IV SA/Wa 3094/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat,, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant ref. staż. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymało w mocy orzeczenie Zarządu Dzielnicy M. m.[...] z [...] marca 2016 r. o odmowie ustalenia na rzecz [...] Sp. z o.o. Sp. k., zwanej dalej "Inwestorem", warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji samowolnie zrealizowanej budowy - urządzenia reklamowego, dwutablicowego (wymiary ekspozycji 12,2 m x 10,2 m.) przy ul. C. nr [...] w W. (część działki ew. nr [...], obr. [...]-[...]-[...]). W uzasadnieniu przywołano następujące uwarunkowania prawne i faktyczne sprawy: - jak wynika z decyzji organu I. instancji przesłanką odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji było nie spełnienie wymogów wskazanych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.); inwestycja jest położona na terenach, których znaczna część jest objęta ochroną konserwatorską - nie tylko teren klasztoru B. (na którym się ona znajduje), ale również obszar wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków - fortyfikacja, wał międzyfortowy na wschód od fortu "C.", obszar wpisany do rejestru zabytków - otoczenie willi przy ul. P. [...]; w obszarze analizowanym znalazły się pas drogowy ul. P. i C. oraz teren po północno-wschodniej stronie tych ulic (klasztor B.); organ I. instancji wskazał, że w latach 2009-2014 były wnoszone dziewięciokrotnie sprzeciwy do zgłoszenia robót budowlanych, dotyczących realizacji wskazanej inwestycji; nie powstrzymało to jednak Inwestora od usytuowania wielkoformatowego nośnika reklamowego; obecnie jest prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowanie legalizacyjne dla wnioskowanego nośnika, co wymaga przedstawienia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji; w ocenie organu I. instancji urządzenie reklamowe nie stanowi kontynuacji cech i parametrów, istniejących w analizowanym terenie obiektów budowlanych, powstałych w zgodzie z przepisami prawa - funkcja, wielkość powierzchni reklamowej i usytuowanie obiektu wyjątkowo niekorzystnie wpływa na zabytkowy teren klasztoru oraz funkcjonalność i estetykę skrzyżowania, przy którym się znajduje; są to obszary eksponowane w krajobrazie miasta; nie było dlatego możliwe ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem, - ustawa z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U. poz. 774 ze zm.), zwana dalej "ustawą krajobrazową", wprowadziła szereg obowiązków, związanych z zapewnieniem ładu reklamowego i zapobieganiu degradacji krajobrazu; odnosi się ona wprawdzie do aktów prawa miejscowego, a nie decyzji administracyjnych o charakterze indywidualnym (analogicznie jak plan miejscowy a decyzja o warunkach zabudowy), wskazuje jednak, jak istotne z punktu widzenia ustawodawcy jest uporządkowanie przestrzeni publicznej pod tym względem; stąd słuszny jest pogląd organu I. instancji, że niedopuszczalne jest zalegalizowanie wielkoformatowego nośnika reklamowego, który zakłóca zabytkowy charakter miejsca, w którym został umiejscowiony, - odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, stwierdzono, że są niezasadne; organ I. instancji zgromadził materiał dowodowy w sprawie i oparł na nim swoje stanowisko; uzasadnił je zarówno w treści decyzji, jak i załączniku, który stanowi jej integralną część (analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu – zwana dalej "analiza urbanistyczną"); Inwestor miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu; w aktach sprawy znajdują się wymagane przepisami załączniki (w tym mapa terenu, objętego inwestycją). W skardze Inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, sformułował zarzuty naruszenia przepisów: - art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem Inwestora, - art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez utrzymania w mocy decyzji organu I. instancji, pomimo niezweryfikowania przez organ istnienia przesłanek, o których mowa w treści tego przepisu i podnoszonych przez Inwestora okoliczności, - § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem o nowej zabudowie", poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I. instancji, pomimo: - niewskazania na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obszaru analizowanego (niedołączenie do decyzji załącznika graficznego z oznaczeniem terenu); - nieprawidłowego wyznaczenie obszaru analizowanego, w następstwie przyjęcia nieprawidłowych wartości, dotyczących długości działki frontowej, o której mowa w § 2 pkt 5 rozporządzenia o nowej zabudowie, - art. 15 K.p.a., poprzez nierozpoznanie merytoryczne sprawy przez organ odwoławczy, niepodjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz - w konsekwencji - naruszenie zasady dwuinstancyjności, - art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., poprzez: - nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego; - błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności kwestii nieprawidłowego zebrania przez organ I. instancji materiału dowodowego; oparcia decyzji na nieprawidłowo ustalonych okolicznościach i - na skutek tego - wydanie decyzji nieopartej na rzeczywistym stanie faktycznym, - art. 8 oraz 11 K.