IV SA/Wa 3022/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 50705 (pięćdziesiąt tysięcy siedemset pięć) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1007/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowania sądowe w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. W piśmie z dnia 21 listopada 2016 r. pełnomocnik Skarżącego (obecnie [...] sp. z o.o. oddział w [...]) cofnął wniesioną skargę. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie i zarejestrował sprawę pod nową sygnaturą IV SA/Wa 3022/16. W piśmie z dnia 23 stycznia 2017 r. pełnomocnik Skarżącego nadesłał dokument pełnomocnictwa upoważniający do działania [...] sp. z o.o. oddział w [...] przed sądami administracyjnymi. Strona skarżąca potwierdziła ponadto cofnięcie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięciem tym sąd jest związany, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Po przeanalizowaniu akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne oraz skuteczne. Mając to na względzie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy.