IV SA/Wa 3073/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2017r. znak [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej organ) po rozpatrzeniu zażalenia L. D. (dalej skarżący), na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], którym umorzono w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia obowiązku, lub jego braku, przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla planowanej inwestycji polegającej na usunięciu drzew i krzewów z działek nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], obręb Z., gmina K., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Stan sprawy był następujący: Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], Wójt Gminy K. nałożył na L. D. obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w O. dokumentów wymienionych w art. 96 ust. 3 ustawy o ochronie środowiska w związku z lokalizacją planowanego przedsięwzięcia w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Ostoja B. ([...]). Pismem z dnia 29 kwietnia 2017 r., L. D. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o wydanie postanowienia stwierdzającego obowiązek, lub jego brak, przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszary Natura 2000, dla przedsięwzięcia polegającego na usunięciu drzew i krzewów z działek nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], obręb Z., gmina K. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. umorzył w całości przedmiotowe postępowanie W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że przedsięwzięcie ma polegać na wycince drzew w celu przekształcenia terenu zalesionego na tereny produkcji rolniczej, a zalesiony obszar ma powierzchnię powyżej 0,5 ha, a więc planowane przedsięwzięcie jest wylesieniem mającym na celu zmianę sposobu użytkowania terenu w granicach obszarów objętych ochroną tj. obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Ostoja B. ([...]) oraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy B. - na terenie którego obowiązuje Rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy B. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2008 r. nr [...] poz. [...]). W związku z powyższym w ocenie Organu I instancji planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy OOS i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym, nie może podlegać procedurze oceny oddziaływania na obszary Natura 2000 prowadzonej na podstawie przepisów rozdziału 5 działu V ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W konkluzji organ uznał, że przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia obowiązku lub jego braku, oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 jest bezprzedmiotowe i postępowania należy umorzyć na podstawie art. 105 § 1 kpa. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył L. D., podkreślając, że wskazane działki zostały zakupione jako grunty rolne. Jednocześnie wyjaśnił, że drzewa i krzewy porastające przedmiotowe działki nie są gęsto rozmieszczone, a więc w jego ocenie przedmiotowych działek nie można zakwalifikować jako las. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2017r. znak [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego słuszne było stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., że przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia obowiązku lub jego braku, oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 jest bezprzedmiotowe i postępowania należy umorzyć na podstawie art. 105 § 1 kpa. Organ odwoławczy wskazał ponadto instancji, usunięcie drzew i krzewów z ww. działek, jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), bowiem stanowi zmianę lasu lub nieużytku na użytek rolny mającym na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody. Organ wyjaśnił także, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy OOŚ przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko a także planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ wyjaśnił również, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) — drzewami i krzewami oraz runem leśnym — lub przejściowo jej pozbawiony przeznaczony do produkcji leśnej, chyba że chodzi o lasy w rezerwatach przyrody i w parkach narodowych bądź wpisane do rejestru zabytków, które z istoty swej nie są przeznaczone do produkcji leśnej. Lasem są także grunty związane z gospodarką leśną i wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej. W tym kontekście zapisy ewidencji gruntów i budynków mają charakter deklaratoryjny (potwierdzający istniejący stan), a nie konstytutywny (tworzący, kształtujący). Z takim stanowiskiem nie zgodził się skarżący, zaskarżając w całości postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dn. [...].09.2017r. znak: [...] i zarzucając mu: 1. naruszenie art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. polegające na bezrefleksyjnym przyjęciu, że nieruchomość objęta zamierzeniem inwestycyjnym jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, podczas gdy zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania przedmiotowej powierzchni za las i zakwestionowanie zapisów ewidencji gruntów (gdzie grunt widnieje jako użytek rolny); 2. naruszenie art. 3 pkt 1 ustawy o lasach poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że grunt pokryty roślinnością leśną o powierzchni co najmniej 0,10 ha jest lasem, podczas gdy prawidłowa interpretacja przepisu nakazuje uznać, że lasem jest grunt spełniający łącznie trzy kryteria: (i) kryterium przyrodnicze (pokrycie roślinnością leśną), (ii) kryterium przestrzenne powierzchniowe (powierzchnia co najmniej 0,10 ha) oraz (iii) kryterium przestrzenne zagęszczenia ("zwartość" pokrycia roślinnością), 3. naruszenie art. 83f ust. 1 pkt 3b) ustawy o ochronie przyrody poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że usunięcie drzew lub krzewów w celu przywrócenia gruntów nieużytkowanych do użytkowania rolniczego wymaga pozwolenia na wycinkę, a przez to zostaje objęte dyspozycją art. 96 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: ustawa OOŚ) oraz procedurą ocenową, podczas gdy przywrócenie gruntów nieużytkowanych do użytku rolniczego poprzez usunięcie drzew nie wymaga zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta); 4. naruszenie art. 97 ust. 5 ustawy OOŚ poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wydania postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli organy doszły do przekonania, że inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco negatywnie wpłynąć na środowisko; 5. naruszenie art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez ich zastosowanie i umorzenie postępowania uznając je za bezprzedmiotowe, jeżeli w ustawie OOŚ istnieje podstawa prawna (art. 97 ust. 5 ustawy OOŚ) do wydania merytorycznej decyzji w przypadku stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia GDOŚ oraz poprzedzającego go postanowienia RDOŚ w O.; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organom bezrefleksyjne przyjęcie, że nieruchomość objęta zamierzeniem inwestycyjnym jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, a zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania przedmiotowej powierzchni za las. Zgodnie z zasadą przekonywania i dociekania prawdy materialnej w postępowaniu administracyjnym organy powinny dążyć do rzeczywistego ustalenia stanu rzeczy na gruncie, który dopiero mógłby zakwestionować zapisy z ewidencji gruntów. Organ winien przeprowadzić pełne i wyczerpujące postępowanie bowiem okoliczności sprawy niezbędne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia, nie zostały wyczerpująco wyjaśnione. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego sprowadzała się do ogólnikowego i niepopartego jakimkolwiek dowodem twierdzenia o istnieniu na terenie działki lasu. Niezależnie od powyższego organy obydwu instancji dopuściły się błędnej wykładni pojęcia las bowiem dla ustalenia, że grunt jest lasem nie tylko w znaczeniu przyrodniczym, ale także prawnym, konieczne jest spełnienie nie tylko kryterium przyrodniczego (pokrycie roślinnością leśną) lecz także kryterium przestrzennego (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha). Skarżący także upatruje błędu w twierdzeniach organów co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 83f ust. 1 pkt 3b) ustawy o ochronie przyrody nie trzeba występować o zezwolenie na wycinkę drzew lub krzewów usuwanych w celu przywrócenia gruntów nieużytkowanych do użytkowania rolniczego. Wykluczenie zastosowania art. 96 ust. 2 OOŚ niesie za sobą konsekwencję tego rodzaju, że przedsięwzięcie nie klasyfikuje się na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie podlega procedurze środowiskowej. Skarżący wskazał także, że postępowanie przed RDOŚ w O. zostało wszczęte po postanowieniu Wójta Gminy K. wydanym na podstawie art. 96 ust. 3 ustawy OOŚ. Skarżący w związku z tym postanowieniem przedstawił Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w O. dokumenty wymagane przez powołany wyżej przepis, tym samym formalnoprawne przesłanki do działania organu ochrony środowiska w prawnej formie przewidzianej przez art. 97 ust. 1 zostały spełnione. Stosownie do art. 97 ust. 2 ustawy ocenowej postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się w przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Powołane wyżej przepisy wiążą wydanie postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 z ustaleniem, iż zachodzi możliwość znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na ten obszar. Jeżeli jednak organ dojdzie do przekonania, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, powinno to skutkować wydaniem przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska postanowienia stwierdzającego, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 na podstawie art. 97 ust. 5 ustawy OOŚ. Nie bez znaczenia jest kategoryczne brzmienie przepisu art. 97 ust. 5 ustawy OOŚ, wskazujące na obligatoryjny charakter wydania postanowienia. Ustawa nie pozostawia organowi luzu decyzyjnego i nie wprowadza kryterium uznaniowości. Zatem każdorazowo, gdy z jakichś przyczyn organ uzna, że nie zachodzi potrzeba dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, zobowiązany jest wydać postanowienie w trybie art. 97 ust. 5 ustawy OOŚ. W związku z powyższym skarżący jest zdania, że w przypadku gdy organ dojdzie do przekonania, że przedsięwzięcie należy do katalogu określonego § 2 lub § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, powinien wydać rozstrzygnięcie oparte na art. 97 ust. 5 ustawy 00Ś. W żadnym przypadku nie powinien poprzestawać na uznaniu, że postępowanie w trybie rozdziału V ustawy OOŚ jest bezprzedmiotowe. Art. 105 § 1 k.p.a. zaś stosuje się wówczas, gdy postępowanie stało się z jakiejś przyczyny bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania, w rozumieniu przyjętym na gruncie art. 105 § 1 k.p.a., zachodzi wówczas, gdy w sprawie nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego w formie decyzji administracyjnej. W tej sytuacji jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Zarówno zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2017r. znak [...] jak i postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] są prawidłowe, organy nie naruszyły ani norm prawa materialnego, ani przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd podziela ocenę organu, że usunięcie drzew i krzewów z działek nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Ww. przepis stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy zmiana lasu lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienia mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2017.1405 j.t. ze zm.) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko a także planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 omawianej ustawy. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, w kwestii zakwalifikowania występujących na ww. działkach drzew i krzewów jako "lasu", Sąd podziela ocenę Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Została ona oparta na przepisie art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788, z późn. zm.), zgodnie z którym lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) — drzewami i krzewami oraz runem leśnym — lub przejściowo jej pozbawiony przeznaczony do produkcji leśnej, chyba że chodzi o lasy w rezerwatach przyrody i w parkach narodowych bądź wpisane do rejestru zabytków, które z istoty swej nie są przeznaczone do produkcji leśnej. Lasem są także grunty związane z gospodarką leśną i wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej. Wbrew wywodom skargi właściwe jest także stanowisko, że podstawę ustalenia, czy dany grunt jest lasem może, ale nie musi stanowić ewidencja gruntów i budynków, zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, z późn. zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Prawidłowo organ wywiódł, że powyższe nie oznacza, że o tym, czy dany grunt jest lasem decyduje organ prowadzący ewidencję, bowiem zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 8 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków to zbiór informacji (o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami). Z definicji tej wynika, że zapisy ewidencji mają charakter deklaratoryjny (potwierdzający istniejący stan), a nie konstytutywny (tworzący, kształtujący). W konsekwencji, słuszne jest stanowisko organu, że w niniejszej sprawie nie są istotne zapisy ewidencji gruntów, według której działki nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] to łąki i pastwiska, ale stan faktyczny. Jak ustalił organ obecnie ww. działki pokryte są roślinnością leśną (drzewa, krzewy i runo leśne), o powierzchni przekraczającej 0,1 ha, a z informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika wprost, iż nie są obecnie w żaden sposób wykorzystywane, porastają je drzewa i krzewy, które wyrosły samoistnie, wskutek wieloletniego zaniedbania, a więc są dla Inwestora bezużyteczne. Wynik ustalenia, czy dany grunt jest lasem, wbrew stanowisku skarżącego, nie wpłynąłby na wynik sprawy, bowiem nawet gdyby przedmiotowe działki traktować jako nieużytek, wówczas i tak realizacja wycinki wiązałaby się z zakwalifikowaniem planowanego przedsięwzięcia do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przesądza o tym treść § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c Rozporządzenia Rady Ministrów, zgodnie z którym zmiana nieużytku na użytek rolny również zalicza się do ww. grupy przedsięwzięć, co również oznaczałoby wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 83f ust. 1 pkt 3b) ustawy o ochronie przyrody poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że usunięcie drzew lub krzewów w celu przywrócenia gruntów nieużytkowanych do użytkowania rolniczego wymaga pozwolenia na wycinkę, a przez to zostaje objęte dyspozycją art. 96 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz procedurą ocenową, podczas gdy przywrócenie gruntów nieużytkowanych do użytku rolniczego poprzez usunięcie drzew nie wymaga zezwolenia wydanego odpowiedni organ, należy stwierdzić, że owo zezwolenie dotyczy usunięcia drzew i krzewów rosnących na terenach innych niż las. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2013r. sygn. akt IV SA/Wa 998/13, że wylesienie nie może się odbywać na podstawie przepisów rozdziału 4 ustawy o ochronie przyrody, ponieważ zgodnie z art. 83 ust.6 ww ustawy przepisów dotyczących usuwania drzew lub krzewów z terenu nieruchomości nie stosuje się do drzew lub krzewów w lasach.  W związku z powyższym, biorąc pod uwagę, iż planowane przedsięwzięcie, jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 96 ust. 1 w/w ustawy, organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a oraz do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji oraz przed przyjęciem tego zgłoszenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Jak ustalono, planowane przedsięwzięcie, jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, dlatego też, postępowanie w kontrolowanej sprawie nie może być prowadzone w trybie wyżej powołanego art. 96. Odnosząc się do naruszenia art. 97 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, co zdaniem skarżącego miało nastąpić poprzez niewydanie rozstrzygnięcia opartego na tym przepisie, należy przywołać treść art. 59 omawianej ustawy. Zgodnie z tym, omawianym już wyżej przepisem, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Zatem prawidłowa jest konkluzja organu, że powołany przepis wyraźnie rozróżnia pojęcia "ocena oddziaływania na środowisko" i oraz "ocena oddziaływania na obszary Natura 2000". Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2017r. sygn.. akt II OSK 2133/16, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na obszar natura 2000, o którym mowa w rozdziale 5 Działu V omawianej ustawy staje się bezprzedmiotowe m.in. w sytuacji stwierdzenia, tak jak w niniejszej sprawie, ze planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko. Wówczas bowiem, stosownie do art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia określa się w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Niebezpieczeństwo znacznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma skutek szerszy, niż tylko ochronę szczególnie ważnego obszaru natura 2000. Dlatego też, w odniesieniu do takich przedsięwzięć, wycinkowe postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, uregulowane w rozdziale 5 Działu V ustawy, zostaje skonsumowane przez postępowanie , którego przedmiotem jest ocena oddziaływania na całe środowisko, a w tym na obszar Natura 2000. Zgodnie z art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej umarza to postępowania odpowiednio w całości albo w części. W analizowanej sprawie taka sytuacja miała miejsce, bowiem przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia obowiązku lub jego braku, oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 jest bezprzedmiotowe – z przyczyn wyżej opisanych. W tych okolicznościach nie sposób uznać za skarżącym, że generalny Dyrektor Ochrony Środowiska dopuścił się wskazanych naruszeń przepisów prawa materialnego czy tez przepisów postępowania. W ocenie Sądu kontrolowane postanowienie zostało wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób rzetelny i wszechstronny. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.