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa i - na skutek tego - wydanie decyzji nieprawidłowej, pozbawionej właściwego uzasadnienia stanowiska organu, sprzecznej z zasadą przekonywania. Wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, uchylenie zaskarżonego aktu oraz rozważenie wyeliminowania z obrotu decyzji organu I. instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono: - organ odwoławczy nie dokonał ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy; z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w sposób bardzo pobieżny odniósł się do argumentacji wyrażonej w odwołaniu, a jej część całkowicie pominął; brak jest w uzasadnieniu odniesienia się do kwestii związanych z nieprzedstawieniem stronie załącznika graficznego z oznaczeniem terenu, z którego wynikała prawidłowość ustaleń organu; nie odniesiono się do zarzutów nieprawidłowego ustalenia obszaru analizowanego oraz wymiarów działki; pomimo wyraźnego wskazania przez Inwestora w treści odwołania na nieprawidłowości, dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego w I. instancji, powielono wcześniejsze błędy, - w oparciu o zaskarżoną decyzję trudno ustalić, co było źródłem poczynionych przez organ odwoławczy ustaleń faktycznych; oparł się on jedynie na treści decyzji wydanej w I. instancji oraz porównał je do treści przepisów ustawy, które są znane Inwestorowi; takie działanie jest niedopuszczalne i sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 K.p.a.; strona postępowania administracyjnego ma prawo oczekiwać, aby sprawa (w całokształcie wszystkich jej aspektów) była rozpatrzona przez dwa różne organy, a ich rozstrzygnięcia były poprzedzone stosownym postępowaniem; tymczasem organ odwoławczy nie wziął pod uwagę twierdzeń Inwestora w przedmiocie nieprawidłowości ustalenia stanu faktycznego, przyjmując w całości za prawdziwe okoliczności przedstawione przez organ I. instancji, - brak było w przedmiotowej sprawie podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy - organ I. instancji dokonał nieprawidłowych ustaleń dotyczących stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie wykazał przesłanek uniemożliwiających wydanie decyzji korzystnej dla Inwestora oraz oparł rozstrzygniecie na okolicznościach, które nie powinny mieć znaczenia w przedmiotowej sprawie; organ odwoławczy nie zbadał jakichkolwiek okoliczności mających znaczenie dla sprawy - rozstrzygnięcie oparł jedynie na treści decyzji pierwszoinstancyjnej; nie rozpoznał zatem sprawy ponownie, - do decyzji nie został dołączony załącznik graficzny nr 2, z którego miały wynikać granice obszaru objętego analizą urbanistyczną; uniemożliwiło to Inwestorowi odniesienie się w pełni do argumentacji organu; ponadto organ wyznaczył obszar analizowany o zbyt małej powierzchni, na co Inwestor również przedstawił odpowiednią argumentację w treści odwołania; w żaden sposób się do niej nie odniesiono, - nieprawidłowe jest również stanowisko organu odwoławczego; odmowę ustalenia warunków zabudowy dla reklamy uzasadniono uchwaleniem ustawy krajobrazowej; przewiduje ona możliwość podjęcia przez organy samorządu terytorialnego uchwały regulującej zasady umieszczania nośników reklamowych; w uchwale takiej można ustanowić zakaz sytuowania ogrodzeń oraz tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem szyldów; na dostosowanie się do zakazów, zasad i warunków określonych w uchwale, obywatele będą mieli co najmniej 12 miesięcy; na dzień wydawania zaskarżonej decyzji w W. nie podjęło stosownej uchwały; wobec tego brak jest podstaw, aby orzekający organ powoływał się na jakiekolwiek wymogi, wynikające z ustawy krajobrazowej; jej przepisy nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie - stanowić podstawy rozstrzygnięcia; na dzień sporządzenia skargi nie było jakichkolwiek aktów, zakazujących instalowania nośników reklamowych na przedmiotowym obszarze, - uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów nałożonych na organ art. 107 § 3 K.p.a.; jego zadaniem było wyjaśnienie rozstrzygnięcia, zawartego w sentencji; organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego postanowił nie uznać za istotne zarzutów przedstawionych w odwołaniu; nie wypowiedział się także w przedmiocie ważnych dla niego okoliczności; Inwestor nie jest usatysfakcjonowany przedstawionymi motywami rozstrzygnięcia; nie spełniają one wymogu, zawartego w art. 11 K.p.a., gdzie wyrażono zasadę przekonywania. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kwestionowaną decyzję wydano bowiem z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć w tym przypadku istotny wpływ na wynik sprawy. Przesądzenie o tym wpływie na tym etapie byłoby przedwczesne, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia. Trafne są zarzuty skargi w zakresie, w jakim wywodzi się w niej, że organ uchybił obowiązkowi ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia orzeczenia. W takiej sytuacji nie sposób uznać, aby sprawa została stosownie wyjaśniona w dwóch instancjach, co winno poprzedzać kontrolę legalności decyzji przez sąd administracyjny. Czyni to zasadnym zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, w zw. z art. 8 i 11 a także art. 15 K.p.a. Wobec szczegółowego zreferowanie treści skargi, ponowne przytaczanie jej argumentacji w danym zakresie byłoby zbędne. Sąd przyjmuje ją za własną. Dodać jedynie wypada, w kontekście argumentacji użytej przez organ II. instancji, który jednak w istocie nie odniósł się wprost do zarzutów odwołania w zakresie błędnego wyznaczenia granic terenu objętego analizą urbanistyczną, następujące uwagi. Uzasadniając orzeczenie powołano się na argumentację organu I. instancji. Należy wobec tego przyjąć, że organ odwoławczy ją w danym zakresie podzielił. W tym kontekście wypada stwierdzić, że użyte argumenty, gdzie odnoszono się do kwestii zabezpieczenia właściwej ekspozycji zabytków, objętych stosownymi formami ochrony, pozostaje generalnie w związku z wiedzą ekspercką, jaką dysponują organy wyspecjalizowane w zakresie ochrony zabytków. Wprawdzie organ właściwy do ustalania warunków zabudowy odmawia ich określenia, także gdy realizacja (tu legalizacja) przedsięwzięcia naruszałaby przepisy szczególne (wobec art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Do przepisów tych należą niewątpliwie także regulacje z zakresu ochrony zabytków. Jednakże sprzeczność z tego rodzaju przepisami musi wynikać jednoznacznie ze zgromadzonego materiału dowodowego (np. naruszenie zakazu z mocy prawa). Nie może być natomiast efektem dokonywania stosownych ocen, wymagających wiedzy specjalnej. W takim przypadku przesłanką negatywną dla ustalenia warunków zabudowy może być wyłącznie odmowa uzgodnienia organu wyspecjalizowanego (w formie postanowienia). W rozpatrywanym przypadku z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i, stanowiącego integralną część orzeczenia organu I. instancji załącznika - analizy urbanistycznej, przedsięwzięcie miało być zrealizowane na terenie obiektu objętego jedną z form ochrony zabytków (wpis do rejestru) - Klasztoru B.. W takiej sytuacji, wobec treści art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ewentualne wydanie pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia o ustaleniu warunków zabudowy wymagałoby uzgodnienia z organem właściwym w zakresie ochrony zabytków. Nawet w sytuacji gdy funkcje w zakresie ustalenia warunków zabudowy, jak i dokonywania uzgodnień, wobec stosownych upoważnień, wykonywane byłyby w imieniu tego samego organu (np. Prezydenta m. [...]), wydanie stosownego postanowienia, w myśl art. 106 K.p.a., nie byłoby zbędne. Odmienna jest bowiem właściwość organów w razie kwestionowania rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia z uwagi na ochronę zabytków (minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego) oraz samej decyzji o warunkach zabudowy (samorządowe kolegium odwoławcze). Wprawdzie, gdy organ zamierza odmówić ustalenia warunków zabudowy występowanie o stosowne uzgodnienia nie jest konieczne (tak trafny i dominujący pogląd judykatury). W takich jednak przypadkach organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy nie może przywoływać przesłanek negatywnych, wynikających z regulacji szczególnych (w tym w zakresie ochrony zabytków), gdy stosowne zakazy nie wynikają wprost z przepisu a ustalenie występowania określonych ograniczeń wymaga dokonania stosownych ocen z odwołaniem do wiedzy specjalnej. W rozpoznawanej sprawie, skoro nie zasięgnięto stanowiska wyspecjalizowanego organu, przedmiotem rozważań - w kontekście uwarunkowań widokowych czy krajobrazowych - mogła być wyłącznie kwestia spełnienia wymagania tzw. dobrego sąsiedztwa, w kontekście kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy na działkach sąsiednich, wobec treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W takiej sytuacji kluczowe znaczenie miała ocena, czy zrealizowany już obiekt, gdy chodzi o jego funkcje i parametry, może być traktowany jako kontynuacja, w kontekście zagospodarowania działek sąsiednich. Punktem odniesienia mogłyby być naturalnie wyłącznie obiekty analogiczne, zlokalizowane zgodnie z prawem na działkach sąsiednich, w takiej odległości od legalizowanego przedsięwzięcia, aby mogły tworzyć z przedmiotowym nośnikiem reklam spójną całość. Tylko wtedy można byłoby uznać, że stanowi on kontynuację w kontekście stanu zastanego. Kluczowe znaczenie będzie tu więc odgrywać ocena, czy można mówić o kontynuacji parametrów zabudowy, gdy chodzi o zapewnienie harmonijnego kształtowania przestrzeni. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że reguły postrzegania przestrzeni czy oceny zakresu potencjalnych oddziaływań nie pozostają w realnym związku z wielkością i granicami działek ewidencyjnych. Tak więc – pomimo, że z woli prawodawcy to właśnie granice tego rodzaju determinują minimalny zakres terenu ujmowanego w analizie urbanistycznej dla potrzeb oceny, czy jest zachowana zasada dobrego sąsiedztwa - to jednak samo występowanie na terenie objętym analizą analogicznego obiektu nie jest wystarczające dla konstatacji, że może on stanowić odniesienie dla podobnej zabudowy na danym terenie (planowanej bądź legalizowanej - jak w danym przypadku). Prawodawca bowiem, definiując pojęcie dobrego sąsiedztwa, nie wskazuje aby warunkiem było tu wyłącznie istnienie obiektu analogicznego lecz aby sposób zagospodarowania działki sąsiedniej "pozwalał" na wyznaczenie parametrów zabudowy tak, aby można było uznać, że stanowi ona faktycznie kontynuację. Użycie czasownika "pozwalać" nie może być w tym kontekście uznane za przypadkowe, wobec generalnych zasad gospodarowania przestrzenią, wyrażonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności zdefiniowanego normatywnie "ładu przestrzennego" (art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Nie sposób przyjąć za zgodne z potrzebą zachowania ładu przestrzennego dopuszczenie realizacji analogicznych form zabudowy tylko dlatego że takowe generalnie występują na określonym, znacznym obszarze. Konieczne jest rozważenie, czy nawiązanie do tych form byłoby w rozpoznawanej przypadku zasadne, wobec zasad zakreślonych ustawą. Wymaga to właśnie wiedzy specjalistycznej właśnie w tym zakresie, wobec czego prawodawca określił obowiązek przygotowania stosownych rozstrzygnięć przez osoby nią dysponujące (tak art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Sąd w danym zakresie podziela w pełni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2015 r, o sygn. II OSK 548/14 (zamieszczony na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wobec jego dostępności w sieci Internet, przytaczanie sformułowanej tam argumentacji jest zbędne. W realiach rozpoznawanej sprawy organ II. instancji, rozpatrując ponownie sprawę, odniesie się więc do zarzutów odwołania, gdzie wywodzono, że analiza urbanistyczna nie została sporządzona poprawnie, zwłaszcza w kontekście wyznaczenia granic terenu analizowanego. Wobec nie zajęcia w tej kwestii żadnego stanowiska w zaskarżonym akcie, mimo podniesionych zarzutów, formułowanie ocen w danym zakresie przez Sąd byłoby przedwczesne. Nie jest w tej sytuacji także możliwe odniesienie się przez Sąd do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, zakreślających możliwość ustalenia warunków zabudowy. Trafnie jednak wskazano w skardze, że - gdy rada gminy nie wyda stosownej uchwały - przesłanką negatywną dla ustalenia warunków zabudowy nie mogą być same reguły, ustanowione ustawą krajobrazową. Nie wykazano z kolei, aby istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy mogło mieć ewentualne niedoręczenie przez organ I. instancji części załączników do decyzji o warunkach zabudowy - np. mapy, obrazującej granice terenu, objętego analizą urbanistyczną. Uchybienie w danym zakresie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy zważywszy, że Inwestor mógł się zapoznać z pełnymi aktami sprawy w organie odwoławczym. Ewentualne niedoręczenie jednego z załączników nie stanowiło z kolei przeszkody dla zgłoszenia stosownych uwag i zastrzeżeń w odwołaniu, także co do treści niedoręczonego wedle Strony dokumentu. W tej sytuacji ewentualne uchybienie, polegające na niedoręczeniu decyzji I. instancji wraz z pełnym uzasadnieniem (tego rodzaju charakter odgrywa w istocie, stanowiąca załącznik do decyzji, analiza urbanistyczna, wobec § 9 ust. 2 rozporządzenia o nowej zabudowie), nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Kluczową jest okoliczność, że stosowny dokument załączony jest do oryginału decyzji w aktach - został więc sporządzony. Wobec nieodniesienia się do zarzutów odwołania przez organ II. instancji przedwczesną byłaby ocena przez Sąd, czy zachodzą przesłanki do uchylenia również decyzji z [...] marca 2016 r. (wniosek skargi), w myśl art. 135 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zapadło w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804). Na zasądzone koszty składają się: kwota [...] zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcowskiego. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu.