IV SA/Wa 3063/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie: Sędzia WSA Anna Sękowska Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2018 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. B. K. wniósł skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2017 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia obowiązku lub jego braku, przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla planowanej inwestycji polegającej na usunięciu drzew i krzewów z działek o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], obręb Z., gmina K. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., znak [...], Wójt Gminy K. nałożył na B. K. obowiązek przekazania Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w O. dokumentów wymienionych w art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405; dalej "ustawą ooś"), celem zbadania wpływu na obszar Natura 2000 [...], zamierzenia polegającego na usunięciu drzew i krzewów z działek o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], obręb Z., gmina K.. L. D. – pełnomocnik B. K., złożył w dniu 28 kwietnia 2017 r. wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia obowiązku lub jego braku, przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla planowanej inwestycji. Przedłożył przy tym: potwierdzoną przez Starostę Powiatu G. kopię mapy ewidencyjnej, kartę informacyjną przedsięwzięcia, potwierdzony przez pracownika Urzędu Gminy w K. wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów oraz zaświadczenie Urzędu Gminy K. o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek objętych przedmiotowym postępowaniem. Po dokonaniu analizy przekazanego materiału dowodowego, pismem z 12 maja 2017 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. wezwał wnioskodawcę do przekazania karty informacyjnej przedsięwzięcia sporządzonej w zakresie określonym w przepisach prawa, tj. zgodnie z art. 62a ustawy ooś. Uzupełnienie w wymaganym zakresie przekazano 19 czerwca 2017 r.. Pismem z 29 czerwca 2017 r. RDOŚ zwrócił się do Wójta Gminy K. z prośbą o udzielenie informacji, czy przed wydaniem postanowienia z dnia [...] października 2016 r. rozważono czy zamierzenie to może stanowić przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko - wymienione w § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dla którego istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z informacjami opisanymi w punkcie 1 karty informacyjnej przedsięwzięcia, planowana inwestycja kwalifikuje się do ww. rodzaju przedsięwzięć. Jednocześnie RDOŚ wstrzymał bieg terminów postępowania, ponieważ uznał żądane informacje za kluczowe dla przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi Wójt Gminy K. pismem z 11 lipca 2017 r. poinformował Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., że na przedmiotowym terenie znajduje się zalesienie obejmujące obszar powyżej 0,50 ha. Ponadto stwierdzono, że w odniesieniu do rozpatrywanego zamierzenia należy przeprowadzić procedurę oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja m.in. planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uznaje się m.in. każdą zmianę lasu lub nieużytku na użytek rolny lub każde wylesienia mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134, z późn. zm.) lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Jak ustalił RDOŚ, przedmiotowe przedsięwzięcie ma polegać na wycince drzew w celu przekształcenia terenu zalesionego w tereny produkcji rolniczej. Teren zamierzenia jest porośnięty lasem, a obszar zalesiony obejmuje powierzchnię powyżej 0,50 ha. W świetle art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony przeznaczony do produkcji leśnej, chyba że chodzi o lasy w rezerwatach przyrody i w parkach narodowych, bądź wpisane do rejestru zabytków, które z istoty swej nie są przeznaczone do produkcji leśnej. Mając na względzie dane opisane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz informacje udzielone przez Wójta Gminy K., który jest organem właściwym do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zamierzenie inwestycyjne stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym nie może podlegać procedurze oceny oddziaływania na obszary Natura 2000 prowadzonej na podstawie przepisów ustawy ooś. Analogiczna sytuacja była również przedmiotem szczegółowej analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 998/13), którego zdaniem, o tym czy dany grunt jest lasem, nie może decydować wpis do ewidencji gruntów i budynków. W przypadku jeżeli grunty porośnięte są lasem powinno nastąpić zaktualizowanie wpisu w ewidencji gruntów. W ocenie tego Sądu, definicja ewidencji gruntów i budynków zawarta w art. 2 pkt 8 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne posiada "charakter deklaratoryjny (potwierdzający istniejący stan), a nie konstytutywny (tworzący, kształtujący). Zapisy ewidencji gruntów i budynków są oparte na innych dokumentach (por. art. 23 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne) i to te dokumenty (m.in. plany urządzenia lasu oraz uproszczone plany urządzenia lasu) przesądzają, czy grunt jest przeznaczony do produkcji leśnej". Biorąc pod uwagę powyższe, nie są istotne zapisy ewidencji gruntów, według której na przedmiotowych działkach występują grunty orne, luźne zadrzewienia oraz trwałe użytki zielone, ale stan faktyczny (grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną) i przeznaczenie tego gruntu do produkcji leśnej. Mając na względzie zgromadzone informacje, w tym stanowisko Wójta Gminy K. - organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uznano, że działki objęte wnioskiem porośnięte są lasem, a zatem planowane przedsięwzięcie jest wylesieniem mającym na celu zmianę sposobu użytkowania terenu w granicach obszarów objętych ochroną, tj. obszar Natura 2000 [...] oraz Obszar Chronionego Krajobrazu [...] i jako takie należy je zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał, że przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia obowiązku, lub jego braku, oceny oddziaływanie na obszar Natura 2000 jest bezprzedmiotowe i z uwagi na powyższe postanowił umorzyć przedmiotowe postępowanie. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył B. K., reprezentowany przez Ł. D. W zażaleniu podkreślił, że wskazane działki zostały zakupione jako grunty rolne. Jednocześnie wyjaśnił, że drzewa i krzewy porastające przedmiotowe działki nie są gęsto rozmieszczone, a więc w jego ocenie przedmiotowych działek nie można zakwalifikować jako las. Po rozpatrzeniu zażalenia B. K. i po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego sprawy, postanowieniem z dnia 14 maja 2017 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie dotyczy przywrócenia do stanu pierwotnego użytków rolnych, poprzez wycinkę drzew i krzewów na działkach o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], obręb Ż., gmina K., przy czym całkowita powierzchnia tych działek wynosi 43,5133 ha, i w około 70% jest pokryta takimi gatunkami drzew jak brzoza i topola osika. Powyższe informacje znajdują potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy, która została przekazana przez Wójta Gminy K., przedstawiającej występowanie drzew, krzewów i runa leśnego. W ocenie organu II instancji, usunięcie drzew i krzewów z ww. działek jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., który stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy zmiana lasu lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienia mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy ooś, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do zarzutu B. K. w kwestii zakwalifikowania występujących na ww. działkach drzew i krzewów jako "lasu", Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska powtórzył, że zgodnie z art. 3 ustawy o lasach, lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej, chyba że chodzi o lasy w rezerwatach przyrody i w parkach narodowych bądź wpisane do rejestru zabytków, które z istoty swej nie są przeznaczone do produkcji leśnej. Lasem są także grunty związane z gospodarką leśną i wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej. Podstawę ustalenia, czy dany grunt jest lasem może, ale nie musi stanowić ewidencja gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Nie oznacza to jednak, że o tym, czy dany grunt jest lasem decyduje organ prowadzący ewidencję. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 8 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków to zbiór informacji (o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami). Z definicji tej wynika, że zapisy ewidencji mają charakter deklaratoryjny (potwierdzający istniejący stan), a nie konstytutywny (tworzący, kształtujący). W niniejszej sprawie nic są więc istotne zapisy ewidencji gruntów, według której działki o numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] to łąki i pastwiska, ale stan faktyczny. Obecnie ww. działki pokryte są roślinnością leśną (drzewa, krzewy i runo leśne), o powierzchni przekraczającej 0,10 ha. W nawiązaniu do informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, iż ww. działki nie są obecnie w żaden sposób wykorzystywane, porastają je drzewa i krzewy, które wyrosły samoistnie, wskutek wieloletniego zaniedbania, a więc są dla inwestora bezużyteczne, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że nawet gdyby przedmiotowe działki traktować jako nieużytek, wówczas i tak, realizacja wycinki wiązałaby się z zakwalifikowaniem planowanego przedsięwzięcia do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów, zmiana nieużytku na użytek rolny również zalicza się do ww. grupy przedsięwzięć, co również oznaczałoby wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę, iż planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś - wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego też, postępowanie prowadzone w trybie art. 96 powołanej ustawy należało uznać za bezprzedmiotowe. Organ wyjaśnił też, że ww. działki położone są w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy [...], na terenie którego obowiązują przepisy regulowane Rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2008 r. Nr [...], poz. [...]). Jednakże w toku przedmiotowego postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 nie analizuje się uwarunkowań wynikających z lokalizacji przedmiotowej działki w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy [...] (tj. nie bada się zgodności planowanej do realizacji inwestycji z przepisami obowiązującymi na terenie ww. parku krajobrazowego). W związku z powyższym organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z postanowieniem tym nie zgodził się B. K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając ją w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 126 kpa, polegające na bezrefleksyjnym przyjęciu, że nieruchomość objęta zamierzeniem inwestycyjnym jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, podczas gdy zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania przedmiotowej powierzchni za las i zakwestionowaniu zapisów ewidencji gruntów (gdzie grunt widnieje jako użytek rolny); 2. naruszenie art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że grunt pokryty roślinnością leśną o powierzchni co najmniej 0,10 ha jest lasem, podczas gdy prawidłowa interpretacja przepisu nakazuje uznać, że lasem jest grunt spełniający łącznie trzy kryteria: (I) kryterium przyrodnicze (pokrycie roślinnością leśną), (II) kryterium przestrzenne powierzchniowe (powierzchnia co najmniej 0,10 ha) oraz (III) kryterium przestrzenne zagęszczenia ("zwartość" pokrycia roślinnością); 3. naruszenie art. 83f ust. 1 pkt 3b) ustawy o ochronie przyrody, poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że usunięcie drzew lub krzewów w celu przywrócenia gruntów nieużytkowanych do użytkowania rolniczego wymaga pozwolenia na wycinkę, a przez to zostaje objęte dyspozycją art. 96 ust. 2 pkt 4 ustawy ooś oraz procedurą ocenową, podczas gdy przywrócenie gruntów nieużytkowanych do użytku rolniczego poprzez usunięcie drzew nie wymaga zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta); 4. naruszenie art. 97 ust. 5 ustawy ooś, poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wydania postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli organy doszły do przekonania, że inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco negatywnie wpłynąć na środowisko; 5. naruszenie art. 105 § 1 w związku z art. 126 kpa, poprzez ich zastosowanie i umorzenie postępowania uznając je za bezprzedmiotowe, jeżeli w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - istnieje podstawa prawna (art. 97 ust. 5) do wydania merytorycznej decyzji w przypadku stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia RDOŚ w O. oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "ppsa"), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym, w myśl art. 134 ppsa, sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. W ocenie Sądu, w całości należało podzielić ustalenia dokonane przez organy obu instancji. Art. 105 § 1 kpa stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zdaniem Sądu organy prawidłowo zastosowały cytowany przepis w okolicznościach niniejszej sprawy. Odnosząc się do zarzutu Inwestora, o zastosowaniu błędnej definicji lasu, podzielić należy stanowisko organu, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788 z późn. zm.), lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony i przeznaczony do produkcji leśnej, chyba że chodzi o lasy w rezerwatach przyrody i w parkach narodowych, bądź wpisane do rejestru zabytków, które z istoty swej nie są przeznaczone do produkcji leśnej. Lasem są także grunty związane z gospodarką leśną i wykorzystywane dla potrzeb takiej gospodarki. Podstawę ustalenia, czy dany grunt jest lasem może, ale nie musi stanowić ewidencja gruntów budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 z późn. zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Nie oznacza to jednak, że o tym, czy dany grunt jest lasem decyduje organ prowadzący ewidencję. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 8 prawa geodezyjnego i kartograficznego, ewidencja gruntów i budynków to zbiór informacji (o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami). Z definicji tej wynika, że zapisy ewidencji mają charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. W niniejszej sprawie nie są więc istotne zapisy ewidencji gruntów, według której przedmiotowe działki to łąki i pastwiska, ale stan faktyczny. Obecnie działki te pokryte są roślinnością leśną (drzewa, krzewy i runo leśne), o powierzchni przekraczającej 0,10 ha, więc powyższy zarzut jest bezzasadny. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę, iż planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, jest więc przedsięwzięciem, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś i wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W kwestii niezastosowania w przedmiotowej sprawie art. 83f ust. 1 pkt 3b) ustawy o ochronie przyrody, podzielić też należy stanowisko organu, iż zezwolenie dotyczy usunięcia drzew lub krzewów, natomiast jak zostało to ustalone - przedmiotowy teren to las, a więc nie jest możliwe uzyskanie takiego zezwolenia. Wylesienie (odlesienie) nie może się bowiem odbywać na podstawie przepisów rozdziału 4 ustawy o ochronie przyrody, ponieważ zgodnie z art 83 ust. 6 tej ustawy, przepisów dotyczących usuwania drzew lub krzewów z terenu nieruchomości nie stosuje się do drzew lub krzewów w lasach. Odnosząc się do naruszenia art. 97 ust. 5 ustawy ooś, poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wydania postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli organy doszły do przekonania, że inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco negatywnie wpłynąć na środowisko, podczas gdy zdaniem skarżącego w takiej sytuacji organ powinien wydać rozstrzygnięcie oparte na wskazanym przepisie – zdaniem Sądu wyraźnie różnicuje on dwa pojęcia: "ocena oddziaływania na środowisko" oraz "ocena oddziaływania na obszary Natura 2000". Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy ooś, które to przedsięwzięcia wymienione są w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podzielić należy pogląd wyrażony w judykaturze, iż postanowienia, o których mowa w art. 97 ust. 1 i ust. 5 ustawy ooś, mogą być wydawane przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska tylko względem przedsięwzięć innych niż mogące znacząco oddziaływać na środowisko. W sytuacji zaś stwierdzenia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, po otrzymaniu dokumentów wymienionych w art. 96 ust. 3 ww. ustawy, że przedsięwzięcie należy zaliczyć do takich, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, organ ten winien umorzyć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 w oparciu o art. 105 § 1 kpa. W takim bowiem przypadku istnieje obowiązek przeprowadzenia innego postępowania, o szerszym zakresie oceny, to jest postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ww. ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2017 r., II OSK 2133/16, LEX nr 2345616). W związku z powyższym organy prawidłowo wydały postanowienie umarzające w całości przedmiotowe postępowanie z uwagi na fakt, że jest to przedsięwzięcie mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a nie przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Dlatego też, na podstawie art. 151 ppsa, należało orzec jak w sentencji.