IV SA/Wa 307/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku "[...]" Spółka jawna [...] z siedzibą w [...] w sprawie ze skargi "[...]" Spółka jawna [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. "[...]" Spółka jawna [...] z siedzibą w [...] w skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2015 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wniosku tego nie uzasadniła. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2012 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, oceniając zasadność zastosowania ochrony tymczasowej, bada wyłącznie, czy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Oznacza to, że strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny i wojewódzkie sądu administracyjne wielokrotnie podkreślały, że ogólnikowe twierdzenia o możliwości wyrządzenia znacznej szkody bądź wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków nie są wystarczające dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącej, to na niej spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności. Wykonanie decyzji zobowiązującej do zwrotu środków finansowych zawsze będzie wywierało określone skutki finansowe dla strony. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania decyzji, lecz jedynie przed takimi, które nie mogłyby zostać odwrócone przez ewentualne wygranie sporu sądowego. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca nie przedstawiła okoliczności wykazujących, że takie niebezpieczeństwo w niniejszej sprawie zachodzi. W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, iż w jej przypadku zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.