IV SA/Wa 2994/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.), Sędziowie: Sędzia del. SO Aleksandra Westra, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz G. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ó postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 18 i art. 23 § 3 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia [...], utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2016 r. września 2015 r., nr [...], o odmowie uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego polegającego na wykonaniu obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Marszałka Województwa [...], zmienionej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2014 r. [...]. W uzasadnieniu podano, iż decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Marszałek Województwa [...] zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA) do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego dla drogi ekspresowej [...] - Trasa [...] na odcinku od węzła [...] do węzła [...] w zakresie oddziaływania akustycznego na środowisko. Zdaniem Marszałka pomiary hałasu wykazały, że na przedmiotowych terenach występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a nakazany przegląd ekologiczny pozwoli określić nie tylko zasięg i wielkość oddziaływania drogi na środowisko, lecz również wskaże możliwości rozwiązań organizacyjnych, technicznych i technologicznych w zakresie zwalczania hałasu, a także ewentualną konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania (w takim przypadku w przeglądzie należało określić jego granice i sposób korzystania z terenu). GDDKiA przy piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r. przedłożył Marszalkowi przegląd ekologiczny. Upomnieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Marszałek wezwał GDDKiA do prawidłowego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia 22 stycznia 2014 r., wskazując m.in., że złożony przegląd ekologiczny nie spełnia wszystkich wymogów ustalonych w ustawie Prawo ochrony środowiska i wymaga uzupełnienia z uwagi na brak spełnienia przesłanek wynikających z art. 135 ust. 1 tej ustawy dotyczących podjęcia próby przeanalizowania wszystkich możliwości technicznych, technologicznych i organizacyjnych mających na celu zapobieganie i ograniczenie oddziaływania akustycznego na środowisko, niewłaściwe przedstawienie granic przebiegu proponowanych w przeglądzie obszarów ograniczonego użytkowania, które nie pokrywają się z izoliniami wyznaczającymi dopuszczalne poziomy hałasu oraz brak objęcia obszarem ograniczonego użytkowania terenów niezabudowanych, dla których nie opracowano miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na których występuje negatywne oddziaływanie akustyczne pochodzące od drogi. W odpowiedzi GDDKiA stwierdził, że obowiązek wskazany w decyzji nr [...] Marszałka nie podlega egzekucji, zaś decyzja ta została już w całości wykonana i odmówił uzupełnienia przeglądu ekologicznego. W dniu 26 sierpnia 2015 r. Marszałek wystawił tytuł wykonawczy nr [...], dotyczący obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z decyzji tegoż organu z dnia [...] stycznia 2014 r. Kolegium wskazało, iż w tytule wykonawczym występuje wprawdzie omyłka pisarska w sygnaturze ww. decyzji, bowiem jest [...]., zaś winno być [...], jednakże nie ma to wpływu na prawidłową identyfikację decyzji stanowiącej podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. W tym samym dniu Marszałek nałożył na GDDKiA grzywnę w celu przymuszenia, co jest przedmiotem odrębnego postępowania przed Kolegium. Pismem z dnia 6 czerwca 2016 r. GDDKiA złożył zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego, oparty na przesłankach z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., wskazując, że obowiązek, o którym mowa w tytule wykonawczym, został spełniony przez złożenie przeglądu ekologicznego przy piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r. Zatem obowiązek ten już nie istnieje. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...], Marszałek Województwa [...], stosownie do art. 34 § 4 i 5 w zw. z art. 18 u.p.e.a. zajął stanowisko w sprawie zarzutów GDDKiA, odmawiając ich uwzględnienia zarzutów. W uzasadnieniu wyjaśnił, że treść nałożonego obowiązku w decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. jest taki sam jak wskazany w części B pkt 5 tytułu wykonawczego. Oznacza to, że nie zachodzi sytuacja, w ktorej prowadzi egzekucję obowiązku nie wynikającego z decyzji lub postanowień właściwych organów, skoro podstawą egzekwowania obowiązku jest ww. decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r. ograniczonego użytkowania. Pismem z dnia 28 lipca 2018 r. GDDKiA wniosła zażalenie, wskazując, że obowiązek uzupełnienia przeglądu ekologicznego zawarty w tytule wykonawczym znacznie wykracza poza zakres obowiązku określonego w decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., co uprawnia do stwierdzenia, iż zobowiązanie do uzupełnienia przeglądu wynika tylko i wyłącznie z tytułu wykonawczego i nie jest poparte żadnym aktem administracyjnym, a w szczególności przepisem prawa. Kolegium rozpatrując sprawę wskazało, iż podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wymienione są w art. 33 pkt 1 -10 u.p.e.a. Przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie jej art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ powołując się na orzecznictwo wskazał, iż w przypadku gdy wierzyciel i organ egzekucyjny to jeden i ten sam podmiot, przeprowadzenie postępowania przewidzianego w art. 34 § 1 u.p.e.a. jest bezprzedmiotowe, gdyż nie tylko nie chroni uprawnień zobowiązanego, ale narusza nadto interesy wierzyciela, prowadząc do oczywistego przedłużenia czasu trwania postępowania egzekucyjnego. W odniesieniu do podniesionego zarzutu Kolegium uznało go za nietrafny, wyjaśniając, że egzekwowane obowiązki wynikają z decyzji ostatecznej Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., której adresatem jest GDDKiA. Od decyzji tej strona nie składała odwołania, obowiązki wynikające z tej decyzji stały się zatem wymagalne, a zakres obowiązku jest taki sam jak wskazany w części B pkt 5 tytułu wykonawczego. Organ odwoławczy podkreślił, iż postępowanie egzekucyjne, w toku którego rozpatrywane są zarzuty strony, dotyczy nałożonego na GDDKiA decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. obowiązku sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego dla drogi ekspresowej [...] - Trasa [...] na odcinku od węzła [...] do węzła [...] w zakresie oddziaływania akustycznego na środowisko. W decyzji wskazano, że nakazany przegląd ekologiczny pozwoli określić nie tylko zasięg i wielkość oddziaływania drogi na środowisko, lecz również wskaże możliwości rozwiązań organizacyjnych, technicznych i technologicznych w zakresie zwalczania hałasu, a także ewentualną konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, w takim przypadku w przeglądzie należało określić jego granice i sposób korzystania z terenu. Elementy i zakres przeglądu ekologicznego opisuje art. 238 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym przegląd ekologiczny instalacji, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, powinien zawierać: 1) opis obejmujący: a) rodzaj, wielkość i usytuowanie instalacji wraz z informacją o jej stanie technicznym, b) powierzchnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego, c) rodzaj technologii, d) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty mieszkalne i użyteczności publicznej, e) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, f) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty i obszary poddane ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, ustawy o lasach, ustawy - Prawo wodne oraz przepisów ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, pkt 2 ) określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej; pkt 3) opis działań mających na celu zapobieganie i ograniczanie oddziaływania na środowisko; pkt 4) porównanie wykorzystywanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143; 5) wskazanie, czy dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich; 6) zwięzłe streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w przeglądzie; 7) nazwisko osoby lub osób sporządzających przegląd. Kolegium podkreśliło, że właściwa interpretacja niezbędnych elementów przeglądu wskazanych w punktach 4 i 5 cytowanego przepisu wymaga sięgnięcia do przepisów art. 143 i 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepis art. 143, do którego wyraźnie odsyła pkt 4, czyniąc z zawartych w nim wytycznych technologicznych podstawę porównań stanowczo wymaganych przy przeglądzie ekologicznym, stanowi, iż technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się w szczególności: 1) stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń; 2) efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii; zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw; 3) stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających odpadów; 4) rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji; 5) wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane w skali przemysłowej; [...] 7) postęp naukowo-techniczny. Natomiast przepis art. 135 ust. 1 określa przesłanki tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania. Organ odwoławczy stwierdził, że zarówno decyzja, na podstawie której powstał obowiązek sporządzenia przeglądu ekologicznego, wskazuje konieczność dokonania analizy utworzenia takich obszarów, jak i sam przegląd ekologiczny w punkcie 6.2 (str. 57-68) jednoznacznie wskazują na konieczność utworzenia takich obszarów, konieczne jest spełnienie przez przegląd wszelkich warunków określonych w tym przepisie. Przepis ten stanowi " Jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania". Analiza złożonego przez GDDKiA przeglądu ekologicznego wskazuje, że przegląd ten nie spełnia warunków określonych w przepisie art. 238 pkt 4 i 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, brak w nim bowiem analizy wszelkich stosowanych obecnie technologii ograniczających zasięg emisji (co wymagane jest na podstawie art. 143 pkt 5), a zatem nie można jednoznacznie orzec, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska, czego wymaga art. 135 ust. 1. Wskazane przepisy wyraźnie wymagają, aby rozważania dotyczące możliwości, lub braku możliwości, zastosowania wszelkich dostępnych rozwiązań technologicznych znalazły się w przeglądzie ekologicznym. Podkreślić trzeba, że odniesienie się np. do możliwości instalacji ekranów akustycznych tunelowych lub półtunelowych w dokumentacji przygotowawczej, w toku innych postępowań (tj. przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej) czy w późniejszych pismach z 4 marca 2015 r., 23 kwietnia 2015 r., 24 czerwca 2015 r. nie stanowi spełnienia warunku kompletności przeglądu ekologicznego. W tej sytuacji, w ocenie Kolegium, organ egzekucyjny zasadnie uznał, że zarzuty strony w zakresie istnienia przesłanek wymienionych w art. 33 § 1 pkt u.p.e.a. są chybione. Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut dotyczący art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Uchybienia przedstawionego przeglądu ekologicznego zostały nie tylko wystarczająco dokładnie opisane przez Marszałka w upomnieniu nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. oraz w piśmie z dnia 8 kwietnia 2015 r., lecz - jak wykazano wyżej – wynikają one wprost z obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy nie zgodził się z argumentami zawartymi w zażaleniu. Nie dopatrzył się w postępowaniu organu pierwszej instancji żadnych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik prowadzonego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 7 i 77 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, w tym m. in. dowodu z dokumentu Przegląd ekologiczny, co skutkowało błędnym wywiedzeniem, że nie spełnia on wszystkich wymagań wynikających z art. 238 ustawy prawo ochrony środowiska (dalej: p.o.ś), podczas gdy właściwa analiza tego dokumentu doprowadziłaby do ustalenia, że zawiera on również analizę możliwości zastosowania ekranów półtunelowych jak i konieczność oraz warunki ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, czym wypełnia nałożony na skarżącego obowiązek’ art. 7 i 77 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, w konsekwencji stwierdzeniem braku uchybień w postępowaniu egzekucyjnym pomimo, że egzekwowany obowiązek nie jest tożsamy z sentencją decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], co skutkowało wszczęciem postępowania egzekucyjnego bez podstawy, o której stanowi art. 3 § 1 u.p.e.a., - art. 135 ust. 1 p.o.ś. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji stwierdzenie, że zakres przeglądu ekologicznego w części dotyczącej obszaru ograniczonego użytkowania powinien realizować przesłanki określone w tym przepisie, podczas gdy art. 135 ust. 1 p.o.ś. skierowany jest do organu ustanawiającego obszar ograniczonego użytkowania i determinuje kryteria oceny m.in. przeglądu ekologicznego w celu stwierdzenia potrzeby utworzenia takiego obszaru, - art. 237 p.o.ś. poprzez zaniechanie ustalenia istoty oraz celu sporządzania przeglądu ekologicznego, co skutkowało błędnym stwierdzeniem jego niekompletności, a w konsekwencji dopuszczeniem możliwości prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji. W oparciu o przedstawione zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia organu I instancji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn w niej wskazanych. Na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Stosownie do art. 32 u.p.e.a., organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy zawiera pouczenie o przysługującym zobowiązanemu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, a także podstawach tych zarzutów (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Zaznaczenia wymaga, że zobowiązanemu, w stosunku do którego prowadzi się egzekucję administracyjną, służy prawo złożenia zarzutów, których podstawą mogą być tylko okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 pkt 1 -10 u.p.e.a. Stosownie zaś do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Podkreślenia wymaga, że zarzuty wnoszone przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym zgodnie z art. 33 u.p.e.a., są szczególnym środkiem zaskarżenia, którym zobowiązany usiłuje nie dopuścić do egzekucji lub doprowadzić do zastosowania mniej uciążliwego środka egzekucyjnego bezpośrednio po wszczęciu administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Dlatego zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zarzuty mogą być wniesione tylko w terminie 7 dni od dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którym jest dzień doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). Godzi się także zauważyć, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest już pogląd, że zarzuty zgłoszone po upływie 7-dniowego terminu są spóźnione i nie mogą być rozpatrzone (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011r., sygn. akt II FSK 368/2010, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2010r., sygn. akt III SA/Wa 2103/2009, wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Kr 773/2010, publ.w CBOS) Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż z akt spraw wynika, że odpis tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 26 sierpnia 2015 r, w oparciu o który organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne został zobowiązanemu skutecznie doręczony w dniu 28 sierpnia 2015 r. Natomiast zobowiązany pismo z dnia 6 czerwca 2016 r. zawierające zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. zostało za pośrednictwem poczty wysłane w dniu 8 czerwca 2016 r., a więc po upływie kilku miesięcy od daty skutecznego doręczenia tytułu wykonawczego. W tych okolicznościach rzeczą organu odwoławczego było w pierwszej kolejności zbadać czy zarzut ten został wniesiony z zachowaniem terminu. Z treści zaskarżonego postanowienia natomiast nie wynika aby kwestia ta była w ogóle badana przez Kolegium, co też powoduje, że nie może być ona przedmiotem oceny ze strony sądu administracyjnego, który to sąd nie zastępuje organów administracji w orzekaniu, a jedynie kontroluje ich działanie. Oznacza to, że Kolegium rozpatrując zażalenie dopuściło się naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego też podlegało uchyleniu. Należy również wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy błędnie wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. ( sygn. [...]) Marszałek Województwa [...] zajął stanowisko w sprawie opisanych zarzutów GDDKiA, gdy tymczasem prawidłowo w sprawie zarzutu z pkt 6 art. 33 § 1 u.p.e.a. Marszałek Województwa [...] wypowiedział się w postanowieniu z dnia [...] lipca 2016 r. (sygn.[...]). W tej sytuacji zachodzą uzasadnione wątpliwości, czy przedmiotem rozpatrzenia Kolegium było istotnie zażalenie na postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2016 r., czy też postanowienie z dnia [...] września 2015 r. dotyczące zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1, 3 i 5 u.p.e.a., co do którego Kolegium, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, wydało już postanowienie z dnia [...] maja 2017 r., nr [...]. Wynika z tego, że Kolegium przy rozpatrywaniu zażalenia skarżącego na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2017 r. dopuściło się naruszenia art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.