IV SA/Wa 3046/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r. sprawy ze skargi P. E. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2018r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2018r. znak: [...] i orzekł o wymierzeniu P. E. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za dokonywanie poza stacją demontażu: usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów; wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia oraz na wymontowaniu z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. W związku z zawiadomieniem Komendy Powiatowej Policji w I., która otrzymała doniesienia od mieszkańców miejscowości [...]. dotyczące osób nielegalnie demontujących pojazdy, organ w dniu [...] lutego 2018r. podjął próbę przeprowadzenia oględzin posesji pod adresem [...]. [...]. Próba dokonania oględzin w tym dniu została zakończona niepowodzeniem bowiem nie zastano kontrolowanego P. E. a właścicielka nieruchomości T. E. nie wpuściła kontrolujących na posesję. Tego dnia dokonano jedynie obejrzenia posesji z zewnątrz z czego sporządzono notatkę służbową. Oględziny posesji zostały przeprowadzone w dniu [...] lutego 2018r. W trakcie oględzin posesji organ stwierdził obecność [...] pojazdów zdemontowanych w różnym stopniu a także wymontowane części zamienne oraz odpady pochodzące z demontażu. W śród elementów pochodzących z demontażu kontrolujący stwierdzili tablice rejestracyjne, przednie szyby z numerami rejestracyjnymi pojazdów, silniki samochodowe, części karoserii elementy zawieszenia, układu paliwowego, wydechowego oraz kierowniczego, elementy gumowe i stalowe, tłumiki, opony fotele, części chłodnic, przewody elektryczne oraz elementy wykończenia wnętrz. Zdemontowane pojazdy oraz ujawnione odpady były przechowywane bezpośrednio na gruncie oraz nie były osłonięte przed wpływem warunków atmosferycznych. Tren kontrolowanej posesji nie był utwardzony i zabezpieczony przed przenikaniem substancji niebezpiecznych do gruntu. Organ stwierdził również, że przed oględzinami w dniu [...] lutego 2018r. część pojazdów została usunięta z kontrolowanej posesji o czym miały świadczyć ślady na śniegu oraz obecność lawety na posesji. Nadto Inspektorzy w dniu [...] lutego 2018r. ocenili że na posesji znajdowało się ok. [...] - [...] sztuk pojazdów. Organ wskazał również, że podczas oględzin przedstawiono jedynie dokumenty dla [...] pojazdów, w tym dowody rejestracyjne oraz obowiązkowe ubezpieczenie. Jednocześnie P. E. nie przedstawił umów kupna sprzedaży dla przedmiotowych pojazdów oraz wiarygodnie nie wyjaśnił w jaki sposób wszedł w ich posiadanie. WIOŚ sporządził protokół z kontroli nr [...] zawierający ustalenia z kontroli do którego załączono zdjęcia wykonane podczas kontroli oraz protokół z oględzin. Kontrolowany odmówił podpisania protokołu z kontroli. W oparciu o dokonane ustalenia organ pismem z dnia [...] marca 2018r. wszczął postepowanie administracyjne w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu a następnie wymierzył decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. administracyjną karę pieniężną P. E. w wysokości [...] zł, uznając że na terenie skontrolowanej posesji był prowadzony nielegalny demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji. Od wskazanej wyżej decyzji odwołanie wniósł P. E. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i zarzucając niezasadne uznanie, że ujawnione na skontrolowanej posesji pojazdy stanowiły odpady w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz zaprzeczył, że na posesji był prowadzony demontaż pojazdów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] sierpnia 2018r. (nr wskazany na wstępie ) uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł o wymierzeniu P. E. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za dokonywanie poza stacją demontażu: usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów; wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia oraz na wymontowaniu z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. W uzasadnieniu GIOŚ stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest spójny i jednoznacznie wskazuje na prowadzenie przez P. E. demontażu pojazdów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Skarżący nie posiadał pozwolenia marszałka o którym mowa w art. 40 ust.1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, które jest wymagane przy prowadzeniu działalności polegającej na demontażu pojazdów. Ponadto GIOŚ podzielił pogląd WIOŚ w zakresie uznania ujawnionych pojazdów za odpady w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji. Przedmiotowe pojazdy nie mogły spełniać pierwotnej funkcji i tym samym zmieniono sposób ich wykorzystywania, co wypełnia przesłankę " pozbycia się" zawartą w definicji odpadu zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach. Przedmiotowe pojazdy zostały w widoczny sposób poddane demontażowi, zostały pozbawione części zmiennych oraz elementów karoserii. Jednocześnie GIOŚ wyjaśnił, że wskazanie przez skarżącego S. S. jako właściciela ujawnionych pojazdów nie ma znaczenia dla sprawy bowiem postępowanie administracyjne było prowadzone w kierunku ustalenia osoby odpowiedzialnej za ich demontaż zgodnie z treścią art. 53a ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Jednocześnie GIOŚ przychylił się do wniosku P. E. o obniżenie wysokości kary pieniężnej. Z tego względu uchylono decyzję WIOŚ i w tym samym zakresie orzeczono o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł. W ocenie GIOŚ nałożona bowiem decyzją organu I instancji kara w wysokości [...] zł była zbyt wysoka w stosunku do podobnych spraw. Zdaniem GIOŚ wymierzenie kary pieniężnej we wskazanej wysokości, znacznie odbiegającej od kar pieniężnych wymierzanych w innych porównywalnych sprawach, mogłoby naruszyć art. 8 k.p.a. wskazujący, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Jednocześnie GIOŚ uznał, że w sprawie nie zaszły przesłanki do zastosowania art. 189f k.p.a. ponieważ waga naruszenia nie byłą znikoma. Analizując kryteria jakie zostały uwzględnione przy ustaleniu wysokości kary organ zauważył, że w trakcie kontroli ujawniono [...] zdemontowanych pojazdów a także znaczną ilość części zmiennych oraz odpadów pochodzących z demontażu. Ponadto pojazdy znajdowały się na placu z nieutwardzoną powierzchnią oraz nie osłoniętym od warunków atmosferycznych. Wobec powyższego nie wymierzono kary w najmniejszej możliwej wysokości tj. [...] zł tylko karę odpowiednio wyższą. Organ w decyzji odniósł się również do podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Niezgadzając się z powyższą decyzją P. E. (dalej skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie : - art. 6 w związku z art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. polegającym na naruszeniu zasad praworządności, niewyczerpującym zbadaniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, jak i nie podjęciu czynności zmierzających do dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego w wystarczającym zakresie; - art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia dokonania kontroli zaskarżonej decyzji w szczególności nie wyjaśnienie dlaczego organ uznał, że skarżący dokonywał demontażu pojazdów oraz że pojazdy znajdujące się na posesji użytkowanej przez skarżącego stanowią odpad; - art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji polegającego na błędnej wykładni i zastosowaniu, co stoi w sprzeczności z art. 6 i 7 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący uzasadnił stawiane zarzuty podkreślając w szczególności, że działania inspektorów skierowane przeciwko jego osobie były całkowicie pozbawione uzasadnienia, a w konsekwencji doprowadziły do wydania wytycznych z których w myśl obowiązujących przepisów skarżący nie może się wywiązać. Nadto w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszym postępowaniu brak jest informacji o tym jaka była treść oświadczenia wysłanego lub zgłoszonego do protokołu w Komendzie Powiatowej Policji w [...]