IV SA/Wa 3015/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi D.K. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Na podstawie przepisów art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu zażalenia D.K. z dnia 4 maja 2015 r. na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stawu wodnego (rybnego), do zbierania wód opadowych i roztopowych z terenu działki, o głębokości do 2,5 m w kształcie nieregularnym o powierzchni ok. 2500 m2 w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego i terenów rekreacyjnych na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], obrębu ewidencyjnego [...], Gmina [...], Dyrektor Generalny Lasów Państwowych postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 roku znak [...] utrzymał ww postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] m mocy. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych zapadło w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] marca 2015 r., znak [...], Wójt Gminy [...] wystąpił do Dyrektora RDLP z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stawu wodnego (rybnego), do zbierania wód opadowych i roztopowych z terenu działki, o głębokości do 2,5 m w kształcie nieregularnym o powierzchni ok. 2500 m2 w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego i terenów rekreacyjnych na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], obrębu ewidencyjnego [...], Gmina [...]. W wyniku analizy przedłożonej dokumentacji, Dyrektor RDLP w [...] odmówił uzgodnienia ww. projektu postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...]), stojąc na stanowisku, że przedmiotowe działki (obejmujące łąki trwałe oraz grunty leśne), zostały przeznaczone w ogólnym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Gminnej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r., zmienionym Uchwałą nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] września 1991 r. znajdował się w jednostkach: "RZ - Uprawy polowe i ogrodnicze. Łąki i pastwiska" oraz "RL - tereny lasów i zadrzewień". W wyniku dalszej analizy przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy, organ I instancji odnalazł zapis, że "nie stwierdzono, aby teren inwestycji został objęty stosowną zgodą przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Stąd też, Dyrektor RDLP podniósł, że cel określony w przedmiotowym projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jakim jest realizacja inwestycji polegająca na budowie stawu rybnego, nie jest zgodny z przeznaczeniem terenu określonym w planie miejscowym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. Skarżący D.K. od powyższego postanowienia wniósł zażalenie do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych podnosząc, iż w rozumieniu art. 2 ust.1 pkt 2 i 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, grunty pod stawami rybnymi stanowią grunty rolne, natomiast jako urządzenia melioracji wodnych, zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy o lasach, stanowią las, co sprawia, że planowana inwestycja nie zmieni przeznaczenia gruntów objętych projektem decyzji. Ponadto strona poinformowała, że wnioskowane tereny jako zabagnione, podmokłe pozostają bez możliwości mechanicznej uprawy przez co są nieprzydatne do prowadzenia gospodarki rolnej. Wybudowanie stawu byłoby racjonalnym sposobem na efektywne zagospodarowanie działek ewidencyjnych nr [...] i [...] (pismo z dnia 5 maja 2015 r.). W wyniku rozpoznania wniesionego zażalenia organ odwoławczy wydał zaskarżone postanowienie podnosząc m.in., że organy właściwe w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych uzgadniają decyzje o warunkach zabudowy w zakresie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanka ta odwołuje się do konkretnych okoliczności faktycznych i prawnych, których wystąpienie obliguje do pozytywnego uzgodnienia decyzji, a ich brak - do odmowy uzgodnienia. Pierwsza z tych okoliczności (teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne) zachodzi wtedy, gdy inwestycja ma przeznaczenie leśne, np. budowa budynku lub urządzenia dla potrzeb gospodarki leśnej. Zajęcie gruntu leśnego pod urządzenia melioracji wodnych wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej nie wymaga przeznaczenia gruntu na cele nieleśne. Jednakże muszą one być wykorzystywane głównie dla potrzeb gospodarki leśnej, gdyż w przeciwnym razie związek tego gruntu z gospodarką leśną byłby wątpliwy. Natomiast jak wynika z zażalenia oraz projektu decyzji o warunkach zabudowy, inwestycja ma być dokonana w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego. Natomiast druga z okoliczności wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. (teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc) zachodzi wówczas, gdy przed 1995 r. została wydana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, a następnie wprowadzono tę zmianę do planu miejscowego, który utracił moc z początkiem lub końcem 2003 r. Z przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji wynika, że teren