IV SA/Wa 3013/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. J. S. o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji (opłaty i niezbędnych wydatków) w sprawie ze skargi K. U. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: 1) przyznać adw. J. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) zł. tytułem kosztów pomocy prawnej oraz kwotę 55,20 (słownie: pięćdziesiąt pięć 20/100) zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, 2) oddalić wniosek w pozostałym zakresie. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie postanowieniem z 21 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 3013/15 ustanowił dla skarżącego adwokata z urzędu oraz umorzył postępowanie w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pełnomocnikiem strony wyznaczyła adw. J. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3013/15 oddalił skargę K. U. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. Odpis wyroku został doręczony pełnomocnikowi skarżącego 31 marca 2016 r. W dniu 1 kwietnia 2016 r. adw. J. S. złożył w Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 4 marca 2016 r. wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (opłaty oraz 4,20 zł. tytułem zwrotu wydatku poniesionego na doręczenie przesyłki zawierającej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej). Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty udzielonej pomocy prawnej z urzędu nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Według § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1801), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. 1 stycznia 2016 r. – § 22 rozporządzenia) stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Zakończenie postępowania w danej instancji następuje z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie w tej instancji (por. np. uchwała SN z 24 stycznia 2007 r. III CZP 124/06). Rozpoznawany wniosek odnosi się do kosztów powstałych w postępowaniu w drugiej instancji wszczętym po wejściu w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., co uzasadnia ich zwrot w oparciu o przepisy tegoż rozporządzenia. Zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy. Opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 3). W niniejszej sprawie koszty należne pełnomocnikowi z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zostały ustalone na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia (240 zł.). Zdaniem referendarza sądowego opinia sporządzona przez pełnomocnika nie wymagała od niego szczególnego nakładu pracy, w związku z tym nie ma podstaw prawnych do podwyższenia tej kwoty. Referendarz nie uwzględnił wniosku adw. J. S. o zwrot wydatku poniesionego na doręczenie skarżącemu przesyłki zawierającej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (4,20). Po pierwsze – pełnomocnik nie udokumentował tego wydatku, po drugie - nie był to wydatek konieczny, ponieważ jego obowiązkiem było przesłanie tej opinii do sądu a nie do skarżącego (art. 177 § 4 p.p.s.a.). Z powyższych względów, działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia postanowiono jak w sentencji.