., oraz kto wskazał, iż demontażem pojazdów zajmuje się skarżący. Wydanie decyzji na podstawie materiału w którym takiej informacji nie ma zdaniem skarżącego wskazuje na naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Skarżący podkreślił, że nieprawdziwy jest zapis zawarty w protokole z kontroli, na co wskazywał już w odwołaniu, jakoby działalność w zakresie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji prowadził od 2 lat. Skarżący oświadczył, że nie demontuje pojazdów a samochody znajdujące się na jego posesji są własnością jednej osoby S. S., który dostarczył je w stanie takim w jakim zastali je inspektorzy. Nadto wskazał, że nie ma on obiektywnej możliwości aby wykonać zarządzenie pokontrolne, bowiem winno ono być skierowane do właściciela pojazdów a on nim nie jest. powyższe zdaniem skarżącego świadczy, że organ zaniechał wyjaśnienia sprawy w sposób umożliwiający wydanie zaskarżonej decyzji. Podniósł, że aby dokonać legalnego zdemontowania pojazdu skarżący musiały wyrejestrować pojazd czego jako nie właściciel zrobić nie może. Organ bezpodstawnie uznał pojazdy, które znajdowały się na posesji przez niego użytkowanej jako pojazdy wycofane z eksploatacji. Wskazał że przepis ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, nie precyzuje jakie wymagania techniczne powinien spełniać pojazd wycofany z eksploatacji. trudno wiec określić czy samochody znajdujące się u skarżącego spełniały te wymagania. Organ uznał pojazdy znalezione u skarżącego za pojazdy wycofane z eksploatacji bez żadnej podstawy prawnej i bez zgromadzenia dowodów poza dokumentacją fotograficzną. Uznanie pojazdu za odpad winno poprzedzać ustalenie, że posiadacz zamierza się pozbyć lub wycofać dany pojazd z eksploatacji. Skarżący wskazał, że jest właścicielem jedynie 2 pojazdów a reszta należy do jednej osoby S. S. Zdaniem skarżącego ujawnione na posesji samochody nie mogą być uznane za odpad albowiem S. S. w żadnym momencie nie potwierdził, że chciał się któregokolwiek z pojazdów pozbyć. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, że skarżący dokonał prac demontażowych a jedynie, iż posiadał części od pojazdów. Sam fakt posiadania części używanych nie potwierdza dokonania nielegalnego demontażu. Skarżący wskazał przy tym że organ nie dokonał poboru prób gleby, tym samym za niepotwierdzone należy uznać twierdzenie organu, że mogło dojść do zanieczyszczenia gleby płynami eksploatacyjnymi. Podniesiono również iż wymierzenie kary w wysokości [...] zł w sytuacji gdy jedynie [...] samochody były własnością skarżącego jest drastycznie wygórowana. Organ w decyzji nie uzasadnił wysokości wymierzonej kary ani ilością samochodów ani stopniem szkodliwości, ani rodzajem zagrożenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialno-prawną orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2016 r., poz. 803; dalej jako ustawa o recyklingu). Zgodnie z art. 53a ust. 1 tej ustawy każdy, kto dokonuje poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, podlega karze pieniężnej od 10. 000 zł do 300.000 zł. W ocenie Sądu całkowicie chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przez organy prowadzące postępowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno wynika bowiem jakie okoliczności organ uznał za udowodnione, jakim nie dał wiary. W zaskarżonej decyzji podano podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśniono, z jakiego powodu orzeczono o uchyleniu decyzji organu I instancji. Wskazano również elementy, które organ miał na względzie wymierzając karę w wysokości [...] zł Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] lutego 2018r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę posesji pod adresem [...] [...] użytkowanej przez P. E., który nie posiadał zarejestrowanej działalności gospodarczej. Przeprowadzone we wskazanym wyżej dniu oględziny nieruchomości ujawniły obecność ok. [...] szt. pojazdów zdemontowanych w różnym stopniu, a także wymontowane części zamienne oraz odpady pochodzące z demontażu. W śród elementów pochodzących z demontażu stwierdzono tablice rejestracyjne, pojazdów, silniki samochodowe, części karoserii, elementy zawieszenia , układu paliwowego, wydechowego, oraz kierowniczego, elementy stalowe, tłumiki, opony, fotele, części chłodnicze, przewody elektryczne oraz elementy wykończenia wnętrz. Ujawniono również podczas kontroli, że zdemontowane pojazdy oraz ujawnione odpady były przechowywane bezpośrednio na gruncie oraz nie były osłonięte przed wpływem warunków atmosferycznych. Nadto teren kontrolowanej posesji nie był utwardzony i zabezpieczony przed przenikaniem substancji niebezpiecznych do gruntu a zatem odpady były gromadzone w miejscu na ten cel nie przeznaczony. Powyższe wynika z protokołu z kontroli podpisanego w dniu [...] marca [...]2018r. oraz dołączonych doń dokumentów (zdjęcia opatrzone podpisem P. E. , notatka służbowa z dnia [...] lutego 2018r.). Skarżący został zawiadomiony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym na etapie rozpoznawania sprawy przez WIOŚ, jak również przez GIOŚ. Organy prowadzące postępowanie oprały się o materiały zgromadzone we własnym zakresie (protokół z kontroli oraz załączone doń dokumenty w postaci wykonanych podczas oględzin zdjęć oraz sporządzonej w dniu [...] lutego 2012r. notatki służbowej a także wydruki z aukcji internetowych gdzie skarżący oferował do sprzedaży części samochodowe) oraz na oświadczeniach i kopiach dokumentów w tym ubezpieczenia poszczególnych pojazdów składanych przez skarżącego (dokumenty załączone do odwołania od decyzji organu I instancji). W ocenie Sądu na podstawie całokształtu materiału dowodowego zasadnym było wszczęcie przez organy postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności polegającej na: usunięciu z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów; wymontowaniu z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia; wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Zebrany materiał dowodowy w szczególności protokół, załączone do protokołu z kontroli zdjęcia a także informacje o aukcjach internetowych na których skarżący sprzedawał wymontowane części, w sposób oczywisty wykazują, że P. E. nie prowadzi zarejestrowanej stacji demontażu i nie posiada stosownego pozwolenia o którym mowa w art. 40 ust.1 ustawy. Jednocześnie podejmowane przezeń działania pod adresem[...]. [...] należy zakwalifikować jako dokonywanie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji przy czym teren na którym demontaż jest wykonywany nie spełnia minimalnych wymagań technicznych przewidzianych dla stacji demontażu. Sąd podziela przy tym pogląd organu odwoławczego, że pod adresem [...][...], prowadzony był demontaż samochodów. Powyższe wynika choćby z faktu, który został słusznie podniesiony przez organ w zaskarżonej decyzji, że wśród zmagazynowanych przez skarżącego części samochodowych znajdowały się tłumiki, elementy układów zawieszenia, elementy układu wydechowego oraz układu paliwowego, których ponowne użycie jest niedozwolone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005r. w sprawie wykazów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na stan środowiska. A zatem wymienione wyżej części zamienne nie mogły pochodzić z legalnego źródła sprzedaży co wskazuje, że uprawniony jest wniosek organu, iż pochodzą one z demontażu prowadzonego przez skarżącego. Nadto co w tym kontekście należy podkreślić, skarżący w toku całego postępowania mimo zawiadomienia z art. 10 k.p.a. nie przedłożył żadnych dokumentów wskazujących że np. części samochodowe zeskładowane na tej nieruchomości pochodzą z zakupu. Rację ma również organ, że posiadane przez stronę pojazdy były wycofane z eksploatacji. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdem wycofanym z eksploatacji jest pojazd stanowiący odpad w rozumieniu art. 3 ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (jt. Dz.U. z 2018 poz. 992 z późn. zm. – dalej ustawa o odpadach. Z kolei w świetle art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpad rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Pozbyciem się jest z kolei przekazanie przedmiotu innemu podmiotowi, który będzie przedmiot ten wykorzystywał w odmienny sposób. Nie ulega zatem wątpliwości, że w momencie przekazania danego pojazdu określonemu podmiotowi z przeznaczeniem na części, przestał on spełniać swoją podstawową funkcję i stał się odpadem, co jak słusznie wskazał organ nie wyklucza samo w sobie możliwości wprowadzenia do obrotu części powstałych po jego zdemontowaniu. Nie zmienia to jednak faktu że pojazd staje się odpadem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2011 sygn. akt IV SA/Wa 1004/11, publ. www.http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak wiec pojazdy pozyskane przez skarżącego znajdujące się na posesji pod adresem [...] [...] niewątpliwie przestały spełniać swoją podstawową funkcję z chwilą przekazania ich przez poprzednich posiadaczy i z tą chwilą stały się one odpadami. Tym samym zasadnie organy przyjęły, że pojazdy ujawnione na posesji użytkowanej przez skarżącego spełniały definicję odpadu co jednocześnie oznacza, że były one pojazdami wycofanymi z eksploatacji. Jak wynika bowiem ze zdjęć znajdujących się w aktach pojazdy zostały poddane widocznemu na zdjęciach procesowi demontażu (pozbawiono jej elementów karoserii oraz wymontowano części zamienne np. koła, szyby, silniki, elementy wyposażenia). A zatem niewątpliwie w stanie w jakim się one znajdowały nie mogły być użytkowane zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem jako środek transportu, co oznacza ze skarżący swoim działaniem zmienił funkcję tych pojazdów i stały się one źródłem części zamiennych. Skoro zebrany materiał dowodowy w sposób oczywisty wykazał, że skarżący naruszył przepisy ustawy bowiem prowadził demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji (recykling pojazdów wycofanych z eksploatacji) a zgodnie z art. 5 ustawy o recyklingu zbieranie pojazdów wycofanych z eksploatacji mogą prowadzić wyłącznie przedsiębiorcy prowadzący punkty zbierania pojazdów i przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu a demontaż może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu, to organy orzekające w sprawie zobowiązane były do zastosowania sankcji określonej w art 53a ust. 1 ww. ustawy (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1761/12, CBOSA), bowiem skarżący prowadził demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu. Sąd uznał również, że w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli prawidłowo uznano, że przedmiotowe pojazdy (i ich części) znajdujące się na nieruchomości skarżącego, jako pojazdy wycofane z eksploatacji stanowiły odpady, co uzasadniało przyjęcie, że działania skarżącego wyczerpały przesłanki określone w wyżej powołanym art. 53a ust. 1 ustawy, tym samym wymierzenie kary pieniężnej było zasadne. Podzielić zatem należało stanowisko organów orzekających w sprawie, że ujawnione w toku kontroli działania skarżącego były sprzeczne z art. 5 ustawy o recyklingu. W takim przypadku wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej było w pełni zasadne a jej wysokość w kwocie [...] zł, jak uznał organ II. instancji jest adekwatna do naruszeń popełnionych przez skarżącego. Okoliczności te zostały wzięte pod uwagę przez organ administracji przy wymiarze kary. Organ wskazał bowiem, że ilość samochodów oraz zeskładowanych na nieruchomości części samochodowych świadczy o dużej ilości odpadów i że skala działalności skarżącego w zakresie demontażu pojazdów nie była niewielka (znikoma) a w konsekwencji świadczy o stopniu szkodliwości czynu. Ponadto zgodnie z ustaleniami kontroli prowadzony był demontaż pojazdów nieosuszonych w miejscu, które nie spełniało wymogów rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 143, poz. 1206 z późn. zm.). Na nieruchomości brak było bowiem wyznaczenia sektorów osuszania i demontażu pojazdów oraz nie zainstalowano systemu odprowadzania i oczyszczania ścieków przemysłowych, co jak słusznie uznał organ mogło powodować zanieczyszczenie środowiska poprzez przedostanie się olejów oraz substancji ropopochodnych do gleby a następnie do wód. Teren nie był również utwardzony ani zadaszony co powodowało brak zabezpieczenia gleby przed odciekami a pojazdy nie były zabezpieczone przed warunkami atmosferycznymi. Tak wiec organ wskazał w uzasadnieniu czym kierował się przy wymiarze kary. Jak również wskazał, że wymierzona przez organ I instancji kara w wys. [...] zł jest nadmierna w stosunku do stwierdzonych naruszeń a wymierzona w tej wysokości kara znacznie odbiega od kar wymierzanych w innych porównywalnych sprawach stąd dokonał on zmniejszenia ustalonej przez organ I instancji kary o połowę. Tym samym wydana w sprawie zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał je za niezasadne. Należy bowiem wskazać, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy proceduralne w tym w szczególności podniesione w skardze. Zdaniem Sądu organy w sposób wyczerpujący zbadały i przeanalizował cały zgromadzony materiał dowodowy. A ocena organu nie jest dowolna. Decyzja zawiera również prawidłowe i wyczerpujące uzasadnienie zarówno prawne jak i faktyczne w tym w sposób dostateczny wyjaśnia dlaczego organ uznał, że skarżący dokonywał demontażu pojazdów oraz że pojazdy znajdujące się na posesji użytkowanej przez skarżącego stanowią odpad (stanowisko w tym zakresie zawarte jest na str. [...] i [...] zaskarżonej decyzji). Należy również wskazać, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje kto zgłosił prowadzenie nielegalnego demontażu jak i motywy, które spowodowały taką jego decyzję. Nie ma to bowiem wpływu na wynik przeprowadzonej w sprawie kontroli a wydane w sprawie rozstrzygnięcia oparte zostały o ustalenia kontroli oraz wszczęte i przeprowadzone z urzędu postepowanie. Również bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy pozostają podnoszone przez skarżącego kwestie związane z wydanymi przez WIOŚ Zarządzeniami. Zarządzenia nie są bowiem elementem tego postępowania a zatem nie mogą podlegać w nim stosownej ocenie. Bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy jest również okoliczność niepobrania przez organ próbek gleby celem stwierdzenia czy nastąpiło zanieczyszczenie gleby. Organ nie stwierdził bowiem, że takie zanieczyszczenie nastąpiło lecz że mogło nastąpić przy czym domniemanie to wynikało z faktu, że niekompletne pojazdy posadowione zostały na terenie nieutwardzonym, bez żadnych zabezpieczeń przed odciekami oraz na terenie niezadaszonym. Niezasadne są również zarzuty dotyczące zaniechania przez inspektorów pomiaru zanieczyszczenia gleby, braku powołania rzeczoznawcy samochodowego, dla oceny stanu pojazdów. Okoliczności te nie mają bowiem wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Przepisy ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji wprowadzają odpowiedzialność za demontaż pojazdów poza uprawnioną stacją. Zatem już samo stwierdzenie, że skarżący demontował pojazdy w miejscu do tego nieprzeznaczonym pozwalają na zastosowanie określonej sankcji. Brak powołania rzeczoznawcy celem stwierdzenia kompletności pojazdów również, jak wskazano powyżej, pozostaje bez znaczenia dla sprawy szczególnie, że stan pojazdów został uwidoczniony na zrobionych podczas kontroli zdjęciach. A zatem niewyjaśnienie przez organ tych kwestii, które pozostawały bez znaczenia dla prawidłowości wydanego orzeczenia nie może wskazywać na naruszenie przepisów postępowania. Niezasadny również okazał się zarzut naruszenia art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie. Organ bowiem dokonał prawidłowej interpretacji wskazanego przepisu wskazując, że pojazdem wycofanym z eksploatacji jest pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów o odpadach, gdzie jak wskazano już powyżej w art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpad rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub jest zobowiązany do pozbycia się. Reasumując stwierdzić należy, że w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli prawidłowo organy uznały, że przedmiotowe pojazdy (i ich części) znajdujące się na nieruchomości położonej w miejscowości [...] [...], jako pojazdy wycofane z eksploatacji stanowiły odpady, co uzasadniało przyjęcie, że działania skarżącego wyczerpały przesłanki określone w wyżej powołanym art. 53a ust. 1 ustawy, tym samym wymierzenie kary pieniężnej było zasadne. Podzielić zatem należało stanowisko organów orzekających w sprawie, że ujawnione w toku kontroli działania skarżącego były sprzeczne z art. 5 ustawy o recyklingu. W takim przypadku wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej było w pełni zasadne a jej wysokość określona w decyzji organu II instancji tj. [...] zł również należy uznać za prawidłową i w sposób wystarczający uzasadnioną przez organ w zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji.