IV SA/Wa 3049/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Alina Balicka, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania oddala skargę IV SA/Wa 3049/16 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] września 2016 r. po rozpatrzeniu odwołania J. P. uchyliło decyzję Starosty [...], z dnia [...] sierpnia 2016 roku, znak: [...], umarzającą postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] września 2015 roku, znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu dla instalacji Sklepu [...] w [...]. Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Po rozpatrzeniu wniosku J. P., postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 roku, znak: [...], Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z dnia [...] września 2015 roku, znak: [...], umarzająca postępowanie w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla instalacji Sklepu [...] w [...]. Z kolei, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 roku, znak: [...], umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną. W uzasadnieniu organ podniósł, że z art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Z 2016r., poz. 672 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", jednoznacznie wynika, iż podstawą wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu są pomiary własne, pomiary dokonane przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiary podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Organ wskazał, że wykonane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska pomiary hałasu w dniach 6-8 lipca 2015 roku i 31 marca 2016 roku wskazują, że hałas emitowany przez sklep [...] w [...] nie przekracza wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014r., poz. 112), zwanym dalej "rozporządzeniem". Stwierdził, że teren na którym zlokalizowany jest sklep [...] należy zakwalifikować do terenów mieszkaniowo-usługowych, o których mowa w poz. 4 Tabeli 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia, na których dopuszczalny poziom hałasu ustalono na 55 dB w godzinach dziennych i 45 dB w godzinach nocnych. Wykonane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska pomiary hałasu w dniach 6-8 lipca 2015 roku i 31 marca 2016 roku, wartości tych nie przekraczają (z jednym wyjątkiem - dnia 7 lipca w godz. 6-14 poziom hałasu wyniósł 57,3 dB). W ocenie organu wskazane okoliczności uzasadniały umorzenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzja ostateczną. Odwołanie od decyzji wniósł J. P., reprezentowany przez adwokata M. L.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje: Organ zauważył, że rodzaje decyzji kończących wznowione postępowanie określa art. 151 Kpa. Wprawdzie nie można wykluczyć sytuacji, że wznowione postępowanie będzie podlegało umorzeniu z powodu jego bezprzedmiotowości, np. w przypadku stwierdzenia, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, że postępowanie jednak nie powinno zostać wznowione z uwagi na złożenie podania o wznowienie postępowania po upływie terminu określonego w art. 148 Kpa, jednak organ I instancji nie wykazał, że wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu, z dnia [...] września 2015 roku, znak: [...], jest bezprzedmiotowe. W konsekwencji zdaniem organu, umorzenie wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną należy uznać za bezpodstawne. Stosownie do regulacji art. 149 § 2 Kpa, postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, przy czym należy podkreślić, że postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy prowadzi się jedynie wówczas, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej określonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b (podstaw wznowienia). W postanowieniu z dnia [...] listopada 2015 roku, znak: [...], o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] września 2015 roku, znak: [...], jak podstawę wznowienia organ wskazał niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu, a więc podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia organ I instancji ustalił, że skarżący jest właścicielem nieruchomości, która znajduje się w zasięgu oddziaływania Sklepu [...] w M. przy ul. H. S. [...], polegającego na emisji hałasu. W konsekwencji zasadnie uznał, iż skarżący ma interes prawny w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla ww. instalacji. Zatem brak zapewnienia skarżącemu możliwości brania udziału w postępowaniu w tej sprawie zakończonym ww. decyzją ostateczną, stanowi podstawę uchylenia tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba, że zaistniała którakolwiek z określonych w art. 146 Kpa, okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji, a mianowicie: upływ dziesięciu (z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ) lub pięciu lat (z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8, art. 145a i art. 145b) od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, a także sytuacja, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie Kolegium, organ I instancji nie dokonał natomiast ustaleń wystarczających do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, ewentualnie stwierdzenia, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tj. decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla instalacji Sklepu [...] w M., przy ul. H. S. [...]. Art. 115a ust. 1 ustawy stanowi, że w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN- W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N W odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (art.115a ust. 3 ustawy). Rodzaje terenów chronionych przed hałasem, dla których ustala się w drodze decyzji dopuszczalne poziomy hałasu określa art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Są to tereny przeznaczone: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Dla poszczególnych terenów, wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1, został określony w rozporządzeniu różny dopuszczalny poziom hałasu, dlatego też art. 114 ust. 1 ustawy nakazuje, aby przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazać, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Jeżeli zaś teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu (art. 114 ust. 2 ustawy). Z kolei, w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów, przy czym przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio (art. 115 ustawy). Wykładnia tego ostatniego przepisu prowadzi do wniosku, że określona w art. 114 ust. 2 ustawy zasada ma zastosowanie nie tylko w przypadku wskazywania w planie miejscowym poszczególnych rodzajów terenów chronionych przed hałasem, ale również w przypadku dokonywania przez właściwy organ, w sytuacji braku planu miejscowego, oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów (por. np. w. NSA z 2.10.2012r., II OSK 1028/11, LEX nr 1234109). Z akt sprawy wynika, że pomiary hałasu emitowanego w związku z funkcjonowaniem sklepu [...] były wykonywane na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, którą ze względu na faktyczny sposób zagospodarowania i wykorzystywania, należy zakwalifikować do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z rozporządzeniem, dla tego rodzaju terenów dopuszczalny poziom hałasu w porze dziennej wynosi 50dB, zaś w porze nocnej - 40 dB. Z dokonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska pomiarów hałasu, w dniach 7 i 8 lipca 2015 roku wynika, że zmierzony wówczas poziom hałasu przekraczał dopuszczalny poziom hałasu dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Organ odwoławczy podkreślił, że wyjaśnienia i udokumentowania wymaga, czy w zasięgu hałasu emitowanego przez to źródło, poza terenem wykorzystywanym jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (działka skarżącego), znajdują się też inne rodzaje terenów faktycznie zagospodarowanych i wykorzystywanych w ten sposób, że można je zaliczyć do kategorii wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Ustalenie, jaki rodzaj terenu, spośród wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, przeważa w obszarze oddziaływania hałasu z ww. źródła, będzie decydować o dopuszczalnym poziomie hałasu ustalonym zgodnie z przepisami rozporządzenia. Organ ocenił, że z uwagi na wskazane wady, zaskarżoną decyzję należało uchylić w całości zaś sprawę przekazać organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wskazał, że prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji winien wyznaczyć obszar będący w zasięgu hałasu emitowanego przez ww. sklep, ustalić: jakiego rodzaju tereny chronione przed hałasem znajdują się na tym obszarze i który z nich przeważa oraz udokumentować to w aktach sprawy. Dopiero wówczas będzie możliwe rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w J. zaskarżając w całości decyzję. Decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa: 1) art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) - poprzez bezzasadne uchylenie decyzji organu I instancji, która pomimo błędnego uzasadnienia odpowiadała prawu, 2) art. 105 §1 kpa w zw. z art. 29 kpa i art. 30 §1 kpa w zw. z art. 493 §1 kodeksu spółek handlowych - poprzez błędne uznanie, że umorzenie przez organ I instancji postępowania wszczętego i prowadzonego "w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu dla instalacji sklepu [...] w M. przy ul. H. S. [...], prowadzonego przez [...][...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w J. [...],[...][...] było niedopuszczalne prawnie, pomimo że na dzień wydania przez Starostę [...] decyzji z dnia [...].08.2016 r. spółka, której obowiązków administracyjnoprawnych dotyczyło postępowanie i ostateczna decyzja poddana kontroli we wznowionym postępowaniu, nie posiadała zdolności prawnej, gdyż została wykreślona z rejestru przedsiębiorców KRS nr [...] z dniem [...].06.2016 r. Skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu jej skierowania do osoby niebędącej stroną w sprawie (przesłanka nieważności z art. 156 §1 pkt 2 kpa) oraz zasądzenie od organu na rzecz spółki skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dacie wydawania decyzji przez Starostę [...] tj. w dniu [...] sierpnia 2016 r. spółka [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa nie istniała. Spółka ta została wykreślona z rejestru przedsiębiorców KRS nr [...] w dniu [...] czerwca 2016 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego [...] w P., VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, które stało się prawomocne w dniu [...] lipca 2016 r. Aktualnym właścicielem nieruchomości położonej przy ul. S. [...] w [...], zabudowanej sklepem [...] pozostaje spółka [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w J.. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończone może być także decyzją o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania w sprawie wznowienia będzie miało miejsce, np. w razie cofnięcia wniosku o wznowienie bądź w razie utraty przez stronę zdolności prawnej. W zaistniałym stanie faktycznym Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. umorzył postępowanie w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu dla instalacji sklepu [...] w M. przy ul. S. [...] prowadzonego przez [...] Sp. z 0.0. sp. k. w J.. Pomimo błędnego uzasadnienia przedmiotowej decyzji, jej rozstrzygnięcie odpowiada prawu, jeżeli wziąć pod uwagę, że w dniu wydawania decyzji we wznowionym postępowaniu, tj. [...] sierpnia 2016 r., spółka będąca adresatem decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. - nie istniała. Jak wynika z załączonego odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców KRS nr [...] - [...][...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa została wykreślona z rejestru przedsiębiorców w dniu [...] czerwca 2016 r. (prawomocność wpisu: [...] lipca 2016 r.). Oznacza to, że w dniu 4 sierpnia 2016 r. ww. spółka nie miała statusu "zakładu" w rozumieniu art. lisa ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. 2016, poz. 672 ze zm.), którego dotyczyła ostateczna decyzja z dnia [...] września 2015 r. kontrolowana przez Starostę [...] w trybie wznowienia. Bezprzedmiotowe było zatem rozstrzyganie o prawach i obowiązkach administracyjnoprawnych nieistniejącego zakładu. Jednocześnie niedopuszczalne byłoby wydanie w postępowaniu wznowieniowym ewentualnej decyzji zmieniającej dotychczasową decyzję poprzez skierowanie jej do innego podmiotu - "zakładu". W tych okolicznościach umorzenie wznowionego postępowania było usprawiedliwione i nie było podstaw do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Z ww. powodów wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzji kasatoryjnej zostało dokonane z naruszeniem art. 138 §2 kpa oraz art. 105 §1 kpa w zw. z art. 29 kpa i art. 30 §1 kpa w zw. z art. 493 §1 kodeksu spółek handlowych. Skarżona decyzja organu odwoławczego jest wadliwa, gdyż odnosi się do praw i obowiązków podmiotu nieistniejącego, tj. [...] Sp. z o.o. sp. k. Decyzja skierowana do podmiotu wykreślonego z rejestru przedsiębiorców KRS jest skierowana do podmiotu nieistniejącego. Skierowanie decyzji do nieistniejącej osoby prawnej, która w chwili wydawania decyzji nie miała już przymiotu strony, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 §1 pkt 2 kpa1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. nie narusza przepisów prawa w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy i uzasadniałby jej wyeliminowanie z porządku prawnego, a w szczególności stwierdzenie jej nieważności. Wbrew twierdzeniu skarżącej spółki postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. nie stało się bezprzedmiotowe wobec wykreślenia w dniu 16 czerwca 2016 r. z rejestru przedsiębiorców KRS w wyniku przekształcenia podmiotowego, spółki [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w J.. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 494 § 1ksh spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Według art. 553 § 1 ksh spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. W dacie wydania zaskarżonej decyzji jak też decyzji wydanej przez organ I instancji istniał więc podmiot prowadzący przedmiotową instalację, który w wyniku przekształceń podmiotowych jest następcą prawnym podmiotu będącego poprzednio właścicielem instalacji. Majątek Spółki [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w J. (KRS [...]) został w wyniku połączenia przeniesiony na spółkę przejmującą [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS [...]). Następnie spółka ta uległa przekształceniu w spółkę [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa. Zatem to organ I instancji nieprawidłowo określił stronę w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. wskazując jako stronę i właściciela przedmiotowej instalacji spółkę, która została przekształcona i jako spółka przejęta, wykreślona z KRS. Dlatego chociażby z tego powodu decyzja organu I instancji powinna ulec uchyleniu. Tego rodzaju wadą nie jest jednak dotknięta decyzja organu II instancji. Wbrew twierdzeniu skargi decyzja dotyczy i została skierowana do aktualnego właściciela instalacji tj. spółki [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, następcy prawnego podmiotu będącego stroną wznowionego postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2015 r. Nie może być wątpliwości, że przytoczenie w części wstępnej decyzji z dnia [...] września 2016 r. firmy [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością miało wyłącznie charakter opisujący decyzję I instancji, od której wniesiono odwołanie, a wobec tego że była dotknięta wadą w zakresie oznaczenia strony, taki opis został przeniesiony do decyzji organu odwoławczego. Błędem organu było to, że nie zmodyfikował tego "historycznego", pierwotnego opisu przedmiotu decyzji organu I instancji, w której znajdowało się z kolei odniesienie do decyzji z dnia [...] września 2015 r. kończącej wznowione postępowanie. Błędem było również to, że organ nie odniósł się do następstwa prawnego po pierwotnej stronie postępowania w uzasadnieniu decyzji. Jednak te błędy nie miały wpływu na wynik sprawy, skoro decyzja została skierowana do prawidłowego podmiotu, będącego aktualnie stroną postępowania i właścicielem instalacji. Oznaczenie strony, stanowi element konieczny decyzji według art. 107 § 1 kpa z punktu widzenia jej prawidłowości może być zamieszczone w dowolnym jej miejscu. Najistotniejsze bowiem jest, by strona była w sposób jednoznaczny określona. Może być więc zamieszczone w początkowej części decyzji, ale także może znaleźć się dopiero w rozdzielniku, jak stało się to w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie została dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, nie doszło również do naruszenia art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 29 i 30 § 1 kpa w zw. z art. 493 § 1 ksh, ani art. 138 § 2 kpa. W ocenie sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że wydana przez organ I instancji decyzja o umorzeniu postępowania narusza przepisy prawa. Zasadnie wskazał organ odwoławczy, że rodzaje decyzji kończących wznowione postępowanie określa art. 151 kpa, zgodnie z którym po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Tymczasem organ I instancji nie znajdując przesłanek do wydania innego rozstrzygnięcia merytorycznego niż w dotychczasowej decyzji, umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, naruszając zarówno art. 105 § 1 kpa, jak też art. 151 kpa. Słusznie ocenił organ odwoławczy, że organ I instancji nie dokonał wystarczających ustaleń do wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, a więc także do uznania, że w wyniku ponownego rozpoznania sprawy powinna zapaść decyzja odpowiadająca pierwotnemu rozstrzygnięciu. Rodzaje terenów chronionych przed hałasem, dla których ustala się w drodze decyzji dopuszczalne poziomy hałasu określa art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Są to tereny przeznaczone: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Dla poszczególnych terenów, wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1, został określony w rozporządzeniu różny dopuszczalny poziom hałasu. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu (art. 114 ust. 2 ustawy). W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, oceny czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów, przy czym przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio (art. 115 ustawy). Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że wykładnia tego ostatniego przepisu prowadzi do wniosku, że określona w art. 114 ust. 2 ustawy zasada ma zastosowanie nie tylko w przypadku wskazywania w planie miejscowym poszczególnych rodzajów terenów chronionych przed hałasem, ale również w przypadku dokonywania przez właściwy organ, w sytuacji braku planu miejscowego, oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Organ I instancji nie dokonał ustaleń dotyczących tego jakie tereny chronione przed hałasem znajdują się w zasięgu oddziaływania sklepu, jak też jaki przeważający rodzaj terenu występuje w obszarze oddziaływania hałasu. Oparł swoją ocenę wyłącznie na: ustaleniach obowiązującego studium (z którego wynika, że działki na których zlokalizowana jest przedmiotowa instalacja znajdują się na terenie strefy zabudowy śródmiejskiej, wskazanej dla utrzymania i rozwoju funkcji mieszkaniowej intensywnej, wielorodzinnej, z dopuszczeniem zachowania i uzupełnienia zespołów zabudowy jednorodzinnej) i na ustaleniu decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2005r. dopuszczającej przeznaczenie terenu (działka nr [...]) na cele mieszkalnictwa i usług nieuciążliwych z możliwością handlu detalicznego o pow. sprzedażowej poniżej 2000m2. To nie są wystarczające ustalenia, zwłaszcza że nawet powoływana decyzja o warunkach zabudowy w ustaleniach dotyczących ochrony środowiska zawiera wskazanie, że teren objęty wnioskiem na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 stycznia 2002 r. w sprawie wartości progowych poziomów hałasu (Dz.U. nr 8, poz. 81) zakwalifikowany jest jako teren zabudowy mieszkaniowej. Nie są wystarczające także dlatego, że sąsiadującą z terenem sklepu nieruchomość należy zakwalifikować do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dlatego słusznie wskazał organ odwoławczy, że w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, co powoduje konieczność uchylenia decyzji. Uchylając decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organ zawarł wskazania co do dalszego toku postępowania przez podanie jakie działania musi podjąć organ I instancji, by możliwe było ustalenie stanu faktycznego. Sąd wskazuje także na potrzebę zgromadzenia w aktach sprawy wszystkich omawianych pomiarów hałasu. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.