IV SA/Wa 307/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska asesor WSA Tomasz Wykowski Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi G. S. na uchwałę Rady Miejskiej K. z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu N. oddala skargę. IV SA/Wa 307/04 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Rada Miejska K. odrzuciła zarzut G. S. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu N., dotyczący uniemożliwienia prowadzenia mu działalności gospodarczej – zakładu kamieniarskiego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...], nie dokonania zmiany użytków w ewidencji gruntów oraz nie uwzględnienia decyzji organów administracji publicznej, w uzasadnieniu podnosząc co następuje: Zapis projektu planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym położona jest działka G. S., oznaczonego [...] przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z urządzeniami towarzyszącymi, nieuciążliwe usługi towarzyszące, realizację nowej zabudowy, adaptację istniejącej zabudowy z dopuszczeniem remontów, przebudowy i rozbudowy, usługi jako wolnostojące lub zlokalizowane w bryle budynku mieszkalnego, zajmujące nie mniej niż 30% powierzchni zabudowy całkowitej zlokalizowanej na działce, minimalną powierzchnię działki biologicznie czynnej – 70%, zasięg wpływu działalności usługowej nie wykraczający poza granice działki, ochronę i wzbogacenie istniejącej zieleni. Określona w projekcie planu minimalna powierzchnia biologicznie czynna na 70% dotyczy inwestycji noworealizowanych i wynika z rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].VIII.2000 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...].VIII.1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...], który dopuszcza zabudowę jednorodzinną w formie wolnostojących budynków jednorodzinnych lub bliźniaczych oraz usług nieuciążliwych z zachowaniem co najmniej 70% powierzchni biologicznie czynnej w obrębie każdej działki. Treść rozporządzenia jako przepisu szczególnego, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględnić w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż teren N. położony jest w granicach W. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Jednak ustalenia tego planu nie naruszają praw nabytych, zatem w dalszym ciągu G. S. będzie mógł prowadzić działalność gospodarczą, jeżeli jest to zgodne z innymi nie wynikającymi z treści planu przepisami szczególnymi. Plan bowiem nie może zawierać zapisów obejmujących nakazy rozbiórki istniejących obiektów budowlanych ani wprowadzać nakazów czy zakazów korzystania z już istniejących budynków i innych urządzeń legalnie wzniesionych. Podniesiona zaś w zarzutach kwestia zmiany użytków w ewidencji gruntów oraz uwzględnienie wydanych decyzji administracyjnych nie należy do rozstrzygnięć planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę złożył G. S. Zarzucił, że uchwała narusza jego prawem chronione interesy poprzez uniemożliwienie mu oraz ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej – zakładu kamieniarskiego w zakresie możliwości przebudowy i wymiany istniejących obiektów budowlanych na inną lokalizację na terenie działki, dalszej rozbudowy istniejących obiektów produkcyjno-magazynowych. Jego działka jest w 100% zabudowana, a więc nie występuje powierzchnia biologicznie czynna. Wprowadzenie ograniczeń w zakresie ustanowienia w warunkach urbanistycznych minimalnej powierzchni działki biologicznie czynnej na 70% może pociągnąć za sobą konieczność zmiany w ewidencji gruntów, a także doprowadzenie powierzchni działki do zgodności z zatwierdzonym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. do wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na 70%, odnosić się to może w szczególności do przypadku wykonywania nowych inwestycji. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska K. wniosła o jej oddalenie, podtrzymała argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 27 ust. 1 nieobowiązującej już, ale mającej zastosowanie w sprawie niniejszej na mocy art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zakres sądowej kontroli uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem; celowość i trafność przyjętych rozwiązań nie należy do zakresu badania sądu administracyjnego. Oceniając legalność zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu skarżącego przede wszystkim należy stwierdzić, że Rada Miejska K. przy opracowywaniu projektu omawianego planu dochowała obowiązujących postanowień zawartych w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które określają szczegółowo procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego skarżący nie kwestionował. Rada przystąpiła do prac nad kwestionowanym planem w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, a zatem w zgodzie z obowiązującym prawem. Nie można jej więc skutecznie zarzucić, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego dokonało się z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego), a dopiero takie naruszenie uprawnienia skarżącego skutkowałoby nieważnością uchwały o odrzuceniu zarzutu. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonego do publicznego wglądu, co staje się przesłanką do jego merytorycznej oceny. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwem sądowym "obowiązek uwzględnienia zarzutu powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Rada gminy nie ma takiego obowiązku wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienia wnoszącego, ale dzieje się to zgodnie z obowiązującym prawem, w granicach określonych przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy" (Z. Niewiadomski Prawo zagospodarowania przestrzennego, Wspólnota 1998r., Nr 37). Uprawnienia te przesądzają o samodzielności planistycznej. Skarżący nie może zatem oczekiwać, że Rada Miasta nie będzie korzystała z przyznanych jej uprawnień i będzie związana żądaniami właścicieli działek z obrębu objętego projektem planu. Może natomiast oczekiwać, że Rada wykonując ustawowe uprawnienia w przedmiotowym zakresie będzie działała w zgodzie z obowiązującym prawem i nie będzie nadużywała przysługującego jej uprawnienia. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes wnoszącego zarzut, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu i w ślad za tym radzie nie można skutecznie zarzucić, iż zgłoszony zarzut odrzuciła. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile go nie nadużywa, odrzucenie zgłoszonego zarzutu nie może później powodować stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nieważności stosownej uchwały rady gminy. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z ustaw, które ograniczają właściciela w korzystaniu z jego prawa własności, chronionego przepisem rangi konstytucyjnej. Zgodnie z art. 33 tej ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W świetle materiałów sprawy bezsporne jest, że zakwestionowane przez skarżącego ustalenie projektu planu narusza jego interes prawny, skoro skarżący jest właścicielem nieruchomości objętej granicami planu. Fakt ten jednak nie oznaczał konieczności uwzględnienia zgłoszonego zarzutu, a jedynie stwarzał legitymację do jego wniesienia przez skarżącego. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu Rada Miejska, odrzucając zgłoszony zarzut postępowała w ramach obowiązującego porządku prawnego i nie nadużyła przyznanego jej władztwa planistycznego. Jest oczywiste, że tworząc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uprawniony organ gminy nie może kierować się wyłącznie interesem jednostki, ale winien działać zgodnie z potrzebami całej społeczności lokalnej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jednak nie narusza stosunków własnościowych czy też posiadania. Określa jedynie przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu uchwały co do konieczności wprowadzenia w planie projektowanych rozwiązań planistycznych nie zawierają cech dowolności. Przyjętych rozwiązań planu w tym zakresie nie można poczytać jako naruszające prawo. Skarżący nie godzi się z przyjętymi przez Radę rozwiązaniami, ale to w myśl wcześniejszego wywodu nie jest równoznaczne z naruszeniem prawa. Podniesione zostało w uzasadnieniu uchwały, że ustalenia projektu planu nie naruszają praw nabytych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez Radę Miejską K., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.