IV SA/Wa 308/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska asesor WSA Tomasz Wykowski Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi A. H., J. L., K. T. i S. T. na uchwałę Rady Miejskiej K. z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu N. oddala skargę. IV SA/Wa 308/04 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Rada Miejska K. odrzuciła zarzut A. H., J. L., K. T. i S. T. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu N. dotyczący poszerzenia ul. [...], zaprojektowania ulicy o symbolu [...], zaprojektowania ciągu pieszo-jezdnego o symbolu [...]– kosztem ich działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w uzasadnieniu podnosząc, co następuje: Część terenu N., na którym położona jest działka nr ew. [...] była przeznaczona w obowiązującym do dnia 31.XII.2003 r. planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i uzdrowiska K. pod uprawy polowe do adaptacji w dotychczasowym użytkowaniu, z zakazem zabudowy. Obecny projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu N. przeznacza znaczną część terenów objętych granicami planu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne wraz z funkcjami uzupełniającymi. Wiąże się to z wyznaczeniem w planie m.in. linii rozgraniczających ulic, placów oraz dróg publicznych. Jednocześnie wyznaczone pasy drogowe stanowią miejsce dla projektowanych tras uzbrojenia technicznego. Istniejący układ drogowy opiera się na kilkunastu ulicach, które nie spełniają parametrów technicznych dla dróg lokalnych i dojazdowych określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, m.in. minimalnej szerokości w liniach rozgraniczających. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. przewiduje: poszerzenie ul. [...] oznaczonej symbolem [...] do 8 m, co oznacza konieczność zajęcia skrajnego pasa gruntu działki nr [...] średnio o szerokości 3,5 m na długości ok. 252 m, czyli powierzchni ok. 882 m²; wyznaczenie ulicy dojazdowej o symbolu [...] w liniach rozgraniczających 10 m, co oznacza konieczność zajęcia skrajnego pasa gruntu działki nr [...] średnio o szerokości 9 m na długości ok. 40 m, czyli powierzchni ok. 360 m²; wyznaczenie ciągu pieszo-jezdnego o symbolu [...] w liniach rozgraniczających 6 m, co oznacza konieczność zajęcia skrajnego pasa gruntu działki nr [...] średnio o szerokości 2,5 m na długości ok. 253 m, czyli powierzchni ok. 632,5 m². Poszerzenie ul. [...] do 8 m jest niezbędne dla dokonania prawidłowego podziału działki o nr ew. [...], jak również do prawidłowej obsługi komunikacyjnej już istniejących działek, pomieszczenie niezbędnego uzbrojenia terenu. Docelowo ul. [...] może obsługiwać 14 działek budowlanych. Jednocześnie poszerzenie jej wyłącznie kosztem działki nr [...] spowodowane jest tym, że działka ta nie jest zainwestowana, zaś działki położone po północnej stronie ulicy [...] są zainwestowane. Podobnie wyznaczenie w projekcie planu ciągu pieszo-jezdnego o symbolu [...] jest niezbędne do zapewnienia obsługi komunikacyjnej działek położonych po stronie południowej ciągu, dla których będzie stanowił jedyny możliwy dojazd. Rezygnacja z niego pozbawiłaby obsługi komunikacyjnej 8 działek, określonych w projekcie planu jako budowlane, w tym działek już zainwestowanych. Ciąg pieszo-jezdny wyznaczono częściowo na terenie działki nr [...] oraz na terenie działki należącej do Gminy K. o nr ew. [...]. Zdaniem Gminy jest to optymalne rozwiązanie, gdyż znaczne zainwestowanie terenów uniemożliwia przesunięcie linii rozgraniczającej na działki położone po południowej stronie ciągu pieszo-jezdnego oraz wyznaczenie ulicy na tyłach działek. Ulica o symbolu [...] została zaprojektowana w celu stworzenia prawidłowej obsługi komunikacyjnej terenów przewidzianych w projekcie planu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne z funkcjami uzupełniającymi, a położonych we wschodniej części terenu N. Ulica ta została zaprojektowana na terenach wolnych od zabudowy, zaś poprowadzenie jej w bliższej odległości od ul. [...] nie spełniołoby oczekiwanej funkcji. Jednocześnie z uwagi na stan zainwestowania terenu nie ma realnych szans na wyznaczenie ulicy o symbolu [...] w innym miejscu. Droga ta będzie łączyć ulice dojazdowe i lokalne i nie ma połączenia z żądną inną drogą mającą większe znaczenie dla ruchu kołowego. Rozwiązania komunikacyjne zaproponowane w projekcie planu nie zostały zakwestionowane przez organy uzgadniające projekt planu. Ponadto Rada podniosła, że w myśl ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym plan winien określać klasy i parametry dróg, a uznanie dróg za dojazdowe, lokalne czy zbiorcze wynika ze sposobu rozwiązania komunikacyjnego dla większego obszaru objętego planem. Niezależnie od roszczeń poszczególnych osób plan winien przedstawiać układ komunikacyjny optymalny z punktu widzenia Gminy, która jest zmuszona do ingerencji w prawo własności, jednak jest to działanie uprawnione, a interesy właścicieli zabezpiecza przepis art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę złożyli A. H., J. L., K. T. i S. T., zarzucając, że jest ona pogwałceniem przepisów obowiązujących, w tym rażącego naruszenia art. 5 kodeksu cywilnego, Rada Miejska dokonała zaboru części ich nieruchomości niezgodnie z przepisami a w szczególności z art. 140 kc. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska K. wniosła o jej oddalenie, podtrzymała argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 27 ust. 1 nieobowiązującej już, ale mającej zastosowanie w sprawie niniejszej na mocy art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zakres sądowej kontroli uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem; celowość i trafność przyjętych rozwiązań nie należy do zakresu badania sądu administracyjnego. Oceniając legalność zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu skarżących przede wszystkim należy stwierdzić, że Rada Miejska K. przy opracowywaniu projektu omawianego planu dochowała obowiązujących postanowień zawartych w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które określają szczegółowo procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego skarżący nie kwestionowali. Rada przystąpiła do prac nad kwestionowanym planem w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, a zatem w zgodzie z obowiązującym prawem. Nie można jej więc skutecznie zarzucić, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżących dokonało się z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego), a dopiero takie naruszenie uprawnienia skarżących skutkowałoby nieważnością uchwały o odrzuceniu zarzutu. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonego do publicznego wglądu, co staje się przesłanką do jego merytorycznej oceny. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwem sądowym "obowiązek uwzględnienia zarzutu powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Rada gminy nie ma takiego obowiązku wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienia wnoszącego, ale dzieje się to zgodnie z obowiązującym prawem, w granicach określonych przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy" (Z. Niewiadomski Prawo zagospodarowania przestrzennego, Wspólnota 1998r., Nr 37). Uprawnienia te przesądzają o samodzielności planistycznej. Skarżący nie mogą zatem oczekiwać, że Rada Miasta nie będzie korzystała z przyznanych jej uprawnień i będzie związana żądaniami właścicieli działek z obrębu objętego projektem planu. Mogą natomiast oczekiwać, że Rada wykonując ustawowe uprawnienia w przedmiotowym zakresie będzie działała w zgodzie z obowiązującym prawem i nie będzie nadużywała przysługującego jej uprawnienia. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes wnoszącego zarzut, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu i w ślad za tym radzie nie można skutecznie zarzucić, iż zgłoszony zarzut odrzuciła. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile go nie nadużywa, odrzucenie zgłoszonego zarzutu nie może później powodować stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nieważności stosownej uchwały rady gminy. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z ustaw, które ograniczają właściciela w korzystaniu z jego prawa własności, chronionego przepisem rangi konstytucyjnej. Zgodnie z art. 33 tej ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W świetle materiałów sprawy bezsporne jest, że zakwestionowane przez skarżących ustalenie projektu planu narusza ich interes prawny, skoro skarżący są współwłaścicielami nieruchomości w części znajdującej się w liniach rozgraniczających ul. [...] i ulicy o symbolu [...], ciągu pieszo-jezdnego o symbolu [...]. Fakt ten jednak nie oznaczał konieczności uwzględnienia zgłoszonego zarzutu, a jedynie stwarzał legitymację do jego wniesienia przez skarżących. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu Rada Miejska, odrzucając zgłoszony zarzut postępowała w ramach obowiązującego porządku prawnego i nie nadużyła przyznanego jej władztwa planistycznego. Jest oczywiste, że tworząc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uprawniony organ gminy nie może kierować się wyłącznie interesem jednostki, ale winien działać zgodnie z potrzebami całej społeczności lokalnej. Skarżący składając zarzut do projektu planu oraz skargę nie przedstawili konkretnych propozycji, ograniczając się do stwierdzenia, że projekt narusza ich prawo własności. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jednak nie narusza stosunków własnościowych czy też posiadania. Określa jedynie przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Parametry drogi podane w projekcie planu odpowiadają obowiązującym przepisom (rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2.III.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Zważyć należy, że poszerzenie ul. [...], zaprojektowanie ciągu pieszo-jezdnego i ulicy o symbolu [...] kosztem części działki skarżących uwzględnia zainwestowanie terenu i zostało uzasadnione wyczerpująco, z uwzględnieniem interesu ogółu mieszkańców gminy, względami celowościowymi i racjonalnymi, mieszczącymi się w granicach przysługującego jej uznania. Ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu uchwały co do konieczności wprowadzenia w planie projektowanych rozwiązań planistycznych nie zawierają cech dowolności. Przyjętych rozwiązań planu w tym zakresie nie można poczytać jako naruszające prawo. Skarżący nie godzą się z przyjętymi przez Radę rozwiązaniami komunikacyjnymi, ale to w myśl wcześniejszego wywodu nie jest równoznaczne z naruszeniem prawa. Skutki uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidział ustawodawca w art. 36 cyt. ustawy. Podnieść należy, że w projekcie przedmiotowego planu określono linie rozgraniczające ulic, natomiast dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę określi dokładnie położenie, szerokość, odległości od budynków zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2.III.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez Radę Miejską K., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.