planowanej inwestycji nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Z otrzymanej dokumentacji wynika, że działki ewidencyjne nr [...] i [...], planowane pod budowę stawu wodnego (rybnego), stanowią w części grunty rolne (Ł) i w części grunty leśne (Ls), przeznaczone w przedmiotowym planie miejscowym pod uprawy polowe i ogrodnicze, łąki i pastwiska oraz tereny lasów i zadrzewień. W związku z powyższym, organ II instancji stwierdził, że zapisy planu miejscowego, który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r., wykluczają możliwość budowy stawu rybnego, ponieważ grunty leśne (objęte projektem), na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...], nie zostały przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne. Odnosząc się natomiast do argumentu strony zawartego w zażaleniu wskazującego na potrzebę uproduktywnienia gruntów zabagnionych, Dyrektor Generalny Lasów Państwowych podniósł, że można przeprowadzić postępowanie, na wniosek właściciela lasu, zmierzającego do zmiany lasu na użytek rolny w myśl przepisu art. 13 ust. 2 oraz ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. W odniesieniu do lasów prywatnych kompetencje w tych sprawach posiada właściwy starosta. Skargę na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lipca 2015 roku znak [...] wniósł D.K. zarzucając naruszenie: - przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że nie zachodzi w przedmiotowej sprawie żadna ze wskazanych w przepisie okoliczności; - przepisu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach poprzez jego wadliwą interpretację, - przepisów art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego; - przepisu art. 124 k.p.a. poprzez brak kompletnego uzasadnienia wydanego postanowienia. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.; 2. zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji pod tym kątem, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Sąd zatem uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lipca 2015 roku znak [...], którym utrzymał ww postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] w mocy, wydanego w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jak wynika z treści rozstrzygnięć, jako podstawę prawną do odmowy uzgodnienia warunków zabudowy organy wskazały art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, że działka na terenie której planowana jest inwestycja jest działką leśną, która nie uzyskała zgody na zmianę jej przeznaczenia na cele nieleśne. Powyższy przepis koresponduje z regulacją ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm. t.j.). Według art. 7 powołanej ustawy, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne wymagającego uzyskania zgody właściwego organu określonego w ust. 2 powyższego przepisu, dokonuje się jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że jak wynika z treści projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przekazanej do uzgodnienia Dyrektorowi RDLP, przedmiotowe działki stanowią w części lasy w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.). W uzasadnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że teren ten "nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne do poprzednio obwiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Podnieść należy, że zgodnie z prawidłowo dokonanymi ustaleniami organów obu instancji, co do przedmiotowych działek, nie zostały spełnione przesłanki z art. 61 pkt 1 ust. 4 u.p.z.p. Odnosząc się do tej kwestii wskazać wypada, że przepis ten stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Pierwsza z powołanych przesłanek zawartych w tym artykule dotyczy sytuacji, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne, jednakże w rozpoznawanej sprawie okoliczność ta nie zachodzi. Teren, na którym ma być zlokalizowana inwestycja stanowi bowiem grunt leśny, a planowana inwestycja nie ma przeznaczenia leśnego. Druga z okoliczności zawartych w tym artykule dotyczy natomiast sytuacji, kiedy została wydana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów w planie miejscowym, który utracił moc obowiązującą w zw. z art. 67 ust. 1 z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Przy czym koniecznym warunkiem "skuteczności" takiej zgody, tj. możliwości użycia gruntu leśnego na cele nieleśne, jest "wykorzystanie" tej zgody przez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. uchwała NSA z 29 listopada 2010 r., II OPS 1/10), co również w niniejszej sprawie nie wystąpiło. W ocenie Sądu zatem, odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy została wydana prawidłowo. Wszystkie okoliczności sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione w odniesieniu do działek objętych wnioskiem, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności do ustalenia czy spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 4 i stanowił podstawę do załatwienia sprawy co do istoty. Dlatego też należy podzielić ocenę organów obu instancji, że nie zostały spełnione przesłanki warunkujące uzgodnienie wskazanego projektu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nie można bowiem uznać, że planowany staw będzie wykorzystywany głównie dla potrzeb gospodarki leśnej, a znajdujący się pod nimi grunt zachowa status lasu. Nie można uznać, iż teren inwestycji jako grunt leśny, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy tak sformułowanym brzemieniu niniejszego przepisu, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, iż zmiana przeznaczenia spornego gruntu leśnego może nastąpić jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu zatem, skoro działka, której dotyczyło uzgodnienie wymaga uzyskania zgody, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to co do zasady zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niedopuszczalnym jest wydanie dla niej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Podnieść jednak należy, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie, powyższego przepisu nie można interpretować jako zakazu wydawania decyzji pozytywnych dla terenów rolnych i leśnych, byłoby to nieuzasadnione ograniczenie interesów inwestorów i właścicieli, sprzeczne z celem, dla jakiego go ustanowiono. Celem tym jest podkreślenie prawnej ochrony gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia, nie zaś blokowanie inwestycji służących rolniczemu lub leśnemu wykorzystaniu tych gruntów (patrz. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod redakcją prof. Zygmunta Niewiadomskiego Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2005 r., wydanie 2, str. 507). Można zatem wydawać decyzję o warunkach zabudowy, ale jedynie dla przedsięwzięcia, które służyć ma rolnemu lub leśnemu wykorzystaniu terenu. Reasumując należy wskazać, iż w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji. Jej realizacja, może być dopuszczalna, dopiero po uzyskaniu przez inwestora stosownej decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu na cele nieleśne, podstawę do wydania której stanowią przepisy art. 11 i 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podkreślić jednak należy, iż możliwość dokonania powyższego wyłączenia jest dozwolona w oparciu o uzyskaną zgodę właściwego organu, dopiero po dokonaniu zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zmiany przeznaczenia ww. gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić również należy, że postanowienie organu uzgodnieniowego ma charakter uznaniowy. Możliwość decydowania według uznania nie oznacza jednak pozostawienia organowi całkowitej i niekontrolowanej swobody w tym względzie. Organ, podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie uzgodnienia, jest związany regułami postępowania administracyjnego, które określają jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Stąd też musi on przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw oraz obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.) oraz musi w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), jak również uzasadnić swoje rozstrzygnięcie, zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanego rozstrzygnięcia jest jego uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętego postanowienia. Organ musi zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, uzasadnienia postanowień organów obu instancji zostały sporządzone właściwie, zgodnie z zasadami wyrażonymi w przepisie art. 124 kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego też i ten zarzut nie znajduje oparcia w niniejszej sprawie. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy. Chodzi, więc o to, aby adresaci tych decyzji wykonali nałożone na nich obowiązki bez zbędnej zwłoki nie w obliczu groźby użycia środków przymusu, ale w przekonaniu, że nałożony na nich obowiązek jest zgodny z prawem. Innymi słowy, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 19 czerwca 1997 r., V SA 1512/96, OSP 1998, z. 2, poz. 29). Z tych wszystkich względów, Sąd nie dopatrzył się zasadności zarzutów wniesionej skargi, w tym przepisu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach (Dz.U. z 2014r. poz. 1153 ze zm.) poprzez jego wadliwą interpretację. Zgodnie z jego treścią lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: ad 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Z powyższego nie wynika, aby planowana inwestycja w postaci stawu wodnego (rybnego), przeznaczonego do zbierania wód opadowych i roztopowych z terenu działki, o głębokości do 2,5 m w kształcie nieregularnym o powierzchni ok. 2500 m2 w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego i terenów rekreacyjnych na gruncie o charakterze leśnym, w istocie stanowiła urządzenie melioracji wodnej, wybudowanej na cele gospodarki leśnej. Również Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 oraz 77 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego albowiem, w ocenie Sądu, organy w sposób logiczny, spójny, dokładny, przejrzysty i czytelny, przedstawiły swoją argumentację dotyczącą oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.