełniając przestępstwa, w tym w warunkach recydywy. Wskazać w tym miejscu należy, że decyzja o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy o cudzoziemcach nie jest decyzją o charakterze uznaniowym, dopuszczającym pewien zakres swobody decyzyjnej organu administracyjnego. Użyty w art. 57 zwrot "cudzoziemcowi odmawia się" jasno wskazuje, że w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie organ musi, a nie może odmówić uwzględnienia wniosku (por. wyrok WSA z 1 lipca 2009 r. V SA/WA 1276/08, Lex nr. 562857). Podkreślenia także wymaga, że odmowa udzielenia przedmiotowego zezwolenia na potrzebę "ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego" ma charakter przede wszystkim prewencyjny i nie stanowi w zasadzie represji zastępującej regulacje o charakterze prawnokarnym. Podstawowym celem przyjętych regulacji jest zapobieganie naruszeniom m.in. "bezpieczeństwa i porządku publicznego" poprzez stosowanie określonych środków, a zatem podstawą odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z zastosowaniem ww. przesłanki powinno być ustalenie, że cudzoziemiec może stanowić w przyszłości zagrożenie dla ww. dóbr prawem chronionych. Dokonanie powyższej oceny wymaga zebrania aktualnych informacji dotyczących cudzoziemca obejmujących nie tylko sam fakt skazania go w przeszłości na karę pozbawienia wolności, ale również informacji o zachowaniu skarżącego po odbyciu kary, ew. stosowaniu środków probacyjnych, aktualnie toczących się postępowaniach karnych itd. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący został skazany prawomocnymi orzeczeniami sądów za popełnienie licznych przestępstw (9 przestępstw przypisanych w 3 wyrokach skazujących). Były to przestępstwa popełnione z użyciem przemocy, tj. wymuszenie rozbójnicze (art. 282 k.k. dwukrotnie), udział w bójce (art. 158 § 1, dwukrotnie i raz w zbiegu z art. 282 k.k.), spowodowanie tzw. lekkiego uszczerbku na zdrowiu (art. 157 § 2 k.k.), przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu w postaci nielegalnego posiadania broni (art. 263 § 2 k.k.) oraz przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów w postaci przerobienia dokumentu (art. 270. dwukrotnie) i wyłudzenia poświadczenia nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego (art. 272 k.k.). Ponadto skarżący oskarżany jest o popełnienie dalszych przestępstw. Wyrokiem z 12 sierpnia 2013 r. (sygn. akt XIK 12/13) Sąd Rejonowy w C. uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstw z art. 190 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. oraz z art. 157 § 2 k.k. w zw. Z art. 64 §1 k.k. Wyrok w dacie wydania zaskarżonej decyzji był nieprawomocny. Z przedmiotowej sprawy wynika także, że przed Sądem Rejonowym w C. toczy się sprawa karna (sygn. akt XIK 613/13) przeciwko skarżącemu, w której oskarżony jest o przestępstwa z art. 286 §1 k.k. 284 § 1 k.k. oraz 191 § 1 k.k. Zdaniem Sądu popełnione przez skarżącego przestępstwa są poważne i wskazują na stały kontakt skarżącego ze środowiskiem przestępczym. Zwrócić należy uwagę, iż po wydaniu przez Wojewodę decyzji z [...] sierpnia 2011 r. o zezwoleniu na zamieszkanie na czas oznaczony, Sąd Rejonowy w C. prawomocnym wyrokiem z 18 stycznia 2013 r. sygn.. akt XVIK3/13 orzekł o winie skarżącego za przestępstwa przeciw dokumentom. Podczas postępowania odwoławczego został skazany za przestępstwa z art. 190 § 1 i 157 § 2 k.k. (oba popełnione w warunkach recydywy). W niniejszej sprawie istotnym jest również fakt, że wobec skarżącego toczy się także postepowanie karne, w którym oskarżony jest o wyłudzanie korzyści majątkowej od kobiet, wobec których miał on udawać zamiary matrymonialne. Zatem skoro skarżący dopuszczał się wielokrotnych przestępstw za które został skazany prawomocnymi orzeczeniami sądów jak również biorąc pod uwagę, że obecnie wobec skarżącego toczą się kolejne postępowania karne, w tym jedno zakończone wyrokiem skazującym sądu I instancji, nie można przypisać skarżącemu pozytywnych rokowań co do jego postępowania w przyszłości. W sprzeczności z interesem Rzeczypospolitej Polskiej pozostaje legalizowanie pobytu cudzoziemcowi, który wykazuje lekceważący stosunek do obowiązującego w Polsce porządku prawnego, który traktuje go instrumentalnie, stale, notorycznie i ostentacyjnie go naruszając. Naruszenia obowiązującego w Polsce porządku prawnego, których dopuścił się skarżący uzasadniają stwierdzenie, iż nie daje on żadnych gwarancji przestrzegania w przyszłości obowiązujących norm prawa. W ocenie Sądu przedstawione powyżej okoliczności trafnie doprowadziły organy orzekające do ustalenia, że skarżący narusza prawo wykazując postawę lekceważącą do zasad porządku prawnego panującego w Polsce, nie stosuje się do norm prawnych, co uzasadnia przekonanie, że jego pobyt na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla tego porządku. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że, z uwagi na zasadę domniemania niewinności, organy przy wydawaniu decyzji nie powinny brać pod uwagę informacji o toczących się wobec niego postępowaniach karnych. Wskazać należy, że ocena ryzyka zagrożeń, jakie może stwarzać pobyt cudzoziemca może być dokonywana w oparciu o różne informacje. Informacje o prawomocnych wyrokach skazujących mają w tego typu sprawach podstawowe znaczenie - jednakże przy wydawaniu decyzji o udzielaniu zezwolenia na zamieszkania cudzoziemca na terenie RP - organy nie mogą pomijać informacji o prowadzonych wobec cudzoziemca postępowaniach karnych. Zauważyć należy, że cudzoziemiec już na etapie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zobowiązany jest do udzielenia informacji, czy wobec niego toczą się postępowania karne czy sprawy o wykroczenia. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 stycznia 2011 r. w sprawie wzoru formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, fotografii dołączanych do wniosku oraz wzoru stempla potwierdzającego złożenie wniosku (Dz. U. z 2011 Nr 23 poz.124) w części E VIII cudzoziemiec powinien poinformować o toczących się wobec niego postępowaniach karnych. Skoro ustawodawca w ww. rozporządzeniu wskazał, że informacja o toczących się postepowaniach karnych powinna zostać podana przez cudzoziemca, uznać należy, że informacja ta może w konkretnych stanach faktycznych mieć znaczenie w sprawie. Odnosząc się do powoływanego przez skarżącego faktu warunkowego zwolnienia go z odbywania reszty kary pozbawienia wolności oraz na fakt upływu okresu próby, zgodzić należy się z organem odwoławczym, że ww. fakt nie jest równoznaczny z zatarciem skazania toteż uprzednie skazanie skarżącego pomimo stosowanych środków probacyjnych musiało być wzięte pod uwagę przy dokonywaniu oceny ewentualnych zagrożeń dla dóbr, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Należy także podkreślić, że po upływie okresu próby prawomocnym wyrokiem z 18 stycznia 2013 r. (sygn. akt XVIK3/13) Sąd Rejonowy w C. uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstw z art. 270 §1 oraz 272 k.k. Wymierzając karę Sąd zastosował środek probacyjny w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pobawienia wolności. W zaskarżonej decyzji fakt ten został odnotowany, jednak trafnie stwierdzono, że pozytywna prognoza kryminologiczna, dokonana przez Sąd Okręgowy w C., który zadecydował o warunkowym zawieszeniu wykonania zasądzonej kary nie jest wiążąca dla Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który był obowiązany dokonać oceny, czy za odmową udzielenia Skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony przemawiają względy, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Dokonując ww. oceny Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców bierze pod uwagę aktualny stan wiedzy o skarżącym. W tym kontekście informacja o toczących się kolejnych postępowaniach karnych nie powinna zostać w sprawie pominięta. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że ww. postępowania dotyczą czynów, których zgodnie z aktem oskarżenia i nieprawomocnym wyrokiem skarżący miał dopuścić się w 2011 r., a więc w okresie próby po warunkowym zwolnieniu z zakładu karnego. Powyższe informacje wskazują, że pozytywna prognoza kryminologiczna przyjęta wobec skarżącego przez Sąd w przeszłości mogła nie być trafna. Oczywiście ma rację skarżący, że z uwagi na zasadę domniemania niewinności nie można przypisać mu sprawstwa czynów, o które jest obecnie oskarżany. Niemniej jednak informacja o kolejnych toczących się postępowaniach karnych powinna mieć wpływ na przyjęcie stosownych prognoz przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, niezleżenie od ocen wyrażonych uprzednio przez sądy. Ustosunkowując się natomiast do podnoszonej przez skarżącego niekonsekwencji organów administracji polegającej na uzyskaniu zezwolenie na pracę przy jednoczesnej odmowie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 88j ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 poz. 674 ze zm.) Wojewoda wydaje decyzję o odmowie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca, gdy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi: w toku postępowania: złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub zeznał nieprawdę lub zataił prawdę, albo w celu użycia, jako autentyczny podrobił lub przerobił dokument albo takiego dokumentu, jako autentycznego używał: nie spełnił wymogów określonych w art. 88c i 88d; prawomocnym wyrokiem sądu został uznany za winnego wykroczenia określonego w art. 120 ust. 3-5: w ciągu dwóch lat od uznania za winnego popełnienia czynu, o którym mowa w art. 120 ust. 1, został ponownie uznany za winnego podobnego wykroczenia; jest osobą fizyczną, karaną za popełnienie czynu z art. 218-221 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny; 6) jest osobą fizyczną, karaną za popełnienie w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia na pracę, czynu z art. 270-275 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, albo jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę; 7) jest osobą fizyczną, karaną za czyn, o którym mowa w art. 253 § 1(12) ustawy z dnia6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny lub w innym państwie na podstawie przepisów Protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi. uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, albo jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę; nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 88h ust. 4 lub art. 88i ust. 1 i 2; wnioskuje o wydanie zezwolenia w stosunku do cudzoziemca, który: nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych i innych warunków w przypadku zamiany powierzenia wykonywania pracy w zawodzie regulowanym. w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia na pracę został ukarany za czyn określony w art. 270-275 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny. 2. Wojewoda wydaje decyzję o odmowie wydania zezwolenia na pracę również w przypadku, gdy dane osoby, której dotyczy wniosek, zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Z powyższego wynika, że przesłanki z ust. 1 ww. przepisu nie mogły odnosić się do skarżącego, bowiem mogły ewentualnie mieć zastosowanie wobec jego pracodawcy. Z kolei, mając na uwadze brzmienie ust. 2 ww. przepisu, zauważyć należy, że [...] lipca 2013 r., kiedy Wojewoda [...] wydał skarżącemu zezwolenie na pracę dane skarżącego nie figurowały w wykazie osób, których pobyt w Polsce jest niepożądany. Dopiero analiza danych dotyczących skarżącego po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mogła uzasadniać dokonanie stosownego wpisu. W toku postępowania o wydanie zezwolenia na pracę takie postępowanie wyjaśniające nie mogło być prowadzone a Wojewoda [...] obowiązany był sprawdzić, czy dane skarżącego nie figurują w ww. wykazie. Fakt uprzedniej karalności przyszłego pracownika nie jest, zatem sam w sobie istotny w postępowaniu o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca. Podkreślić należy, że organy właściwe w sprawie wydania zezwolenia na pracę nie dokonywały oceny, czy pobył skarżącego w Polsce stanowi zagrożenie dla dóbr chronionych w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się także ze skarżącym, iż jego zamieszkanie w Polsce nie będzie stanowiło zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego wynika m.in. z faktu, iż Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie wnosi zastrzeżeń w sprawie udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wskazać należy, że w treści pisma z 13 marca 2013 r. Dyrektor Delegatury ABW w [...] podał, że ABW "w zakresie swoich zadań ustawowych " obecnie nie wnosi zastrzeżeń w sprawie udzielenia skarżącemu przedmiotowego zezwolenia. Zgodnie z treścią art. 5 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2010 r. Nr 29 poz.154 ze zm.) do zadań ABW należy: rozpoznawanie, zapobieganie i zwalczanie zagrożeń godzących w bezpieczeństwo wewnętrzne państwa oraz jego porządek konstytucyjny, a w szczególności w suwerenność i międzynarodową pozycję, niepodległość i nienaruszalność jego terytorium, a także obronność państwa; rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw: szpiegostwa, terroryzmu, bezprawnego ujawnienia lub wykorzystania informacji niejawnych i innych przestępstw godzących w bezpieczeństwo państwa, godzących w podstawy ekonomiczne państwa, korupcji osób pełniących funkcje publiczne, o których mowa w art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 216. poz. 1584. z 2008 r. Nr 223, poz. 1458 oraz z 2009 r. Nr 178, poz. 1375), jeśli może to godzić w bezpieczeństwo państwa, w zakresie produkcji i obrotu towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, nielegalnego wytwarzania, posiadania i obrotu bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi, bronią masowej zagłady oraz środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, w obrocie międzynarodowym oraz ściganie ich sprawców; realizowanie, w granicach swojej właściwości, zadań związanych z ochroną informacji niejawnych oraz wykonywanie funkcji krajowej władzy bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych w stosunkach międzynarodowych: uzyskiwanie, analizowanie, przetwarzanie i przekazywanie właściwym organom informacji mogących mieć istotne znaczenie dla ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i jego porządku konstytucyjnego; podejmowanie innych działań określonych w odrębnych ustawach i umowach międzynarodowych. Zgodzić, zatem należy się z organem odwoławczym, że z powyższego wyliczenia wynika, że Agencja nie jest, co do zasady powołana do zwalczania tzw. pospolitej przestępczości. Opinia Agencji wskazywać może na brak zagrożeń ze strony skarżącego dla obronności lub bezpieczeństwa państwa. Natomiast, jeżeli chodzi o kwestię zagrożeń, jakie stwarzał i może stwarzać skarżący dla porządku publicznego to organy powołane do ścigania przestępstw i ochrony porządku publicznego- Policja (w piśmie z 18 stycznia 2013 r.) i Straż Graniczna (w piśmie z 31 grudnia 2012r.) jednoznacznie uznały, że takie zagrożenia mogą wiązać się z udzieleniem Skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 18 Konstytucji wskazać należy zgodnie z jego treścią małżeństwo, jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei zgodnie z art. 47 Konstytucji każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Stosownie do art. 37 ust. 1 i 2 Konstytucji, kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji. Wyjątki od tej zasady, odnoszące się do cudzoziemców, określa ustawa. Prawidłowo, zatem organ odwoławczy podał, że ustawą wskazaną w art. 37 Konstytucji jest przede wszystkim ustawa o cudzoziemcach, która dopuszcza ingerencję w prawo do poszanowania życia rodzinnego. Wskazać także należy na art. 31 ust. 3 Konstytucji, zgodnie, z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach nie jest, więc niezgodny z art. 18 i 47 Konstytucji. Biorąc pod uwagę rodzaj i charakter popełnionych przez skarżącego przestępstw, fakt. że skarżący pomimo ukarania powrócił na drogę przestępstwa, jak również mając na uwadze, że obecnie toczą się dwa kolejne postępowania karne, w których skarżący ma status oskarżonego zastosowanie ww. regulacji było w pełni usprawiedliwione. Ponadto wskazać także należy, że okoliczność dotycząca pozostawania przez skarżącego w związku małżeńskim z Polką, oraz wychowywanie z nią dwójki małoletnich dzieci, które to okoliczności miałyby przemawiać za priorytetem interesu indywidualnego (dobro rodziny) nad interesem społecznym (bezpieczeństwo Państwa), były przez organ rozważane, – co wynika z treści uzasadnienia. Przypomnieć należy, że powoływana przez skarżącego Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, przyjęta w Rzymie 4 listopada 1950 r. i podpisana przez Polskę 26 listopada 1991 r. (Dz.U. 1993, Nr 61, poz. 284 ze zm.), nie gwarantuje niczym nieograniczonej ochrony rodzin przed rozłąką. Niewątpliwie interesy jednostki i interesy Państwa powinny być w tym wypadku wyważone. Ochrona interesów jednostki nie jest bezwzględna i dopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w interesy jednostki właśnie ze względu na ochronę porządku publicznego, jako mająca na celu zapobieganie przestępstwom. Skarżący popełnił czyny wyczerpujące definicję przestępstwa, o jakim mowa w art. 7 k.k., co świadczy o tym, że skarżący nie zamierza przestrzegać porządku prawnego. Dlatego też za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 8 Konwencji. Sąd zauważa także, iż konstrukcja art. 57 ustawy o cudzoziemcach wskazuje, że ustawodawca przewidział, w jakich okolicznościach organ, nie może odmówić zgody na zamieszkanie, w przypadku, gdy przesłanką ubiegania się o zezwolenie na zamieszkanie jest zawarty związek małżeński z obywatelem polskim. Nie jest nim przesłanka, o jakiej mowa w art. 57 ust. 1 pkt 5, ale wyłącznie przesłanki z art. 57 ust 1 pkt 3 i pkt 7-9 – co wynika z art. 57 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach. Ustawodawca ominął w tych uregulowaniach przesłankę względów bezpieczeństwa Państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, co świadczy o tym, że przedłożył interes bezpieczeństwa Państwa nad interesem jednostki. Stwierdzić należy, że wskazane w skardze domniemane naruszenie art. 5 i 9 Konwencji także nie miało miejsca. Zgodzić należy się w tym zakresie z Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że ww. regulacja nie może stanowić samodzielnej podstawy do udzielenia zezwolenia, niezależnie od przesłanek określonych w ustawie o cudzoziemcach, czy wręcz wbrew tym przesłankom. Obie ww. normy Konwencji stanowią dyrektywę prawidłowego postępowania organów administracji, czy sądów prowadzących określonego typu postępowania w odniesieniu do małoletnich, czy które mogą małoletnich dotyczyć. Przepisy te nie mogą być rozumiane, jako znoszące przesłanki negatywne konkretnych typów rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji, czy sądy. Na dopuszczalność ingerencji w prawa chronione Konwencją o prawach dziecka wskazuje zresztą art. 9 ust. 3 i 4 Konwencji, który stanowi, że Państwa-Strony będą szanowały prawo dziecka odseparowanego od jednego lub obojga rodziców do utrzymywania regularnych stosunków osobistych i bezpośrednich kontaktów z obojgiem rodziców, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to sprzeczne z najlepiej pojętym interesem dziecka. W przypadku, gdy tego rodzaju separacja jest wynikiem działania podjętego przez Państwo- Stronę, takiego jak zatrzymanie, uwięzienie, wygnanie, deportacja lub śmierć (w tym śmierć spowodowana jakąkolwiek przyczyną podczas zatrzymania przez państwo) jednego lub obojga rodziców dziecka lub dziecka, państwo zapewni, na żądanie, rodzicom dziecka, dziecku lub - jeżeli będzie to właściwe - innemu członkowi rodziny podanie istotnych informacji dotyczących miejsca pobytu nieobecnego(ych) członka(ów) rodziny, jeśli treść tej informacji nie przyniesie szkody dobru dziecka. Ponadto Państwa-Strony zapewnią, aby wniesienie takiej prośby samo przez się nie pociągało żadnych ujemnych następstw dla osoby (osób), której(ych) dotyczy. Jakkolwiek zasadą wynikającą z art. 9 Konwencji jest takie postępowanie właściwych organów, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich woli to jednak w określonych w art. 9 ust. 1, 3 i 4 przypadkach rozdzielenie może okazać się konieczne. Potrzeba ochrony porządku publicznego i związana z nią odmowa legalizacji pobytu czy nawet wydalenie, (choć w sprawie objętej nie miało miejsca) może stanowić dopuszczalną ingerencję w prawa dziecka chronione na mocy konwencji. Zdaniem Sądu w niniejszej nie wystąpiły także żadne kwalifikowane uchybienia, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącego podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji stanowiły prawidłowe ustalenia faktyczne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 Kpa podnieść należy, że organ odwoławczy w swej decyzji uwzględnił fakt warunkowego zwolnienia skarżącego z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ww. okoliczność została wzięta pod uwagę jednakże organ uznał, że nie miała ona decydującego znaczenia w sprawie. Odnosząc się natomiast do nie wzięcia, przez organ, pod uwagę faktu, iż [...] lipca 2013 r. wydano skarżącemu zezwolenie na pracę uznać należy, że powyższa okoliczność nie miała wpływu na dokonaną przez organ ocenę odnośnie potrzeby zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Jak już wskazano powyższej niekonsekwencja Wojewody [...] nie miała w sprawie miejsca, a Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców dokonał samodzielnie oceny, czy w przypadku skarżącego zachodził art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. W ślad za organem wskazać także należy, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekając w przedmiocie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie był związany faktem wydania skarżącemu wizy. Pomiędzy postępowaniem wizowym a postępowaniem w sprawie objętej zaskarżeniem nie ma tego rodzaju związku, który sugeruje skarżący. Konsulowi mogły nie być znane wszystkie fakty dotyczące karalności Skarżącego. Niezależnie od powyższego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie jest związany ocenami konsula dotyczącymi kwestii porządku i bezpieczeństwa publicznego i jest obowiązany dokonać samodzielnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji faktu, że skarżącemu wydana została wiza nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a, o czym orzekł, jak w wyroku