IV SA/Wa 3066/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Alina Balicka Sędziowie: sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Z. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej również: "Kolegium" lub "SKO") z [...] września 2017 r., nr [...] (dalej również: "zaskarżone postanowienie"). Postanowieniem tym Kolegium, po rozpoznaniu zażaleń wniesionych przez D. P., Z. P. (dalej: "skarżący") oraz A. P. na postanowienie Burmistrza [...] nr [...] z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], nakładające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na adaptacji istniejących obiektów budowlanych, położonych na działkach o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...],[...] i części działki [...] w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], dla potrzeb uruchomienia instalacji do termolizy odpadów i ustalającego zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, postanowiło utrzymać w mocy wskazane postanowienie Burmistrza [...]. II. Zaskarżone postanowienie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1. Burmistrz [...] wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. orzekł o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na adaptacji istniejących obiektów budowlanych położonych na działkach o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...],[...] i części działki [...] w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...] dla potrzeb uruchomienia instalacji do termolizy odpadów oraz określił zakres raportu. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ I instancji wskazał, że na podstawie charakterystyki planowanego zadania zawartej w karcie informacyjnej załączonej do wniosku stwierdzono, że planowane zadanie wpisuje się w treść § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, ze zm.; dalej: "Rozporządzenie z 2010 r.), tj. "instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów" oraz § 3 ust. 1 pkt 37 ww. rozporządzenia, tj. "instalacje do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 10 m³, a także niezwiązanych z dystrybucją instalacji do magazynowania stałych surowców energetycznych", czyli zaliczane jest do inwestycji, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w wyrażonej opinii stwierdzili potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określili zakres raportu. Wobec powyższego Burmistrz [...] nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres raportu tak jak w sentencji postanowienia. II.2. Na powyższe postanowienie Burmistrza [...] z [...] stycznia 2015 r. zostało wniesione zażalenie przez D. P., Z. P. oraz A. P. Z. P. zarzucił m. in.: a) naruszenie art. 66 i 68 ustawy października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: "ustawa ocenowa" lub "o.o.s.") poprzez wadliwe określenie zakresu raportu; b) nieścisłości w karcie informacyjnej co do technologii planowanej instalacji; c) wadliwe określenie odległości budynków mieszkalnych od granicy (16 m. a nie 65 jak podano w karcie informacyjnej); d) wadliwe zakwalifikowanie planowanej inwestycji – zdaniem skarżącego planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wskazanych w § 2 pkt 41 i 46 rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. z 2016 r., poz. 71, z późn. zm.); e) pominięcia ryzyka poważnej awarii, w tym pożaru składowanych opon (skarżący powołał się na przypadki podpalenia składowisk opon). II.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że w ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo określił wymogi raportu, a w szczególności zakres, jaki winien on obejmować. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej mają bowiem charakter ogólny, co oznacza, że organ musi je wszystkie przeanalizować, chociaż nie przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie. Dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów i nie we wszystkich łącznie. I choć w zażaleniach wskazano także na okoliczność, że w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia znajdują się budynki mieszkalne (w odległości 16 m od granicy planowanej inwestycji), zaś w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się działki przeznaczone pod budownictwo jednorodzinne, to SKO stwierdziło brak przesłanek do uznania, że organ pierwszej instancji przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia nie wziął pod uwagę położenia w zakresie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia budynków mieszkalnych. W części uzasadnienia dotyczącej rodzaju i skali możliwego oddziaływania organ I instancji wskazał bowiem, że przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko umożliwi określenie wielkości i złożoności oddziaływania przedsięwzięcia, przy uwzględnieniu zabudowy mieszkaniowej w otoczeniu inwestycji. Ponadto inwestycja planowana jest na obszarze, który zgodnie z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i wsi podmiejskich, obejmującego zespół wsi: [...],[...],[...] (uchwała Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...].02.2003 r.), usytuowany jest na terenie o podstawowym przeznaczeniu pod obiekty przemysłowe, składowe, usługi rzemiosła, a także na terenie przeznaczonym pod poszerzenie drogi lokalnej i w części strefy bezpieczeństwa od terenów kolejowych. Wobec tego SKO uznało, że organ I instancji, stwierdzając obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, należycie przedstawił, jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a raport ten, sporządzony w ustalonym zakresie, zgodnie z wymogami przepisu art. 63 ust. 1 ustawy, umożliwi dokładną analizę oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. III.1. Skargę na wskazane na wstępie postanowienie SKO z [...] września 2017 r. wniósł Z. P. (dalej również: "skarżący"). W skardze postawiono zarzuty naruszenia: - art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2, art. 126 w zw. z art. 11 oraz w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy oraz brak odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wszystkich zarzutów wskazanych w zażaleniu, co uniemożliwiło kontrolę instancyjną zaskarżonego postanowienia; - art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie postanowienia Burmistrza [...] w mocy, pomimo że Burmistrz naruszył wskazane w zażaleniu przepisy postępowania administracyjnego, a postępowanie wszczęte zostało na wniosek inwestora w oparciu o "Kartę informacyjną przedsięwzięcia" dotkniętą istotnymi brakami i nieścisłościami, jak np. brak konkretnego wskazania rodzaju spalanych odpadów czy też załączenie do akt sprawy mapy, na której nie został ujęty budynek mieszkalny skarżącego oddalony od granicy działki planowanej inwestycji o 16 m; - art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie przez organ II instancji w niniejszej sprawie. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że bezspornie w sprawie konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Niemniej jednak, Burmistrz [...] ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który nie wyczerpuje zapisów określonych w art. 66 ustawy ocenowej. Zabrakło w nim bowiem między innymi określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, wskazania czy dla planowanego przedsięwzięcia jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, uzasadnienia proponowanego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko w szczególności na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze; dobra materialne oraz wzajemne oddziaływanie między poszczególnymi elementami (art. 66 ust. 1 pkt 6, 6a, 7 ustawy środowiskowej). Skarżący zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie istnieje realne zagrożenie wybuchu, pożaru czy skażenia środowiska, ponieważ planowana inwestycja przewiduje uruchomienie instalacji do termolizy odpadów (niskotemperaturowej pirolizy), która jest procesem rozkładu termicznego substancji bez kontaktu z tlenem, w wyniku której powstaje m.in. gaz pirolityczny, składający się z pary wodnej, wodoru, metanu, etanu, tlenku i dwutlenku węgla, a także siarkowodór i amoniak, olej, smoły, woda i substancje organiczne, dioksyny, furany, koks pirolityczny i pyły z dużą zawartością metali ciężkich. Są to procesy niebezpieczne z uwagi na to, że są to procesy ciśnieniowe, a ponadto produkty pirolizy są wybuchowe, np. wodór. Natomiast inwestor w złożonej dokumentacji nie przewiduje żadnej strefy ochronnej w związku z bliskością zabudowań zamieszkałych przez ludzi — najbliższe znajdują się w odległości 16 metrów od granicy planowanej inwestycji, natomiast strefa ochronna dla spalarni wynosi 500 metrów. Skarżący zwrócił również uwagę, że w "Karcie informacyjnej przedsięwzięcia" stwierdzono, że "najbliższe pojedyncze budynki mieszkaniowe znajdują się w odległości ponad 65 m od granic działek, na których planuje się realizację przedsięwzięcia w kierunku południowo-zachodnim (oddziela je pas zieleni w postaci gęstych zadrzewień i zakrzewień)", natomiast w rzeczywistości najbliższy budynek mieszkalny znajduje się w odległości ok. 16 m od granic inwestycji i nie ma tam żadnych drzew. Ponadto, do "Karty przedsięwzięcia" dołączona została ortofotomapa, stanowiąca załącznik nr 5, na której oznaczone zostały odległości najbliższych zabudowań mieszkalnych, jednak brak jest na niej budynku skarżącego, położonego najbliżej planowanej inwestycji (ok. 16 m), jak również innych budynków mieszkalnych. Z tych względów skarżący zarzucił, że postępowanie administracyjne wszczęte zostało bez przeprowadzenia analizy dokumentów złożonych przez inwestora. Skarżący zwrócił nadto uwagę na rozbieżności w "Karcie informacyjnej przedsięwzięcia" w zakresie odnoszącym się do rodzaju przetwarzanych odpadów. Na stronie 7 inwestor wskazał bowiem, że "planuje się uruchomienie instalacji do przetwarzania odpadów gumowych w postaci zużytych opon w procesie termolizy", zaś kilka wersów dalej na tej samej stronie wskazano, że "planuje się budowę instalacji do przetwarzania odpadów gumowych, głównie opon samochodowych, w procesie termolizy". Z kolei rodzaj przetwarzanych odpadów ma podstawowe znaczenie dla określenia rodzajów, kodów i przewidywanych ilości odpadów powstających na poszczególnych etapach przedsięwzięcia, jak również oszacowania wielkości emisji, jak też dla określenia zasadności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Skarżący podniósł również, że biorąc pod uwagę zakres planowanego przedsięwzięcia, powinno ono być zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, tj. zgodnie z § 2 pkt 41 ustawy jako "instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych oraz miejsca retencji powierzchniowej odpadów niebezpiecznych" lub zgodnie z § 2 pkt 46 jako "instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych lub chemicznych, w tym instalacji do krakingu odpadów z wyłączeniem instalacji spalających odpady będące biomasą w rozumieniu przepisów o standardach emisyjnych z instalacji", do których takie same instalacje zostały zaliczone w postępowaniach prowadzonych przez inne gminy, co wynika z opublikowanych opinii RDOŚ i Powiatowych Inspektorów Sanitarnych, wydanych w podobnych sprawach na terenie całej Polski. Mimo iż kwestia ta została podniesiona w zażaleniu, to SKO się do niej nie odniosło. Natomiast substancje, które będą emitowane w wyniku planowanej inwestycji zawierają nie jedną, a szereg właściwości niebezpiecznych, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy o odpadach, wobec czego zużyte opony samochodowe należy uznać za odpad niebezpieczny, zaś instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych zakwalifikować należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. III.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.). IV.2. Przede wszystkim zasadny okazał się zarzut nierozpoznania przez Kolegium istoty sprawy w związku z nieodniesieniem się do większości zarzutów zawartych w zażaleniu skarżącego (art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 144 i 140 k.p.a.). Należy przy tym wskazać, że zaskarżony w niniejszym postępowaniu akt ma co prawda formę postanowienia, ale nie rozstrzyga on kwestii procesowej w toku postępowania (np. zagadnienia zawieszenia postępowania), ale kończy istotny etap postępowania w sprawie oceny odziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (zob. m. in. art. 63 ustawy ocenowej). W postępowaniu tym rozstrzyga się o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 63 ust. 1 o.o.s.), a także określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 4 o.o.s.). Postanowienie to ma zatem w istocie charakter materialnoprawny, kształtuje bowiem prawa i obowiązki inwestora oraz innych stron przyszłego, właściwego postępowania ocenowego, które winno się zakończyć decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa m. in. w art. 80 ust.1 ustawy ocenowej. Obowiązki organu rozpoznającego zażalenie w takim przypadku, w odniesieniu do wymogów uzasadnienia, winny być zatem zbliżone do decyzji. Na taką wykładnię pozwala m.in. art. 126 k.p.a., który nakazuje art. 107 § 3 k.p.a. stosować odpowiednio, czyli z uwzględnieniem istoty sprawy rozstrzyganej danym postanowieniem. W tym aspekcie należy przypomnieć, że z zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) wynika obowiązek organów administracji publicznej wyjaśniania stronom w sposób jasny, zrozumiały i logiczny przyczyn podejmowania określonych działań przez te organy. Istotne jest, że rzeczona zasada obowiązuje w trakcie całego postępowania administracyjnego, tj. od momentu jego wszczęcia aż do wydania ostatecznej decyzji. Z punktu widzenia praktyki ogólna zasada przekonywania odgrywa szczególnie istotną rolę w aspekcie wymogów, jakie powinno spełniać uzasadnienie decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 k.p.a.; por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 13. Lutego 2013 r., IV SA/Po 1039/12, CBOSA). Uzasadnienie decyzji administracyjnej stanowi jej integralną część składową, której podstawowym zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Uzasadnienie to stanowi uzewnętrznienie motywów podjęcia decyzji, ma pokazać rozumowanie organu, umożliwić jego kontrolę oraz przekonać adresata decyzji o słuszności rozstrzygnięcia; ma odpowiedzieć na pytanie "dlaczego?" (por. J. Zimmermann, Znaczenie uzasadnienia rozstrzygnięcia organu administracji publicznej dla orzecznictwa sądowoadministracyjnego, ZNSA 2010, nr 5–6, s. 513). Brak uzasadnienia decyzji administracyjnej, jeżeli przepisy prawa nie zwalniają organu od obowiązku sporządzenia takiego uzasadnienia, może być traktowany jako rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), zaś uzasadnienie decyzji administracyjnej niespełniające wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. może być przyczyną uchylenia decyzji przez organ wyższej instancji lub sąd administracyjny. Z treści art. 8, 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. wynika w szczególności, że uzasadnienie decyzji nie może ograniczać się do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska organu, jeżeli w toku postępowania strona podniosła zarzuty, zapatrując się na faktyczną bądź prawną ocenę sprawy odmiennie niż organ administracji publicznej. W świetle zasady przekonywania, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Warto dodać, że obowiązek odniesienia się do twierdzeń strony ciąży również na organie II instancji, który powinien w swojej decyzji w szczególności rozstrzygnąć zasadność wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów (zob. np. wyr. WSA w Krakowie z 12 maja 2009 r., II SA/Kr 340/09, CBOSA i cytowane tam orzecznictwo). Jeżeli chodzi o wymogi uzasadnienia organu II instancji, to należy również wskazać, że sąd administracyjny kontroluje tę decyzję i nie może zastępować organu odwoławczego w wykonywaniu administracji publicznej (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 28 czerwca 2012 r., IV SA/Wa 2174/10). W przeciwnym razie naruszona zostałaby m. in. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), a także istota przyjętego w art. 184 Konstytucji RP kontrolnego charakteru sądownictwa administracyjnego. Przenosząc te ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Kolegium nie odniosło się w ogóle do zarzutów zażalenia (powtórzonych następnie w skardze), a dotyczących wadliwej – zdaniem skarżącego – kwalifikacji planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W zażaleniu, a następnie w skardze, skarżący w sposób rzeczowy i uargumentowany wyjaśnił, na czym opiera swoje twierdzenie o potrzebie zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium mogło oczywiście nie zgodzić się ze skarżącym w tej kwestii, ale winno swoje stanowisko jednoznacznie wyrazić w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i je umotywować w sposób pozwalający poddać je merytorycznej kontroli przez sąd administracyjny. Tymczasem kwalifikacja ta ma istotne znaczenie dla sprawy, albowiem warunkuje w ogóle zasadność prowadzenia postępowania w trybie art. 63 ustawy ocenowej. Zwłaszcza w odniesieniu do zarzutu naruszenia z § 2 pkt 46 Rozporządzenia z 2010 r. zachodziła potrzeba poczynienia przez Kolegium konkretnych ustaleń faktycznych dotyczących pełnego przebiegu procesu technologicznego w przedmiotowej instalacji. Tylko bowiem poczynienie takich szczegółowych ustaleń pozwała na rzeczowe odniesienie się do zarzutów zażalenia (m. in. w świetle treści powołanego przepisu Rozporządzenia z 2010 r. oraz definicji termicznego przekształcania odpadów zawartej w art. 3 pkt 29 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r. poz. 21). Na próżno w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia szukać również stanowiska Kolegium w zakresie podniesionego w zażaleniu problemu ewentualnych nieścisłości w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (zob. s. 2 zażalenia). Z kolei w sposób oczywiście niewystarczający Kolegium odniosło się do zarzutu wadliwego przyjęcia przez organ I instancji położenia budynków mieszkalnych w najbliższym otoczeniu działek, na których ma być zlokalizowana sporna inwestycja. W szczególności nie jest jasne, czy Kolegium uznało twierdzenia o wadliwym ustaleniu stanu faktycznego w tej kwestii za zasadne czy też nie. Z akt sprawy nie wynika również, aby Kolegium podjęło próbę zweryfikowania tego zarzutu uzyskując aktualne dane z katastru nieruchomości (art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.), czy chociażby sięgając do ogólnie dostępnych baz danych pomocnych w ustaleniu lokalizacji zabudowy oraz zadrzewień w okolicy inwestycji (np. geoportal.gov.pl i/lub Google Earth). W każdym razie przedłożona przez skarżącego do akt sądowych mapa datowana na 9 lipca 2015 r. (k. 39), w konfrontacji z załącznikiem nr 5 karty informacyjnej, stawia pod znakiem zapytania prawidłowość ustaleń w tej materii przyjętych przez organy w ślad za danymi przekazanymi przez inwestora. Tymczasem zagadnienia te mają istotne znaczenie, m. in. w aspekcie prawidłowego, dostosowanego do realiów danego przypadku, zakresu raportu (zob. art. 68 ust. 2 pkt 2 ustawy ocenowej). Niewyjaśnienie tej kwestii na etapie określania zakresu raportu rodzi również ryzyko powielenia ewentualnych błędnych ustaleń faktycznych na etapie opracowywania raportu, a następnie jego oceny w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy przy tym podkreślić, że wnikliwe ustalenie sposobu zagospodarowania najbliższego otoczenia inwestycji, w tym w aspekcie ewentualnej lokalizacji w tym otoczeniu budynków mieszkalnych, jest okolicznością istotną w świetle załącznika nr III dyrektywy 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U.UE.L.2012.26.1). Załącznik ten zawiera kryteria pozwalające ustalić, czy przedsięwzięcia wymienione w załączniku II tej Dyrektywy powinny zostać poddane ocenie oddziaływania na środowisko. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika również, dlaczego Kolegium nie podzieliło zarzutów skarżącego zawartych w zażaleniu, a odnoszących się do potrzeby szczególnego zwrócenia uwagi w przyszłym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na kwestie ryzyka poważnej awarii, w tym ryzyka ewentualnego pożaru składowanych opon (art. 68 ust. 2 pkt 2 lit. b o.o.s.). IV.4. Równocześnie należy wskazać, że kognicja organu rozstrzygającego o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i zakresie raportu (art. 63 ustawy ocenowej – tzw. procedura preselekcji według terminologii dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/52/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko) nie obejmuje właściwej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonywanej w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji środowiskowej, o której mowa w art. 80 ustawy ocenowej. W tym znaczeniu nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi, w których skarżący podważa w ogóle dopuszczalność lokalizacji przedmiotowej inwestycji z uwagi na nadmierne zagrożenie zdrowia lub życia ludzi. IV.5. Rozpoznając sprawę ponownie, Kolegium będzie miało na uwadze wskazane wyżej oceny prawne. Kolegium winno w szczególności w sposób rzeczowy i weryfikowalny przez sąd administracyjny odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniach, w razie potrzeby przeprowadzając dodatkowe postępowanie wyjaśniające (art. 136 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.). IV.6. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis 100 zł od skargi. IV.7. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji