IV SA/Wa 3088/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi H. K. i L. K. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Skarżący H. K. i L. K. wnieśli w dniu 30 października 2017 r. skargę na uchwałę Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] gm. [...]. Skarżący zaskarżonej uchwale zarzucili: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 2 pkt 7 i 8 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu prawa własności przysługującego Skarżącym, których wartość nieruchomości w wyniku wprowadzonej uchwały ulegną istotnemu obniżeniu oraz będą narażone na silne immisje dźwiękowe i zapachowe z uwagi na pracę zakładów produkcyjnych zlokalizowanych na działce [...], a nadto pominięcie interesu publicznego i przyjęcie uchwały w oparciu i jednostkowy interes prywatny G. Z.; 2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 3 UPZP poprzez nie dokonanie prawidłowego rozważenia interesu publicznego, przy jednoczesnym zignorowaniu zasad kształtowania zabudowy oraz niezachowaniu ładu przestrzennego, nieuzasadnienia celu wydanej uchwały, co wpływa na konieczność stwierdzenia, iż poprzez brak uzasadniania szczegółowo podjętych rozwiązań planistycznych względem działek [...] i [...], Rada Gminy dopuściła się istotnego naruszenia władztwa planistycznego, co stanowi natomiast istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego; 3. inne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez podjęcie uchwały zmierzającej do "konwalidacji" stanu prawnego wynikającego z prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2016 r. dotyczącego oddalenia skargi kasacyjnej w zakresie dotyczącym nakazu rozbiórki budynków zlokalizowanych na działce [...]. W konsekwencji powyższych zarzutów skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej uchwały, ewentualnie stwierdzenie wydania przedmiotowej uchwały z naruszeniem prawa w całości oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy i oceny zaskarżonej uchwały są okoliczności wieloletniego, sądowego postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2016 r., wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 3170/14, dotyczącego oddalenia skargi kasacyjnej w zakresie nakazu rozbiórki budynków zlokalizowanych na działce [...]. Niniejsza sprawa bezpośrednio powiązana jest z okolicznościami samowoli budowlanej dokonanej przez Pana G. Z. w postaci wybudowania zakładu produkcyjnego betoniarni na terenach przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną. Skarżący podnieśli, że zaskarżona uchwała narusza ich interes prywatny, gdyż nie ma wątpliwości, iż w wyniku wprowadzonej uchwały wartość nieruchomości sąsiednich (zabudowa jednorodzinna) ulegnie istotnemu obniżeniu. Silne immisje dźwiękowe, wstrząsy oraz zapachy, czy też pyły, wynikające z funkcjonowania zakładu produkcyjnego naruszają również zasady prawa sąsiedzkiego. Ustalenia przyjęte w zaskarżonej uchwale otwierają drogę dla zakładów produkcyjnych, pomimo iż tereny te pierwotnie zostały przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną. Należy uznać w tym zakresie, iż doszło do naruszenia procedury planistycznej w zakresie ochrony prawa własności nieruchomości sąsiednich, wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należy domniemywać, iż uchwała została przyjęta wyłącznie na potrzeby partykularnego interesu prywatnego Radnego Gminy [...] (właściciela zakładów produkcyjnych zlokalizowanych na przedmiotowych działkach) - Pana G. Z. oraz ma na celu próbę konwalidacji stanu prawnego, wedle którego obowiązuje nakaz rozbiórki zakładów produkcyjnych. Istnienie sprzecznej z prawnej (bez stosownych pozwoleń) wytwórni elementów betonowych, zlokalizowanej na działce nr [...] (nieruchomość objęta zaskarżoną uchwałą) stanowi kierunek polityki przestrzennej gminy w okolicznościach prawomocnego nakazu rozbiórki. Ponadto skarżący podnieśli, że przedmiotowa uchwała została wydana bez należytego uwzględnienia interesu publicznego przy jednoczesnym zignorowaniu zasad kształtowania zabudowy oraz niezachowaniu ładu przestrzennego. W rzeczywistości uchwała nie zawiera uzasadnienia celu jej wydania, co wpływa na konieczność stwierdzenia, iż poprzez brak uzasadnienia szczegółowo podjętych rozwiązań planistycznych względem działek [...] i [...], Rada Gminy dopuściła się istotnego naruszenia władztwa planistycznego, co również stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Skarżący podkreślili, że doszło do naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez podjęcie uchwały, której celem była próba konwalidacji stanu prawnego stwierdzonego prawomocnym nakazem rozbiórki zakładu produkcyjnego zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...]. W ocenie Skarżących ten ukryty cel podjętej uchwały wykracza poza zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie może być uznane za dopuszczalne. Uzasadniając swój interes prawny do zaskarżenia uchwały, skarżący wskazali, że zakład produkcyjny należący G. Z. zlokalizowany jest na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością Skarżących. Dokonane w uchwale ustalenia w sposób istotny wpłyną na nieruchomości Skarżących, tak w zakresie własności, jak również sposobu korzystania, w tym uciążliwości wynikającej z funkcjonowania betoniarni. Rada Gminy [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] gmina [...], został uchwalony po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami obowiązującego studium. W dniu 5 grudnia 2013 r. Rada Gminy [...] uchwałą nr [...] uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Na ww. uchwałę skargę do Sądu wniosła skarżąca H. K. (właścicielka działki sąsiadującej z działką ewidencyjną o nr [...] we wsi [...]) Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w całości lub w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...]. "W ocenie skarżącej dopuszczalność na działce nr [...] zabudowy przemysłowej pozwoli właścicielowi na zalegalizowanie samowoli budowlanej - wytwórni elementów betonowych, która została stwierdzona decyzją nr [...] z [...] listopada 2013 r. przez Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzją nr [...] z [...] stycznia 2014 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Tym samym na ww. działce kontynuowana będzie działalność gospodarcza polegająca na wytwórni elementów betonowych, która w istotny sposób narusza prawo własności skarżącej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 września 2014r., wydanym w sprawie sygn. akt. IVSA/Wa 1186/14 oddalił skargę na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 czerwca 06.2016 r. oddalił skargę kasacyjną skarżącej na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr. [...] [...] (sygn. akt IIOSK 44/15). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego był opracowywany na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast kwestie związane z samowolą budowlaną reguluje ustawa Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga została wniesiona do organu w dniu 30 października 2017 r. (data stempla Urzędu Gminy [...]). Skarga dotyczy uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] gm. [...]. Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ponieważ skarga dotyczy aktu organu administracji publicznej, jakim jest uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] gm. [...], która została podjęta po 1 czerwca 2017 r., w sprawie znajdą zastosowanie przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) oraz przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, 1579 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 730) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Mając powyższe na uwadze, należy wskazał, że przedmiotowa skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny gdyż stwierdzić należy, że będąca przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Następnie konieczne jest jeszcze ustalenie, czy zaskarżona uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] gm. [...] dotyczy interesu prawnego skarżących, a jeżeli tak, to czy narusza ten interes prawny, co dawałoby im legitymację do wniesienia skargi. Skarżący wskazali, że swój interes prawny wywodzą z przysługującego im prawa własności do działki nr ew. [...] położonej w [...] gm. [...], która graniczy z działka ew. nr [...] oraz [...]. Z § 1 ust. 2 uchwały oraz części graficznej planu wynika, że w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] znajdują się dwie działki ewidencyjne nr [...] i nr [...]. Z części graficznej planu wynika, że działka nr ew. [...] graniczy z działką nr ew. [...]. Ze złożonego przez skarżących do akt sądowych wypisu z rejestru gruntów dotyczącego działki ew. nr [...] wynika, że jej właścicielem jest H. K. . Z treści przytoczonego powyżej art. 101 u.s.g. wynika, że skargę w trybie tego przepisu może wnieść skutecznie tylko ten, kto wykaże się naruszeniem przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest zatem wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, dlatego w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyroki NSA : z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04; z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04; z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, dostępne w CBOSA). W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, Lex nr 80699). O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego lub procesowego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie zaś w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.g.n. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała w sposób istotny narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Podkreślenia jednak wymaga, że naruszenie interesu prawnego dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów przekroczy granice tzw. władztwa planistycznego, przysługującego gminie z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, ze zm., dalej u.p.z.p.). Podjęcie zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (vide Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H. Beck Warszawa 2006, s. 197 - 198). Zauważyć przy tym trzeba, iż wskazane władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy planistycznej). W zakres władztwa planistycznego wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 ustawy pianistycznej, ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego zakłada samodzielność gminy, jak i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 - 198, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, CBOSA). Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skarżąca H. K. jako właścicielka działki nr ew. [...], która sąsiaduje z działką nr ew. [...] wykazała swój interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, która jej zdaniem narusza prawo własności w sposób zaprezentowany w skardze. Natomiast skarżący L. K., wbrew swoim twierdzeniom, nie wykazał, że jest współwłaścicielem działki nr ew. [...], tym samym poza interesem faktycznym nie ma interesu prawnego do zaskarżenia uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] gm. [...]