IV SA/Wa 3/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat A. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia: przyznać adwokat A. W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 55,2 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] w piśmie z dnia 18 sierpnia 2016 r. poinformowała, że wyznaczyła adwokat A. W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego w niniejszej sprawie. W dniu 11 października 2016 r. adwokat M. O., działający na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez wyznaczonego przez ORA adwokata z urzędu, złożył pismo procesowe, w którym wniósł m. in. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone a całości ani w części. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2015 r. poz. 1801) reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), bowiem przedmiotowa sprawa została wszczęta w dniu 2 grudnia 2015 r., a zatem przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., co miało miejsce w dniu 1 stycznia 2016 r. W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik substytucyjny działający na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez pełnomocnika skarżącego wyznaczonego przez ORA, reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji oraz złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. W tej sytuacji uznano, że należy przyznać wyznaczonemu pełnomocnikowi wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 240 zł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia, podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.