IV SA/Wa 3057/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2017r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) po rozpatrzeniu odwołania J. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] J. M., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) z dnia [...] lutego 2016r. znak: [...], wymierzającej administracyjną karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za naruszenie warunków posiadania decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012r. znak: [...] zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami oraz transportu odpadów, utrzymał powyższą decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w dniach od 2 do 17 grudnia 2015 r. przeprowadził kontrolę prowadzonej przez Pana J. M. działalności gospodarczej pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] J. M.. Kontrola została przeprowadzona w związku z otrzymaniem dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez pracowników Urzędu Miasta [...] na terenie wyeksploatowanego wyrobiska kruszywa naturalnego na działce o nr ew. [...] obręb [...], gm. [...] w dniu 9 listopada 2015 r. i notatki służbowej wraz z dokumentacją fotograficzną sporządzoną w dniu 18 listopada 2015 r. W trakcie kontroli WIOŚ ustalił, że J. M. prowadzi działalność w zakresie odzysku poza instalacjami i urządzeniami oraz transportu odpadów w ramach posiadanych decyzji Starosty [...]: z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r. znak: [...], którymi jest zobowiązany do rekultywacji wyrobiska kruszywa naturalnego w miejscowości [...] w gminie [...]. W wyniku przeprowadzonej przez WIOŚ kontroli stwierdzono, że do rekultywacji kontrolowany przyjmował odpady o kodach 20 02 02 - gleba i ziemia, w tym kamienie, 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie inne niż wymienione w 17 05 03, 1701 01 - odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów, 17 OL 02 — gruz ceglany, 17 01 07 - zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06. W trakcie kontroli ustalono również, że na wyeksploatowane wyrobisko kruszywa naturalnego zostały przyjęte odpady, które nie zostały ujęte w posiadanej decyzji na odzysk odpadów poza instalacjami, tj. wśród zdeponowanych odpadów znajdowały się fragmenty tworzyw sztucznych folii i papieru oraz liście. Potwierdzeniem stwierdzonych naruszeń jest sporządzony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska protokół z kontroli nr [...], wraz załączonymi dokumentami w postaci: protokołu z przesłuchania do protokołu z kontroli nr [...] z dnia 9 grudnia 2015 r., notatki służbowej z dnia 18 listopada 2015 r. znak: [...] sporządzonej przez pracownika Urzędu Miasta w [...] wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną. Stwierdzone odpady inne niż dopuszczone w decyzji nie zostały uwzględnione w prowadzonej przez kontrolowanego ewidencji. Zgodnie z protokołem przesłuchania z dnia 9 grudnia 2015 r., Strona zeznała, że odpady z dokumentacji fotograficznej wykonanej w dniu 9 oraz 17 listopada 2015 r. znajdujące się na terenie wyrobiska nie zostały sprawdzone przez kierowcę transportującego odpady oraz osobę sprawującą dozór na przedmiotowym wyrobisku. Ustalenia powyższe zostały odnotowane w protokole z kontroli nr [...], sygn. [...] podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego bez zastrzeżeń w dniu 17 grudnia 2015 r. Mając powyższe ustalenia kontrolne na uwadze WIOŚ pismem z dnia 30 grudnia 2015r. wszczął postępowanie administracyjne, po którego przeprowadzeniu decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. (znak: wskazany na wstępie), na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (jt. Dz. U 2016r. poz. 1987 z późn. zm. – dalej: ustawa o odpadach) wymierzył przedsiębiorcy administracyjną karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, za naruszenie warunków posiadanego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami oraz transportu odpadów. J. M. od wskazanej wyżej decyzji WIOŚ złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania oraz zarzucając: naruszenie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe oraz błędne zastosowanie polegające na tym, że organ wbrew dyspozycjom ww. przepisów: nie ustalił jakiego rodzaju odpady zostały przyjęte, nie ustalił w jakich ilościach te odpady były przyjęte, nie ustalił czy odpady te mogą być składowane w celu ich dalszego przetwarzania; naruszenie art. 7 i 77 oraz art. 80 kpa, poprzez niewyjaśnienie prawidłowo całości sprawy i nieustalenie stanu faktycznego dającego podstawę do zastosowania art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach. W ocenie przedsiębiorcy przyjęcie przez organ I instancji jako dowodu w sprawie, oprócz protokołu kontroli nr [...] i protokołu przesłuchania strony, dokumentacji fotograficznej przekazanej przez Miasto Gminę [...], nie ma uzasadnionych podstaw, ponieważ nie stanowiła ona oryginalnych plików, a ich wiarygodność może stwierdzić jedynie biegły. Ponadto przedsiębiorca poinformował, iż w protokole z przesłuchania przyjął w dobrej wierze wiarygodność tych dowodów i obarczył winą pracowników za brak kontroli przywiezionych odpadów. Przedsiębiorca w odwołaniu odniosła się również do przytoczonych w uzasadnieniu decyzji przez WIOŚ dwóch kar pieniężnych, które zostały mu wymierzone informując, że kara w wysokości 2000zł dotyczyła przekroczenia rocznych ilości przyjętych odpadów o kodzie 01 07, który został uwzględniony w decyzji na odzysk odpadów. Natomiast kara w wysokości 1000 zł została nań nałożona ze względu na przekroczenie terminu ustawowego. GIOŚ po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] września 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Naruszenie zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli nr [...], z dnia 17 grudnia 2015 r., do którego Strona nie wniosła zastrzeżeń. Materiał dowodowy został prawidłowo zebrany a decyzja została oparta na dokumentacji niezbicie świadczącej o naruszeniu przez przedsiębiorcę zarówno warunków posiadanej decyzji, jak i obowiązujących przepisów prawa. Przedsiębiorca był bowiem świadomy, na co wskazują jego zeznania zawarte w protokole z dnia 9 grudnia 2015 r. z przesłuchania, jakie obowiązki na nim ciążą, a pomimo to dopuściła do zdeponowania odpadów o znacznej zawartości frakcji tworzyw sztucznych, prawdopodobnie po procesie mechanicznego przetwarzania, o czym świadczy znaczny stopień rozdrobnienia tej frakcji. Organ podkreślił przy tym, że zgodnie z zezwoleniem Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] odpady tworzyw sztucznych nie zostały dopuszczone do odzysku poza instalacjami a nadto istotne jest również i to że w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2016 r. poz. 796), pod pozycją nr 1 wymieniono odpady, które mogą być wykorzystane do odzysku poprzez wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych przy spełnianiu określonych warunków – na wskazanej liście nie zostały wskazane odpady tworzyw sztucznych. Powyższe oznacza, że strona dopuściła się naruszenia nie tylko warunków posiadanej decyzji, lecz również obowiązujących przepisów prawa, co też potwierdziła w zeznaniach wskazanych w protokole z przesłuchania oraz protokole kontroli. Z tych względów organ odwoławczy nie miał wątpliwości co do uznania dokumentacji fotograficznej zebranej przez pracowników Urzędu Miasta [...] w toku własnych działań kontrolnych, jako dodatkowych dowodów w sprawie, jednoznacznie wskazujących na fakt zdeponowania znacznych ilości odpadów frakcji tworzyw sztucznych. Tym samym zdaniem organu odwoławczego bezzasadne są wywody przedsiębiorcy dotyczące braku podstaw włączenia jako materiału dowodowego dokumentacji zgromadzonej przez Urząd Miasta [...], szczególnie że zgodnie z przepisem art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Organ wskazał, że w myśl art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41. Zatem przedsiębiorca przyjmując do przetwarzania odpady pochodzące z mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych, uchybił warunkom posiadanych zezwoleń oraz przepisom ustawy o odpadach w sposób kwalifikujący do wydania decyzji nakładającej na przedsiębiorcę karę pieniężan. Odnosząc się do zarzutów przedsiębiorcy GIOŚ wskazał, że na żadnym etapie kontroli i postępowania administracyjnego nie zakwestionował on faktu zdeponowania w wyrobisku odpadów innych niż dopuszczała tego posiadana decyzja. Z materiału dowodowego w sprawie wynika bezsprzecznie, że zdeponowane odpady posiadały znaczną zawartość frakcji odpadów tworzyw sztucznych, natomiast ze stopnia ich rozdrobnienia wynika, że stanowiły odpady po mechanicznym przetwarzaniu odpadów. Wobec powyższego, analizując warunki decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] oraz obowiązujące przepisy prawa, organ odwoławczy doszedł do wniosku, że do stwierdzenia naruszenia warunków zezwolenia w tym zakresie nie wymagało określania rodzaju odpadów poprzez nadanie im kodu zgodnie z katalogiem odpadów. Z materiału fotograficznego oraz opisu przedmiotowych odpadów bezsprzecznie wynika, iż posiadana decyzja nie zezwala na ich odzysk w procesie RIO. Nadto istotne jest, że Strona potwierdziła powyższy fakt w protokole z przesłuchania z dnia 9 grudnia 2015 r. Natomiast w kwestii zarzutu braku ustalenia przez organ I instancji ilości odpadów przyjętych przez Stronę organ wskazał, iż organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji podniósł, że "z uwagi na brak prowadzonej ewidencji dla przyjętych odpadów, które nie zostały ujęte w posiadanej przez Stronę decyzji Starosty [...] znak: [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nie jest możliwe ustalenie ilości przyjętych odpadów oraz źródła ich pochodzenia". Tym samym zdaniem GIOŚ chybiony jest zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 7 i 77 oraz art. 80 kpa, a także art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach. Organ zauważył również, że naruszenie spowodowane przez przedsiębiorcę przyczynia się do pogorszenia stanu środowiska, biorąc pod uwagę fakt, iż działanie polegające na deponowaniu odpadów wbrew warunkom zezwolenia i obowiązujących przepisów nie było incydentalne, gdyż w trakcie kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ w styczniu 2015r. (udokumentowanej protokołem kontroli nr [...]) również stwierdzono deponowanie odpadów zawierających w swym składzie m.in. odpady tworzyw sztucznych czy odpadów organicznych, co potwierdził także kontrolowany w protokole z przesłuchania, co oznacza że przedsiębiorca świadomy naruszania przepisów prawa podczas prowadzonej działalności, w dalszym ciągu przyjmował i deponował w przedmiotowym wyrobisku odpady pochodzące z przetwarzania mechanicznego, wbrew warunkom decyzji, która nie zezwala na prowadzenie odzysku w procesie RIO takiego rodzaju odpadami. Z tych względów również organ odwoławczy, analizując materiał dowodowy oraz naruszenie stwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji doszedł do wniosku, iż kara pieniężna nałożona na Stronę była w pełni uzasadniona, a jej wysokość adekwatna do wagi stwierdzonego naruszenia. Przedsiębiorca naruszył bowiem zarówno warunki posiadanej decyzji, jak i działał niezgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwienia odpadów poza instalacjami (Dz.U poz. 796). Dodatkowo organ uwzględnił również, jako element istotny fakt, że gospodarowanie odpadami ulegającymi biodegradacji w sposób niezgodny z warunkami decyzji i przepisów ochrony środowiska realnie wpływa negatywnie na środowisko, ponieważ wymywanie substancji organicznych, w tym ChZT, BZT5, organicznych związków amonu itd. powoduje zanieczyszczenia gleb, wód podziemnych, jednocześnie stanowiąc źródło uciążliwości zapachowej. GIOŚ stwierdził również, że wymiar kary mieści się w dolnej granicy przewidzianej w art. 194 ust. 3 ustawy o odpadach, co oznacza, iż kara będzie wystarczająco dotkliwa dla przedsiębiorcy, by stanowić wystarczający środek zapobiegający dalszemu naruszaniu prawa. Nie stanowi ona również nadmiernego obciążenia i z tych wszystkich względów organ nie znalazł podstaw do obniżenia jej wysokości uznając ją za w pełni zasadną i adekwatną do jej wielkości i potencjalnego wpływu na zdrowie i życie ludzi i środowiska. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem J. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając decyzję GIOŚ z dnia [...] września 2017r. w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego tj: - art. 7, 77 i art. 80 kpa w zw. z art. 75 §1 i art.84 §1 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz autorytarne, z pominięciem opinii biegłego, ustalenie, że skarżący naruszył warunki posiadanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012r. znak: [...] zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami oraz transportu odpadów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 15 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 138 §1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji gdy na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. decyzja ta winna być uchylona w całości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 194 ust 1 pkt 4 ustawy o odpadach poprzez niewłaściwe zastosowanie. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] WIOŚ z dnia [...] lutego 2016r. a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi w sposób szczegółowy wyłuszczone zostało uzasadnienie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 196 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2016r. poz. 1987 z późn. zm – dalej ustawa o odpadach) administracyjną karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub gospodarowania odpadami w wysokości nie mniejszej niż 1 000 zł i nie wyższej niż 1 000 000 zł. (art. 194 ust.3 ustawy) W myśl przepisu art. 194 ust.1 pkt 4, administracyjną karę pieniężną wymierza się̨ za: zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41 ww. ustawy. W okolicznościach niniejszej sprawy, naruszenie w zakresie gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami oraz transportu odpadów, zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli Nr [...]. WIOŚ podczas kontroli stwierdził, że skarżący prowadzi działalność w zakresie odzysku poza instalacjami i urządzeniami oraz transportu odpadów w ramach decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012r. znak: [...] oraz w ramach posiadanej decyzji Starosty [...] z dnia 25 kwietnia 2012r. znak: [...] skarżący zobowiązany jest do rekultywacji wyrobiska kruszywa naturalnego w miejscowości [...] w gminie [...]. Stwierdzono, że do rekultywacji skarżący przyjmował odpady o kodach: 20 02 02 – gleba i ziemia, w tym kamienie; 17 05 04 – gleba i ziemia w tym kamienie inne niż wymienione w 17 05 03; 17 01 01 - odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów; 17 01 02 – gruz cegłowy; 17 01 07 – zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06. A nadto w trakcie kontroli stwierdzono, że na wyeksploatowane wyrobisko kruszywa naturalnego zostały przyjęte odpady, które nie zostały ujęte w posiadanej przez skarżącego decyzji na odzysk odpadów poza instalacjami. W śród zdeponowanych odpadów znajdowały się bowiem fragmenty tworzyw sztucznych, folii i papieru oraz liście. Stwierdzone odpady inne niż dopuszczone w decyzji Starosty [...] nie zostały uwzględnione w prowadzonej przez skarżącego ewidencji odpadów. A zatem konkludując skarżący prowadził działalność w zakresie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami oraz transportu odpadów, które nie były ujęte w decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012r. a zatem niezgodnie z ta decyzją. Powyższe zostało udokumentowane protokołem z kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ w dniach 2 grudnia 2015r. – 17 grudnia 2015r. (protokół podpisany w dniu 17 grudnia 2015r. nr [...]) a także załączonym doń protokołem z przesłuchania skarżącego z dnia 9 grudnia 2015r. Nadto w aktach znajdują się również notatka sporządzona przez pracownika Urzędu Miasta w [...] i załączona doń dokumentacja fotograficzna, które w istocie spowodowały kontrolę WIOŚ. Ze zgromadzonej dokumentacji bezsprzecznie wynika, iż Spółka prowadziła działalność w sposób niezgodny z warunkami posiadanej decyzji, tj. wypełniała wyrobisko kruszywa naturalnego w miejscowości [...] w gminie [...], odpadami które nie zostały ujęte w posiadanej decyzji na odzysk odpadów poza instalacjami ( fragmenty tworzyw sztucznych, folii i papieru oraz liście), co stanowi naruszenie przepisów ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r., poz. 796). Sąd nie dostrzegł w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym treści protokołu kontroli, uchybień procesowych, które miałyby wpływ na wiarygodność poczynionych ustaleń i prawidłowość wywiedzionych z nich wniosków i zastosowanych przepisów. W ocenie sądu organy inspekcji ochrony środowiska w sposób zgodny z przepisami art. 7. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. zgromadziły kompletny materiał dowodowy, który stanowił wystarczającą podstawę do prawidłowych ustaleń faktycznych i zastosowania właściwych konsekwencji wynikających z norm prawnych. Zarówno bowiem przeprowadzona przez WIOŚ kontrola jak i zeznania skarżącego złożone w dniu 9 grudnia 2015r. a także materiał zdjęciowy wskazują i ujawniają, że w wyrobisku kruszywa naturalnego zdeponowane były przez skarżącego odpady, które tam nie powinny się znaleźć a zatem niezgodnie z posiadanymi decyzjami. W ocenie Sądu w świetle w/w okoliczności, które nie pozostawiały wątpliwości co do charakteru znajdującego się na terenie zakładu odpadu oraz faktu, iż brak było kart ewidencji tych odpadów to fakt iż organ nie był wstanie określić ich ilości, nie podważa samych ustaleń dotyczących deponowania w wyrobisku odpadów, które nieprzewidziane zostały stosowną decyzją do dokonywania nimi rekultywacji tego wyrobiska. Należy również zauważyć, że z brzmienia cytowanego wyżej przepisu art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, jednoznacznie wynika, że przepis ten ma charakter obiektywny i nie przewiduje żadnych odstępstw. Z powołanego przepisu wynika również, że ustawodawca nie dał podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary, gdyż ze sformułowania "administracyjną karę pieniężną wymierza się za:(...)" wynika, że organ ma obowiązek jej nałożenia w przypadku stwierdzenia, że podmiot gospodarujący odpadami dopuścił się naruszenia w nim wskazanego. Natomiast trzeba podkreślić, że skarżący profesjonalnie zajmujący się gospodarowaniem odpadami, posiadający pozwolenie, które w sposób jednoznaczny określało przyznane mu uprawnienia, przekraczając zakres posiadanych uprawnień powinien był liczyć się z konsekwencjami takiego działania, w tym również z możliwością nałożenia na niego kary w wysokości określonej przepisami. Tym bardziej, iż z założenia kara ta ma charakter środka prewencyjnego, a więc co do zasady zapobiegającego naruszeniom w zakresie zagospodarowania odpadów w celu ochrony środowiska naturalnego. Obowiązujące przepisy prawa, jak wyżej wskazano, nie przewidują możliwości odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary, a jej wysokość zgodnie z art. 199 ustawy o odpadach "uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia". Z brzmienia tego przepisu wynika, iż należy rozpatrywać, czy zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, czyli należy badać prawdopodobieństwo wystąpienia tego zagrożenia, które w analizowanej sprawie, biorąc pod uwagę fakty udokumentowane w aktach sprawy, faktycznie występuje. Sąd, analizując materiał dowodowy oraz naruszenie stwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji doszedł do wniosku, iż kara pieniężna nałożona na stronę była w pełni uzasadniona, a jej wysokość tj. 10.000 zł, adekwatna do wagi stwierdzonego naruszenia. Wysokość kary została uzasadniona przez organy. Organy przy jej wymiarze wzięły pod uwagę zarówno obligatoryjnie wymagane przesłanki wymierzania kary jak i podały podstawę prawną jej wymierzenia, a także wyjaśniły, co nimi kierowało przy miarkowaniu wymierzonej kary. Z przedstawioną oceną zarówno co do zakresu naruszenia jak i samej wysokości kary, Sąd orzekający całkowicie się zgadza. Mając na uwadze okoliczności sprawy wynikające z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego a wskazujące na oczywiste zagrożenie dla zdrowia i życia osób trzecich, wymiar kary jest całkowicie adekwatny do zaistniałego naruszenia. Trzeba również pamiętać, iż wysokość kary jest miarkowana i zgodnie z przepisem art. 194 ust. 3 ww. ustawy "administracyjna kara pieniężna za naruszenia, o których mowa w ust. 1, wynosi nie mniej niż 1.000 zł i nie może przekroczyć 1.000.000 zł.". Wymierzona zatem kara 10.000zł, w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, pełni swoją funkcję, mieści się w dolnej granicy i nie można w żadnym względzie uznać jej za zdecydowanie zawyżoną. Skarżący bowiem bezsprzecznie przetwarzała odpady w procesie odzysku poprzez wypełnienie terenów niekorzystnie przekształconych, niezgodnie z warunkami zawartymi w ww. decyzji Starosty [...]. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu Sąd uznając je za niezasadne i wskazuje, że: - nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Organ bowiem, na co wskazano już powyżej, rozważył cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy a co więcej nie miał podstaw do wątpliwości w tym zakresie, bowiem skarżący na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie negował ustaleń poczynionych podczas kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ. Nadto należy zauważyć, iż Inspekcja Ochrony Środowiska jest wyspecjalizowanym organem, powołanym do badania i oceny stanu środowiska. Pracownicy Inspekcji posiadają niezbędny do realizacji ustawowych zadań (także zadań wynikających z ustawy o odpadach) zakres wiedzy specjalistycznej. A zatem skoro skarżący nie kwestionował faktu deponowania w wyrobisku poeksploatacyjnym odpadów zmieszanych/komunalnych ( z zawartością plastiku folii i papieru a także liści) o czym świadczą zapisy protokołu z kontroli, jak również zeznania skarżącego złożone w dniu 9 grudnia 2015r. i w tym zakresie nie powstały żadne wątpliwości a dowody zebrane przez organ były wystarczające, to brak jest podstaw do twierdzenia, by w ustalonym w sprawie stanie faktycznym organ zobowiązany był zwrócić się do biegłego o wydanie opinii na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. - organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 15 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż zdaniem Sądu sprawa w sposób wnikliwy została ponownie z analizowana. A skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budził wątpliwości na co wskazuje fakt, iż skarżący nie negował w żaden sposób wyników kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ (do protokołu nie zostały zgłoszone uwagi i zastrzeżenia a sam protokół został bez uwag podpisany przez skarżącego) to brak było podstaw do prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ II instancji, szczególnie że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budził wątpliwości co do faktu deponowania i prowadzenia rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego w [...], na terenie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr ew. [...], m. in. odpadami komunalnymi (fragmenty plastiku, foli, papieru i liści), które nie zostały ujęte w posiadanej decyzji na odzysk odpadów poza instalacjami. A skarżący na żadnym etapie podstępowania administracyjnego nie zgłaszał żadnych uwag i wniosków do ewentualnego przeprowadzenia dodatkowych dowodów. - Organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepis art. 194 ust 1 pkt 4 ustawy o odpadach, gdyż skoro z ustaleń kontrolnych w sposób jednoznaczny wynikało, że na terenie wyrobiska poeksploatacyjnego w [...] były deponowane inne odpady niż te na których odzysk poprzez dokonywanie rekultywacji terenu skarżący posiadał stosowną decyzję Starosty to spełnione zostały przesłanki ze wskazanego przepisu. Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż podniesione w skardze zarzuty jako niezasadne nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zaskarżona bowiem decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] WIOŚ z dnia [...] lutego 2016r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie naruszają przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów procesowych przez oba organy orzekające w niniejszej sprawie. Dlatego też działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 z późn. zm.), Sąd skargę oddalił.