IV SA/Wa 2999/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżących od decyzji Wójta Gminy S. postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącej wpis w kwocie 100 (słownie: stu) złotych. K. S. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2012 r. uczyniła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżących od decyzji Wójta Gminy S.. Pismem z dnia 28 stycznia 2012 r. skarżąca cofnęła skargę. W uzasadnieniu skarżąca podała, iż skarga na powyższe postanowienie została złożona także przez jej męża, a co za tym idzie nie ma potrzeby by również ona wnosiła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałby to utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe ulega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy). Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, zatem jest dopuszczalne. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia. O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej samej ustawy.