. W niniejszej sprawie Rada Gminy [...] zaskarżoną uchwałą wprawdzie dokonała ingerencji w posiadane przez skarżącą H. K. prawo własności działki nr ew. [...], która bezpośrednio graniczy z działką nr ew. [...] objętą planem, jednakże ingerencja ta, w ocenie Sądu, nie przekraczała granic władztwa planistycznego. Zaskarżona uchwała przeznacza część działki nr ew. [...] jako teren zabudowy usługowej, oznaczonej na rysunku planu symbolem 1U. Pozostałą część tej działki przeznacza jako teren pod obiekty produkcyjne, składy i magazyny oraz zabudowę usługową, oznaczony na rysunku planu symbolem 1P/U. Natomiast działka nr ew. [...] w całości przeznaczona jest pod zabudowę usługową, oznaczoną na rysunku planu symbolem 2U. Dla terenów zabudowy usługowej, oznaczonej na rysunku planu symbolami 1U i 2U plan ustala jako przeznaczenie podstawowe zabudowę usługową. Dopuszcza jednocześnie przeznaczenie uzupełniające w postaci garaży, w tym garaży wielostanowiskowych, wiat gospodarczych i parkingów. Dopuszcza się realizację garaży wolnostojących lub wbudowanych w zabudowę przeznaczenia podstawowego. Ponadto dopuszcza się lokalizacje obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży do 1000 m². Natomiast dla terenów obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, oznaczonej na rysunku planu symbolem 1P/U plan ustala przeznaczenie podstawowe: obiekty budowlane związane z prowadzeniem działalności produkcyjnej, magazynowej, usługowej, w tym handlowej oraz składy wraz z infrastrukturą towarzyszącą, z zastrzeżeniem pkt 3, który dopuszcza lokalizację obiektów produkcyjnych wyłącznie z zakresu produkcji betonu oraz wyrobów betonowych. Dopuszcza się przeznaczenie uzupełniające w postaci garaży, w tym garaży wielostanowiskowych, budynków gospodarczych i parkingów. Dopuszcza się realizację garaży wolnostojących lub wbudowanych oraz lokalizacje obiektów handlowych. Natomiast działka skarżącej nr ew. [...] nie jest objęta ustaleniami żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Kontrola sądu administracyjnego we wskazanym przedmiocie, jako kontrola legalności, ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Nie może zaś ona dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć (tak NSA w wyroku z 11 września 2008 r., II OSK 215/08, LexPolonica nr 1988879). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 311/10 wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu, określone w doktrynie jako "władztwo planistyczne". Jest ono ograniczone przepisami prawa, w tym normą z art. 6 u.p.z.p. oraz szczegółowymi przepisami, w tym Konstytucji RP, chroniącymi prawo własności. Zakres ochrony prawa własności nie jest jednak bezwzględny a gmina kształtując i prowadząc politykę przestrzenną na swoim terenie musi uwzględniać także interesy ogólnospołeczne. Ingerencja w sposób wykonywania własności musi się mieścić w granicach wyznaczonych interesem publicznym. Oznacza to, że uwzględnienie prawa własności nieruchomości nie oznacza zakazu ograniczania tego prawa, gdy weźmie się pod uwagę treść art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regulacja ta wyklucza z pewnością dopuszczalność ingerencji w istotę prawa własności, a także nieuzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego ograniczenie tego prawa w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, organ ustaleniami planu nie przekroczył władztwa planistycznego. Zapisy planu nie pozbawiają skarżącej możliwości korzystania z jej działki. Obiekty, które będą mogły być zrealizowane na działce [...] w oparciu o zapisy planu, będą musiały być zgodne nie tylko z zapisami planu ale i z innymi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Zatem nie będzie mógł powstać obiekt niekorzystnie, tj. ponadnormatywnie oddziaływujący na nieruchomość skarżącej. Zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo m. in. przeznaczenie terenów, które musi być zgodne z zapisami studium. Z kolei zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu. Jak wynika z wyroku NSA z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 44/15, którym oddalono skargę kasacyjną H. K. od wyroku WSA w Warszawie z 26 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1186/14, oddalającego skargę na uchwałę Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zapisy studium uwzględniły prowadzoną od wielu lat działalność gospodarczą na działce nr ew. [...]. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nakazu rozbiórki budynków zlokalizowanych na działce nr [...], należy wskazać, że nakaz ten związany jest ze stwierdzoną samowolą budowlaną w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Decyzja nakazująca rozbiórkę samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych nie wpływa na rozwiązania planistyczne przyjęte w zaskarżonej uchwale. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, gmina korzystając z władztwa pianistycznego i realizując ustawowy obowiązek zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego była uprawniona do określenia przeznaczenia działek nr ew. [...] i [...] zgodnie z zapisami planu. Przyjęte w zaskarżonej uchwale ustalenia, w ocenie Sądu, nie godzą w istotę prawa własności skarżącej. Do naruszenia istoty tego prawa dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień, składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (wyrok TK z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, OTK z 1999 r., nr 4 , poz. 78, wyrok TK z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, OTK z 1999 r., nr 1, poz. 2), a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie. W świetle powyższych wywodów zarzuty skargi nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Rada Gminy [...] dysponując zespołem uprawnień kształtowanym przepisami art. 3 ust. 1 u.p.z.p., nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego podejmując zaskarżoną uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto procedura planistyczna, nie została naruszona w sposób, który skutkowałby koniecznością stwierdzenia nieważności tej uchwały. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.