IV SA/Wa 3036/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi O. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu oddala skargę O.M. (dalej: Cudzoziemiec, Strona, Skarżący) zgłosił się [...] marca 2016 r. do Placówki Straży Granicznej we [...]. Cudzoziemiec, ob. [...], ur. [...] kwietnia [...] r., do kontroli przedstawił Tymczasowe Zaświadczenie Tożsamości Cudzoziemca nr [...], ważne od [...] stycznia 2016 roku do [...] lipca 2016 roku, wydane przez Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców (dalej także: Szef Urzędu, organ II instancji). W trakcie weryfikacji informacji uzyskanych od Cudzoziemca ustalono, iż [...] lipca 2014 r. złożył wniosek o udzielenie statusu uchodźcy, który został rozpoznany negatywnie decyzją Szefa Urzędu Nr [...] z [...] grudnia 2014 roku. Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z [...] lutego 2015 r. [...]. Cudzoziemiec zaskarżył to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z [...] maja 2015 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, po czym wyrokiem z 6 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1437/15 oddalił skargę. Wyrok jest prawomocny. Następnie [...] marca 2015r. Cudzoziemiec ponownie wystąpił z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej obejmującym całą rodzinę. Szef Urzędu decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2015r. stwierdził niedopuszczalność tego wniosku, a rozstrzygnięcie to utrzymała następnie w mocy Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] lipca 2015r. Nr [...]. Wobec powyższych ustaleń 14 marca 2016 roku Cudzoziemcowi doręczono zawiadomienie o wszczęciu z urzędu przez Komendanta Placówki Straży Granicznej we [...] (dalej także: Komendant, organ I instancji) postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Tego samego dnia przesłuchano go w charakterze strony przy udziale tłumacza, pouczajac o przysługujących prawach i obowiązkach. W toku przesłuchania Cudzoziemiec oświadczył, że w Polsce przebywa wraz ze swoją rodziną - żoną i dwójką dzieci. Mieszkają w J. przy ul. [...]. Oświadczył, że w kraju pochodzenia był karany 25 lat temu, a karę już odbył. Nie był poddany torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu, jak również nie był zmuszany do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukarania bez podstawy prawnej. Nie jest małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na pytanie, czy obawia się powrotu do swojego kraju, Cudzoziemiec odpowiedział, że w obwodzie [...] są prowadzone walki, jednakże nie wspomniał nic na temat obawy, co do swojego powrotu lub zagrożenia życia. Wskazał także, że nie wiedział, że przebywa w Polce nielegalnie, jednakże zadeklarował podporządkowanie się obowiązkom wynikającym z decyzji o zobowiązaniu do powrotu oraz chęć wyjazdu na [...], jak tylko uzyska paszport. Cudzoziemiec zapoznał się z aktami sprawy i oświadczył, iż nie będzie wypowiadać się co do zebranych dowodów w tej sprawie, a także nie będzie składał żadnych wniosków dowodowych w tym postępowaniu, sprawa jest dla Niego oczywista i prosi o zakończenie postępowania. Na potwierdzenie tego faktu sporządzono protokół z czynności zapoznania strony z aktami z [...] marca 2016 r. Komendant decyzją z [...] marca 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 1, 6 i 16 a , art. 310 pkt 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w związku zart. 315 ust. 1 oraz art. 319 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 z późn. zm.) orzekł o zobowiązaniu Strony do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia powyższej decyzji i o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub – w przypadku braku informacji o jej wykonaniu – od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 1 roku od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał w pierwszej kolejności, że spełniona została pozytywna przesłanka wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu wskazana w art. 302 ust. 1 pkt 1 i 16 a ustawy o cudzoziemcach, mianowicie wydano wobec Strony decyzję o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej. Nie zachodzą także przesłanki negatywne i okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 pkt 1-13 oraz art. 303 ust. 2-4 ustawy o cudzoziemcach, które uniemożliwiałyby wydanie przedmiotowej decyzji. W świete zgromadzonego materiału dowodowego wykluczono również zastosowanie przepisów przewidzianych w art. 348 i art. 351 ustawy o cudzoizemcach, które uniemożliwiałyby wydanie Cudzoziemcowi decyzji o zobowiązaniu do powrotu, tj. nie spełnia on przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych oraz udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Ponadto Cudzoziemiec przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie posiadając środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu, a także nie wskazał wiarygodnych źródeł ich uzyskania, co stanowi kolejną przesłankę do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu określoną w art. 302 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Ogół okolicznosci skłonił Komendanta do wydania decyzji zobowiązującej do powrotu do kraju pochodzenia oraz o zakazie ponownego wjazdu, którego okres ustalono na podstawie art. 318 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Cudzoziemiec złożył odwołanie od wyżej opisanej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając mu naruszenie art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, a zwłaszcza praw dziecka. Cudzoziemiec wskazał przy tym, że przyjechał do Polski w roku 2014 wraz z żoną i dwojgiem małoletnich dzieci, z których jego 10-letni syn od 2 lat uczęszcza do szkoły podstawowej, w której dobrze się zaaklimatyzował w grupie rówieśników, dzięki czemu mógł zapomnieć o traumie wojennej. Zdaniem skarżącego, powrót do kraju pochodzenia źle wpłynie na dalszy rozwój psychofizyczny dziecka. Do przedmiotowego odwołania została dołączona kserokopia pisma dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej nr [...] w miejscowości [...] dot. realizacji obowiązku szkolnego. Ponadto Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie również art. 318 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, albowiem orzeczono w niej zakaz jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej, podczas gdy on nie spełnia przesłanek do orzeczenia takiego zakazu, które są wymienione w tym przepisie. Szef Urzędu decyzją nr [...] z [...] września 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, oraz uchylił w zakresie terminu dobrowolnego powrotu i wyznaczył nowy - 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Uzasadniając tę decyzję, Szef Urzędu ponownie podkreślił, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 16a ustawy o cudzoziemcach tj. została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej. Ponadto organ II instancji uznał, że w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że nie można wydać decyzji zobowiązującej do powrotu. W toku rozpatrywania wystąpienia przesłanek udzielenia zgody na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względów humanitarnych lub pobyt tolerowany Szef Urzędu posiłkował się uzasadnieniem decyzji wydanej w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącemu ochrony międzynarodowej. W toku tamtego postępowania ustalono, że Strona opuściła [...] z uwagi na toczący się w [...] konflikt pomiędzy armią [...] a [...]. Jednakże ta okoliczność nie stanowi przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi wraz z jego rodziną ochrony międzynarodowej i nie stanowi w niniejszym postępowaniu wystarczającego uzasadnienia do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany. Ustalony w sprawie stan faktyczny nie daje podstaw do uznania, iż Cudzoziemiec był na [...] prześladowany lub prześladowaniem zagrożony i nie doświadczył żadnych represji ze strony [...], sił rządowych czy innych podmiotów. Bezpieczeństwo cudzoziemca było wprawdzie zagrożone działaniami wojennymi w M. i niebezpieczeństwo to jest nadal aktualne, jednak należało przy tym stwierdzić, że zagrożenie wojenne na [...] ma ograniczony zasięg terytorialny i obejmuje część obwodu [...] oraz [...]. Na pozostałych terenach [...] kontrolowanych przez władze w [...], zagrożenie doznania krzywd w wyniku konfliktu zbrojnego nie występuje. W związku z powyższym należało rozważyć, czy istnieje możliwość legalnej i bezpiecznej, wewnętrznej relokacji skarżącego i członków jego rodziny na tereny bezpieczne dla nich. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców dokonanej m.in. na podstawie analizy informacji o aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia Strony, taka możliwość istnieje. Zatem brak jest podstaw do uznania, że Stronie grozi realne niebezpieczeństwo uzasadniające przyznanie ochrony międzynarodowej. Odnosząc się do kwestii poszanowania życia rodzinnego, Szef Urzędu uznał, że decyzja zobowiązująca do powrotu nie narusza praw Strony. Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym Cudzoziemiec nie jest małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie wykazał również innych związków o charakterze rodzinnym w naszym kraju, które mogłyby zostać zerwane lub w znacznym stopniu ograniczone w wyniku zobowiązania go do powrotu. Cała rodzina skarżącego została administracyjnie zobowiązana do powrotu na [...]. Jego dzieci w wieku 10 i 6 lat opuściły kraj pochodzenia zaledwie 2 lata temu. Zdaniem organu II instancji nie uzasadnia to twierdzenia, iż ich powrót do kraju pochodzenia spowoduje istotne zagrożenie dla ich rozwoju psychofizycznego. Natomiast fakt uczęszczania przez syna skarżącego do szkoły w Polsce nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia i zobowiązywać władz państwa goszczącego do bezwarunkowego zalegalizowania rodzicom chłopca pobytu w naszym kraju. Należy w tym miejscu podkreślić, że skarżący i jego żona z pewnością byli i są świadomi niepewności co do ich pobytu w Polsce, wobec czego w pełni ponoszą odpowiedzialność za skutki przedłużania nielegalnego pobytu w naszym kraju. Brak równeiz w sprawie przesłanek od uznania, że zagrożone przez powrót do kraju będzie życie prywatne. Odnosząc się do sytuacji skarżącego Szef Urzędu uznał, że Cudzoziemiec przebywa wraz z rodziną w naszym kraju od lipca 2014 r. a więc stosunkow niedługo. Nie posiada w Polsce majątku trwałego ani źródeł dochodu stanowiących podstawę jego egzystencji. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że jego centrum życiowe zostało przeniesione do Polski oraz, że powrót do kraju pochodzenia w drastyczny sposób pogorszy jego sytuację osobistą. Całośc przedstawionych okoliczności spowodowała wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy zobowiązania Strony do powrotu do kraju pochodzenia, w nowoustalonym terminie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 318 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, organ II instancji wskazał, że nie stanowi on podstawy prawnej do zastosowania zakazu wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec wszystkich cudzoziemców, a jedynie w stosunku do tych, którzy są wymienieni w tym przepisie. Cudzoziemiec wniósł skargę na powyższą decyzją Szefa Urzędu do Wojwódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i zobowiązanie organów do wydania decyzji o o udzieleniu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: – art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2017 poz. 1257, dalej: k.p.a.), poprzez niepełne zgromadzenie materiału dowodowego odnośnie konsekwencji zobowiązania Skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia i nierzetelne zbadanie przesłanek udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych z uwagi na dobro jego dzieci; – art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez wydanie wobec niego decyzji o zobowiązaniu do powrotu, pomimo iż zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych; – art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, poprzez nieudzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych, pomimo iż zobowiązanie do powrotu na [...] naruszy prawa dzieci Skarżącego, określone w Konwencji o prawach dziecka; – art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez orzeczenie wobec zakazu wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen na okres 1 roku, co nie odpowiada zasadzie proporcjonalności i nie uwzględnia indywidualnej sytuacji Skarżącego, która przemawia za orzeczeniem krótszego okresu zakazu wjazdu. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. Przedmiotem oceny pod względem legalności jest decyzja Szefa Urzędu z nr [...] z [...] września 2016 r. uchylająca w części decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej we [...] w przedmiocie zobowiązania skarżącej do powrotu i zakazie wjazdu na terytorium R.P. i innych państw obszaru Schengen przez okres 1 lat od wydania decyzji i określająca termin dobrowolnego powrotu do 15 dni od dnia doręczenia decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu do Polski na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium R.P. i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji. Podstawą materialną do wydania tej decyzji był przepis art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten nie daje organowi żadnej swobody w zakresie orzekania. Jeżeli skarżący spełnia przesłanki wynikające z tej normy organ wydaje stosowną decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, chyba że da się ustalić że zachodzą ustawowe wyjątki pozwalające na odstąpienia od takiego rozstrzygnięcia. Wyjątki te określone są w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, i obejmują sytuację, gdy: 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub 3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa wart. 187 pkt. 6 lub 7, lub 4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa wart. 60 ust. 1 pkt. 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa wart. 314, lub 8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub 9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub 10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub 11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub 12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170. 13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz. Urz. UE L 180 z 29.062013) zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013". W toku postępowania administracyjnego organy obu instancji, opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, nie znalazły w niniejszej sprawie okoliczności wskazujących na występowanie wskazanych wyżej przesłanek. W toku przeprowadzonego wywiadu nie ustalono, aby Skarżący legitymował się zezwoleniami, o których w nim mowa. Nie jest również małżonkiem obywatelki polskiej lub albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organy uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że powinna zostać wobec Skarżącego wydana decyzja o zgodzie na pobyt ze względów humanitarnych lub zgodzie na pobyt tolerowany. W ustaleniu tej okoliczności oparto się na decyzji Szefa Urzędu z [...] grudnia 2014 r. o odmowie udzielenia cudzoziemcowi statusu uchodźcy, utrzymanej w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z [...] lutego 2015 r. Z decyzji tych wynika, że przyjazd Skarżącego do Polski był motywowany w dużej mierze konfliktem zbrojnym na wschodzie [...]. Jednakże nie zaistniały okoliczności wskazujące na bezpośrednie zagrożenie prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, poddania torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, zmuszenia do pracy lub pozbawienia prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w stosunku do Skarżącego lub jego rodziny. Pomimo, że sytuacja na wschodzie [...] jest napięta, to istnieje możliwość osiedlenia się na innych terenach tego kraju, kontrolowanych przez rząd w K. Sąd podziela stanowisko organów w tym zakresie. Wobec skarżącego nie zaistniały przesłanki udzielenia ochrony międzynarodowej, a wydana decyzja odmowna w tym zakresie była poddana kontroli sądowej – skarga na decyzję Rady do Spraw Uchodźców został oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1437/15. Skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności dotyczących ewentualnych zagrożeń, określonych w treści art. 303, art. 348 oraz art. 351 ustawy o cudzoziemcach, jakie czekałyby na niego po powrocie do kraju. Odnosząc się do kwestii podjęcia przez syna Skarżącego nauki w szkole, Sąd wskazuje, że Europejski Trybunał Praw Człowieka niejednokrotnie wyrażał pogląd na gruncie art. 8 Konwencji, że prawo do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego, na co także powołuje się Skarżący, nie oznacza, że państwo goszczące ma obowiązek respektowania wyboru cudzoziemca do pobytu w państwie jego wyboru. Nie jest także bezwzględnie zobowiązane do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych członkom rodziny ze względu na aklimatyzację dzieci w środowisku szkolnym i rówieśniczym, nawiązanie przez nie relacji koleżeńskich lub niechęć do powrotu do kraju pochodzenia, jak również kontynuowanie przez nie nauki. Ponadto Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że nie zachodzi realne ryzyko, że poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wystąpiłoby kwalifikowane naruszenie praw dziecka. Z uwagi na krótki okres pobytu Cudzoziemca i jego rodziny w Polsce (2 lata), chłopiec po powrocie na [...] może ponownie zaaklimatyzować się do życia w tym kraju. Zatem Sąd podziela również w tym zakresie zdanie organu, że sama okoliczność pobierania nauki w szkole nie wystarczy dla uznania, że zostaną naruszone prawa dziecka, określone w Konwencji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 319 pkt ustawy o cudzoziemcach, Sąd nie stwierdza jego naruszenia. Wbrew twierdzeniom Skarżącego organy określiły czas obowiązywania zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen zgodnie z treścią tego przepisu i przy uwzględnieniu sytuacji Skarżącego oraz okoliczności, że jednak przebywał on na terytorium Polski nielegalnie, wymierzając jego długość w dolnej granicy 1 roku. Sąd nie stwierdził także aby organ dopuścił się naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych organ II instancji dokonał niezbędnych ustaleń w zakresie statusu skarżącego. Dokonane ustalenia są niewadliwe. Organ II instancji prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu i ponownego zakazu wjazdu, który zgodnie z art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wynosi od 15 do 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Z wszystkich powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) Sąd skargę oddalił.