IV SA/Wa 3071/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), Protokolant ref. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] września 2018r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (GIOŚ), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej Spółka), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (organ I instancji, WIOŚ) z dnia [...] listopada 2017 r nr [...]. Z akt sprawy wynika, że WIOŚ, działając na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 4, art. 194 ust. 3, art. 196-199 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", wymierzył odwołującej się Spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 15000 zł, za stwierdzone podczas kontroli nr [...], znak: [...], gospodarowanie odpadami w zakresie przetwarzania odpadów w instalacji do odzysku odpadów, zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], na części działki ewidencyjnej nr [...], niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. Organ I instancji wskazał, że Prezydent Miasta [...] pismem z dnia [...] lipca 2017 r., zawiadomił WIOŚ, że działalność Spółki powoduje zagrożenie dla zdrowia ludzi. W związku z powyższym organ w dniach od [...] lipca 2017 r. do [...] września 2017 r. przeprowadził kontrolę interwencyjną w Spółce, która od [...] sierpnia 2015 r. eksploatuję instalację do odzysku odpadów zlokalizowaną w [...] przy ul. [...], na części działki ewidencyjnej nr [...]. W czasie trwania przedmiotowej kontroli organ stwierdził, iż Spółka posiadała uregulowany stan formalnoprawny w zakresie gospodarowania odpadami (przetwarzania odpadów w instalacji do odzysku odpadów, zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], na części działki ewidencyjnej nr [...]), tj.: decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] zezwalającą Spółce na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów w [...] przy ul. [...] (część działki ewidencyjnej nr [...]), decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] w zakresie opisu dopuszczonej do prowadzenia metody przetwarzania (zmiany w zakresie m.in. ilości i wielkości silosów), decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] w zakresie zmiany rodzajów i masy odpadów przewidywanych do przetworzenia odpadów w ciągu roku, którą Prezydent Miasta [...] odmówił możliwości odstąpienia od stosowania technologii [...] oraz odmówił dodania odpadów rodzaju 19 12 09 minerały (np. piasek, kamienie) w ilości 180 000 Mg/rok, przewidzianych do wytworzenia w instalacji, decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...] zmieniająca w/w decyzję z 2014 r. w zakresie zmiany siedziby Strony, jak i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] odmawiającą zmian w w/w decyzji z 2014 r. w zakresie zmiany metody przetwarzania odpadów (odstąpienie od dodawania środka wiążącego "[...]"). Strona wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji, którą ostatecznie SKO decyzją z dnia [...] maja 2017 r., uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sprawa jest w toku. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] cofnął Spółce bez odszkodowania zezwolenie na przetwarzanie odpadów, tj. decyzję z dnia [...] października 2014 r., znak: [...]. Strona wniosła odwołanie od tej decyzji. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sprawa jest w toku. Organ stwierdził, iż eksploatowana przez Spółkę instalacja do przetwarzania odpadów działa na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., określającej dla firmy [...] Sp. z o. o. w [...] środowiskowe uwarunkowania realizacji-przedsięwzięcia pn. "[...]". Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] przeniósł w/w decyzję środowiskową na rzecz firmy [...] Sp. z o. o. w [...], po czym kolejną decyzją z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] na skarżącą Spółkę. Na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] określono zdolność przerobową przedmiotowej instalacji, która wynosiła 180 000 Mg odpadów/rok, a przetwarzanie odpadów polegało na trzyetapowym mieszaniu ze sobą różnych rodzajów odpadów, w celu wytworzenia materiału rekultywacyjnego. Zgodnie z założeniami stosowanej technologii [...] w wyniku przetwarzania odpadów wytwarzany jest materiał rekultywacyjny przeznaczony do rekultywacji gruntów zdegradowanych, składowisk odpadów i nawożenia terenów zielonych. Zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., jednym z etapów przetwarzania odpadów była faza mieszania końcowego, która przebiegała w sterowanej instalacji mieszającej opartej na mieszarce, która pracowała periodycznie. Przedmiotowa instalacja posiadała specjalne wyposażenie umożliwiające sterowanie wielkością ziaren i konsystencją produktu. W w/w fazie do odpadów zmieszanych wstępnie należało dodawać wodę, spoiwa oraz środek wiążący "[...]", który zapewnia chemiczne związanie substancji szkodliwych znajdujących się w odpadach, w celu uniemożliwienia ich wymywania. WIOŚ w wyniku kontroli nr [...] ustalił, że w fazie mieszania końcowego do odpadów zmieszanych wstępnie na pryzmach, umieszczonych w koszu zasypowym, dodaje się spoiwo, odpady sypkie magazynowane w silosach oraz roztwór wody ze środkiem wiążącym "[...]" (gromadzony w paletopojemniku o poj. 1 m3). Następnie organ I instancji ustalił na podstawie dokumentów udostępnionych przez Stronę (tj.: m.in. protokołu przekazania "koncentratu substancji [...] w ilości 1001" oraz zamówienia środka [...] w ilości 501), iż Strona w roku 2016 zamówiła środek wiążący "[...]", który w trakcie trwania przedmiotowej kontroli (od dnia od [...] lipca 2017 r. do dnia [...] września 2017 r.) był nadal na jej stanie magazynowym. Jak wynika z posiadanego przez Stronę raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko środek wiążący [...] (zwany w przedmiotowym raporcie środkiem bądź roztworem "[...]"), należy uzyskiwać w wyniku rozcieńczenia koncentratu [...] wodą pitną w stosunku 1:5 w paletopojemnikach z tworzywa sztucznego o pojemności 1 m3 (strona 27 ww. raportu). W związku z powyższym WIOŚ stwierdził, że zakupiona przez Stronę w 2016 r. ilość środka wiążącego [...] (150 1) nie wystarczyłaby nawet na sporządzenie 1m3 roztworu zgromadzonego w paletopojemniku, a co za tym idzie zakupiony przez Stronę środek wiążący [...] nie był stosowany w odpowiednich ilościach celem wytwarzania mieszanek i kruszyw w technologii [...], a Strona w dalszym ciągu działała niezgodnie z posiadaną decyzją na przetwarzanie odpadów. Strona wyjaśniła, że podtrzymuje swoje stanowiska przedstawione w piśmie z dnia 11 stycznia 2016 r. dotyczące odpowiedzi na wydane przez WIOŚ zarządzenie pokontrolne oraz w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2017 r i w dalszym ciągu stoi na stanowisku, że środek wiążący "[...]" nie musi być dodawany w procesie technologicznym w przypadku przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne, którymi Strona gospodaruje. Dodatkowo organ stwierdził, iż Strona w roku 2016 wyprodukowała 166 039,660 Mg materiału rekultywacyjnego [...], natomiast od stycznia do czerwca 2017 r., tj. w pierwszym półroczu 2017 r., wyprodukowała 95 977,840 Mg w/w materiału. Z kolei z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedmiotowa instalacja posiada zdolność produkcyjną w wysokości 216 000 Mg/rok, natomiast w procesie produkcyjnym używane będą m.in. odpady inne niż niebezpieczne w ilości 180 000 Mg/rok oraz roztwór [...] w ilości do 280 Mg/rok (strona 8 ww. raportu). Ponadto w dniu [...] sierpnia 2017 r. WIOŚ pobrał próbki z przetwarzanych odpadów na dwóch pryzmach oraz z wytworzonego materiału rekultywacyjnego. Wyniki tych badań wykazały, że przeznaczone do przetwarzania odpady w postaci kompostu i osadów ściekowych zawierały nieznacznie podwyższone stężenia miedzi i ołowiu, jednak mieszczące się w granicach niepewności badania. Z kolei wyniki badania materiału rekultywacyjnego [...] wskazywały na podwyższoną zawartość ogólnego węgla organicznego, azotu, parametru ChZT oraz zbyt wysoki odczyn pH. W odniesieniu do obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi, organ I instancji stwierdził, że materiał rekultywacyjny nie przekraczał norm dopuszczalnych w ww. rozporządzeniu. Jednak fakt stwierdzonych wysokich stężeń miedzi i ołowiu w przetwarzanych odpadach, jak również podwyższonych stężeń innych parametrów w materiale rekultywacyjnym [...], może stanowić zagrożenie dla środowiska w przypadku ich wymywania się do środowiska. Organ wskazał, że z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2015 r., zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., wynika, że Strona występowała o zmianę zapisu posiadanej decyzji w zakresie m.in. możliwości odstąpienia od obowiązkowego stosowania w procesie przetwarzania środka wiążącego "[...]", jednakże Prezydent Miasta [...] odmówił możliwości odstąpienia od stosowania technologii "[...]". Ww. organ uzasadnił swoją odmowę tym, że powyższa zmiana była w sprzeczności z zapisami raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, na którego podstawie została wydana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pod nazwą: "[...]". W związku z powyższym WIOŚ stwierdził, że Spółka prowadziła przetwarzanie odpadów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów i wymierzył administracyjną karę pieniężną w wysokości 15 000 zł, za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. Spółka złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. W toku postępowania organ odwoławczy stwierdził, że administracyjna kara pieniężna wymierzona decyzją organu I instancji została wymierzona prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Naruszenie zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli nr [...], znak: [...], podpisanym przez kontrolowanego i kontrolującego w dniu [...].09.2017 r. Organ odwoławczy nie zakwestionował faktu posiadania przez Spółkę zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów w instalacji do odzysku odpadów, jednak stwierdził, iż w sposób nieprawidłowy realizowała obowiązki wynikające z warunków decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., ponieważ gospodarowała odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, tj. stosowała środek wiążący "[...]" w zbyt małej ilości bądź nie zawsze go dodawała do procesu, który miał zapewniać chemiczne związanie substancji szkodliwych znajdujących się w odpadach, poprzez uniemożliwienie ich wymywania. Organ wskazał, iż nie jest słuszny zarzut Strony, że w decyzji zezwalającej Spółce na przetwarzanie odpadów brak jest określonego dawkowania środka wiążącego [...], ponieważ szczegóły dotyczące stosowania technologii [...] znajdowały się w przedmiotowym raporcie. Zgodnie z technologią [...] opisaną w tym raporcie zamierzony sposób eksploatacji instalacji, dla którego zostały określone środowiskowe uwarunkowania uwzględniał dodawanie środka wiążącego "[...]", a co więcej w sposób precyzyjny określał jego dawkowanie. W związku z powyższym stanowisko Strony, iż w przypadku przetwarzania odpadów szkodliwych maksymalne ramowe ilości środka wiążącego [...] zawarte są w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, należy uznać za bezprawne, ponieważ zgodnie z posiadanymi przez Stronę uregulowaniami formalnoprawnymi Strona mogła przetwarzać w technologii [...] jedynie odpady inne niż niebezpieczne, a więc nie przetwarzała jak błędnie zasugerowała Strona odpadów szkodliwych. Jak wynika z ustaleń kontroli Strona zakupiła środek wiążący "[...]" w kwietniu i lipcu 2016 r., w ilości 150 litrów. Z obliczeń dokonanych przez WIOŚ wynika, że środek ten nie pokrywał zapotrzebowania na przetworzenie odpadów, które w 2016 r. i w I półroczu 2017 r. dokonała Strona. WIOŚ ustalił na podstawie prowadzonej przez Stronę ewidencji magazynowej, że w 2016 r., że zakupiony przez Stronę środek wiążący "[...]" nie był stosowany w odpowiednich ilościach celem wytwarzania mieszanek i kruszyw w technologii [...]. Tak mała ilość zakupionego koncentratu [...], który w dniu zakończenia przedmiotowej kontroli był nadal na stanie magazynowym Strony i nie został jeszcze wykorzystany, wskazuje, że środek ten nie był zawsze dodawany do procesu przetwarzania odpadów, dlatego też nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Strony, że dochowała warunków zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Dodatkowo organ wskazał, że Spółka decyzją [...], z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] została ukarana administracyjną karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, tj. niestosowanie środka wiążącego [...]. Na powyższą decyzję Spółka złożyła odwołanie do GIOś, który decyzją z dnia [...] września 2017 r., utrzymał w mocy decyzję organu instancji. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę złożoną przez Stronę na ww. decyzję organu II instancji. Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2018 r., sygn. IV SA/Wa 3114/17 jest prawomocne. W ocenie organu odwoławczego stwierdzenie Strony, jakoby stosowanie środka wiążącego [...] w niewielkich ilościach bądź jego niestosowanie w ogóle nie stwarzało zagrożenia dla środowiska, jest również nieprawdziwe. Organ podniósł, że WIOŚ w toku prowadzonej kontroli nr [...] był z mocy prawa obowiązany do zweryfikowania przestrzegania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...]. Ponadto Prezydent Miasta [...] w pkt II decyzji z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] odmówił możliwości odstąpienia od stosowania technologii [...] w pkt II podpunkcie 4 lit a decyzji własnej z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] ze względu na to, iż "działanie niezgodnie z wydaną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach może powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, co skutkuje odmową zmiany zezwolenia w pkt II niniejszej decyzji. W myśl powyższego wskazać należy, że chybione jest stanowisko Strony, jakoby ewentualne zastosowanie lub nie środka wiążącego "[...]" nie wpływało na środowisko, zdrowie i życie ludzi, pracę instalacji, zmianę procesu przetwarzania odpadów oraz na jakość produktu otrzymywanego w wyniku zastosowania odpadów, dla których dostawca technologii [...] opracował receptury, a zgodnie z którymi brak jest konieczności dodawania do mieszanek środka wiążącego "[...]". Odnosząc się do wywodu Strony dotyczącego braku wykazania przekroczeń norm w stosunku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] września 2016 r. w sprawie [...], organ odwoławczy stwierdził, że nie ma on znaczenia w rozpatrywanej sprawie, gdyż przedmiotem wydanej decyzji WIOŚ było gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, co z kolei zostało wystarczająco udokumentowane oraz usankcjonowane administracyjną karą pieniężną. Odnosząc się do zarzutu Strony, iż w zaskarżonej decyzji WIOŚ nie określił w stosunku do jakich norm, ograniczeń czy też wytycznych wyniki ww. parametrów zostały odniesione, należy stwierdzić, że nie miało wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania, ponieważ zaskarżona decyzja dotyczyła naruszenia przez Stronę warunków decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji nie znalazł przesłanki uprawniającej go do uchylenia decyzji organu I instancji, bowiem została ona wydana w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy oraz przepisy obowiązującego prawa. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka, zarzucając jej: I. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik postępowania: art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, w zakresie stosowania przez Stronę środka [...] w zbyt małej dawce w sytuacji gdy z treści decyzji Prezydenta Miasta [...] taki fakt nie wynikał, tj. decyzja nie regulowała w jakiej ilość środek ten ma być dodawany. Poza tym naruszenie powyższych przepisów Strona upatruje też w niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się nie ustaleniem, czy zakład stosuje substancje szkodliwe, co w konsekwencji spowodowało zarzucenie skarżącej naruszenia decyzji Prezydenta Miasta [...] w zakresie nie stosowania środka [...], sytuacji gdy z decyzji tej wynika, iż stosowanie tego środka dotyczy tylko przypadków, gdy mieszane są substancje szkodliwe, a spółka takich substancji nie stosowała. II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 194 ust. 1 pkt. 4 i ust. 3 ustawy odpadach poprzez przyjęcie, że działalność spółki naruszyła przedmiotowy przepis tj. prowadzono przetwarzanie odpadów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem (decyzją Prezydenta Miasta [...] z 2014 r.) w sytuacji, gdy działalność ta była prowadzona zgodnie z posiadanym zezwoleniem, w szczególności spółka dodawała środek [...], a sama decyzja na przetwarzanie odpadów przewidywała tylko obowiązek dodawania środka [...] nie określając w jakiej ilości ma być dodawany. Wobec powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz obciążenie GIOŚ kosztami postępowania w sprawie, w tym kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że z oświadczenia firmy (producenta receptur mieszanek do produkcji materiału rekultywacyjnego w technologii odzysku odpadów [...]) z dnia [...] listopada 2015 r., załączonej do akt sprawy wynika wprost, iż jeżeli odpady stosowane jako substraty w procesie wytwarzania materiału rekultywacyjnego nie zawierają metali w stężeniu przekraczającym dopuszczalnych wielkości określonych dla danego rodzaju (grupy) gruntu według wskazanego tam rozporządzenia, środek wiążący "[...]" nie musi być stosowany. Dalej w oświadczeniu tym wskazano, iż powołany środek wiążący stosowany jest wyłącznie, w przypadku gdy odpady będące substratami w procesie produkcyjnym zawierają stężenia metali powyżej dopuszczalnych granic przewidzianych prawem. Strona wyjaśniła, że receptury, na których w chwili obecnej pracuje przedmiotowa instalacja, dla przetwarzanych w niej odpadów, nie przewidują dodawania do mieszanek środka wiążącego [...] z uwagi właśnie na nieprzekroczenie w przetwarzanych odpadach stężenia substancji szkodliwych ponad wymagane prawem granice. W tym zakresie – w ocenie Strony - nie zostało przeprowadzone stosowne postępowanie przez organ, pomimo zaznaczenia tego faktu przez stronę. Strona podkreśliła, że w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono, iż w zakładzie w procesach produkcyjnych używane będą odpady, kruszywa mineralne naturalne, cement, wapno palone, roztwór [...] oraz woda. Na podstawie powyższych założeń, strona skarżąca wywodzi iż wymienienie ww. substratów w jednym punkcie nie świadczy o tym, że będą one używane wszystkie jednocześnie do produkcji materiału rekultywacyjnego. O braku konieczności stosowania środka [...] świadczą prowadzone na bieżąco badania produkowanego materiału - zarówno te prowadzone Spółkę, jak również przeprowadzone przez WIOŚ podczas kontroli, która miała miejsce w kwietniu 2015 r. - w badaniach tych nie stwierdzono przekroczeń stężeń żadnych substancji w odniesieniu do przytaczanego wyżej rozporządzenia. Niestosowanie zatem środka wiążącego [...] w ocenie skarżącej nie miało i nie mogło mieć zatem żadnego negatywnego wpływu na środowisko, wbrew twierdzeniom organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 194 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy o odpadach. Zgodnie z tymi przepisami administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41 (art. 194 ust. 1 pkt 4). Administracyjna kara pieniężna za naruszenia, o których mowa w ust. 1, wynosi nie mniej niż 1.000 zł i nie może przekroczyć 1.000.000 zł.(art. 194 ust. 3). W pierwszej kolejności rozpatrując sprawę należy wskazać, że w trakcie kontroli nr [...] przeprowadzonej w dniach od [...] lipca 2017 r. do [...] września 2017 r. stwierdzono, że Skarżąca w sposób nieprawidłowy realizowała obowiązki wynikające z warunków decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], ponieważ gospodarowała odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, tj. stosowała środek wiążący [...] w zbyt małej ilości bądź nie zawsze go dodawała do procesu. Z wyjaśnień przedstawiciela Spółki, odstępstwo to wynikało z tego, że w ocenie strony powyższy środek należało stosować wyłącznie w przypadku przetwarzania odpadów niebezpiecznych, których Spółka nie przyjmowała. Dodatkowo należy wskazać, że z akt sprawy wynika, iż Skarżącą próbowała dokonać zmiany ww. decyzji w zakresie sposobu stosowania środka wiążącego [...]. Z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., wynika również, że Spółka występowała o zmianę zapisu posiadanej decyzji w zakresie m.in. możliwości odstąpienia od obowiązkowego stosowania w procesie przetwarzana wskazanego środka wiążącego, jednakże Prezydent Miasta [...] odmówił możliwości odstąpienia od stosowania technologii "[...]". W ocenie Sądu już sam ten fakt stanowi naruszenie warunków określonych wprost w decyzji zezwalającej Stronie na przetwarzanie odpadów, a związku z tym stanowi podstawę do nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej w myśl art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach. Skarżąca bowiem przetwarzając przedmiotowe odpady bez stosowania środka wiążącego [...], dopuściła się naruszeń przepisów posiadanego zezwolenia, co zostało stwierdzone przez WIOŚ w trakcie kontroli nr [...] (protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez pełnomocnika Spółki). Dodać tu należy, że co prawda decyzja wprost nie regulował kwestii w jakiej ilości środek [...] należy dodawać, ale – jak słusznie zwrócił uwagę organ – kwestia ta została wskazana w raporcie odziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zatem nie zasadne jest powoływanie się na kwestię niewiedzy bądź braku informacji w tym zakresie. Należy także wskazać, że raport sporządzony w toku postępowania uzyskania środowiskowych uwarunkowań zgodny na realizację przedsięwzięcia, jest istotnym, mającym wpływ na warunki wskazanej decyzji dokumentem. Za chybiony należy uznać zarzut skargi, że w decyzji zezwalającej Skarżącej na przetwarzanie odpadów brak jest określonego dawkowania środka wiążącego [...]. Jak wynika z akt sprawy szczegóły dotyczące stosowania technologii [...], znajdują się w raporcie odziaływania przedsięwzięcia na środowisko, na co wskazał także Prezydent Miasta [...] w decyzji własnej z dnia [...] października 2015 r., znak: [...]. Po drugie, odnosząc się do wysokości administracyjnej kary pieniężnej należy wskazać, że organ w sposób wystarczający uzasadniły zasadność wymierzenia przedmiotowej kary w wysokości 15.000 zł, mając na uwadze art. 199 ustawy o odpadach. Z treści tego przepisu w sposób jednoznaczny wynika, że stanowi on wyłącznie dyrektywę do ustalania wysokości administracyjnej kary pieniężnej w granicach wskazanych przez właściwe dla danej kary przepisy. Mając na uwadze że administracyjna kara pieniężna – jak w niniejszej sprawie - wynosić nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł, to kara 15 000 zł wymierzona skarżącej jak najbardziej mieści się w dolnej granicy wskazanego limitu (art. 194 ust. 3 ustawy). Okoliczność, iż w ocenie Skarżącej organ nie udowodnił faktu wystąpienia zagrożenia dla środowiska, nie mogła mieć wpływy na rozstrzygniecie sprawy. Sam fakt istnienia potencjalnego zagrożenia pozwalał organom w okolicznościach sprawy na wymierzenie skarżącej spółce kary w wysokości określonej w decyzji. Poza tym w ocenie Sądu okoliczności powołane przez organy, jak i materiał zgromadzony w sprawie, wskazujące na rozmiar prowadzonej działalności i rodzaj naruszenia, jak i fakt, że nie jest to pierwsza kara w tym zakresie - wpłynęły w znaczny sposób na wysokość kary, a to prowadzi do wniosku, że nie można uznać wymierzonej kary za rażąco nieadekwatną. Zdaniem Sądu nie zostały również naruszone przepisy postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Materiał zgromadzony w sprawie był w sposób wystarczający zgromadzony i rozpatrzony. Słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3114/17, że podnoszone obecnie przez stronę argumenty mające uzasadniać potrzebę bądź też jej brak obligatoryjnego stosowania ww. środka w procesie przetwarzania odpadów, może mieć znaczenie np. przy postępowaniu zmierzającym do zmiany decyzji z [...] października 2014 r. Do momentu jednak zmiany jej zapisów, organ nie miał podstaw do kwestionowania jej ustaleń. Dlatego WIOŚ wymierzył po raz kolejny Skarżącej administracyjną karę pieniężną – w niniejszej sprawie - w wysokości 15 000 zł, za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że, zarówno wymierzona administracyjna kara pieniężna, jak i jej wysokość zostały określone w sposób zgodny z prawem, a skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1032 ze zm.) podlega oddaleniu.